Τα μαντρόσκυλα του συστήματος

Το αστικό μπλοκ, δεν έχει πλέον θετικό ελκτικό πρόταγμα ελέω καπιταλιστικής κρίσης, ούτε δυνατότητα  για νέου τύπου κοινωνικές  συμμαχίες και πρακτικές ενσωμάτωσης. Έτσι,  μαζί με την ένταση της επίθεσής  του στα εργαζόμενα και λαϊκά στρώματα, αναπτύσσει στρατηγικές εμφυλίου πολέμου μέσα στο λαό. Και εδώ ο μεγάλος σύμμαχος από κάθε  άποψη είναι ο φασισμός. Όχι μόνο κυρίως  σαν δολοφονική παρακρατική ομάδα τρομοκράτησης. Αλλά περισσότερο,  σαν φιλοσοφικό πολιτικό ρεύμα και πρακτική που θα προτάσσει αντί της κατάργησης της κοινωνικής απόστασης ανάμεσα σε εργασία και κεφάλαιο, την σφαγή μεταξύ των εργαζομένων. Την κατάργηση του εργατικού κινήματος, τον ρατσισμό και τον εθνικισμό. Στο όνομα,  κατά περίσταση,  της μάχης κατά των ‘’συνδικαλιστών’’, της πολιτικής ‘’φαυλοκρατίας’’, των ‘’προνομιούχων’’, των ‘’ξένων’’, των μεταναστών. Όλοι στο κάδρο εκτός από τα μεγάλα αφεντικά…


Υπάρχει όμως  ακόμη ένα άλλο πολύ χρήσιμο στοιχείο που παρέχει ο φασισμός  στο σύστημα σε μια στιγμή κρίσης. Το  όλο και πιο υπερ-αντιδραστικό κράτος, σε εθνική και διεθνή κλίμακα,  είναι υποχρεωμένο να υπερβεί τον εαυτό του σε ότι αφορά τη βία που είναι πλέον όλο και πιο απαραίτητη. Όσο αυτή  η μετάλλαξη αναπτύσσεται με ρυθμούς που επιβραδύνονται από τις δημοκρατικές καταχτήσεις, περνούν κατασταλτικές αρμοδιότητες απευθείας σε ανεξέλεκτους (παρα)κρατικούς μηχανισμούς. Και εδώ ο φασισμός είναι πολύ πρόθυμος. Ειδικά αν είναι να χρησιμοποιηθεί ενάντια σε μια απεργία, ενάντια στο εργατικό κίνημα και φυσικά την αριστερά. Ο αστυφύλακας έχει στολή και διακριτικά και πρέπει να δώσει κάποιο λογαριασμό, ενώ το μαντρόσκυλο απαλλάσσεται εξ ορισμού…