3 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ: Ξανά όλοι στις πλατείες

Δεν πέρασε ένας μήνας από τη συντονισμένη επέμβαση των ΜΑΤ στην πλατεία Συντάγματος με την εντολή του δημάρχου Αθηναίων Γ. Καμίνη και τη διάλυση των όποιων εγκαταστάσεων που υπήρχαν εκεί. Είχαν άλλωστε ενταθεί οι φωνές καναλαρχών και δημοσιογράφων, δημοσιολόγων και πολιτικών που προετοίμαζαν το έδαφος για την επέμβαση των ΜΑΤ για την “υποτιθέμενη” προσβολή του τουριστικού προϊόντος από την παρουσία των “διαμαρτυρομένων” στην κυβερνητική πολιτική.
Όλο αυτό το διάστημα όμως δεν σταμάτησαν οι διεργασίες για την επανεμφάνιση του κινήματος των πλατειών με  ορόσημα την 3η Σεπτεμβρίου. Η επιλογή της ημέρας εκτός των άλλων στοιχείων, έχει και ένα σαφές πολιτικό μήνυμα, ότι η κοινωνία δεν γύρισε στο σπίτι της, όπως ήταν άλλωστε η πρόθεση των κυβερνώντων και των συμμάχων τους- αλλά συνεχίζει να παρεμβαίνει στα κοινωνικά και πολιτικά δρώμενα με ένταση και μαχητικότητα. Η επιλογή της ημέρας παραπέμπει σε δύο σημαντικά γεγονότα για την εξέλιξη της νεότερης πολιτικής ιστορίας: την θεμελίωση της συνταγματικής μοναρχίας στο ελληνικό κράτος αλλά και την ίδρυση του ΠΑΣΟΚ το 1974.
Όλο το προηγούμενο διάστημα εντάθηκε η προσπάθεια συντονισμού των τοπικών και περιφερειακών πρωτοβουλιών σχετικά με την ανάγκη επανεμφάνισης του κινήματος και της καλύτερης οργάνωσής του. Δύο ζητήματα τέθηκαν και απασχόλησαν όλους όσους έλαβαν μέρος στις συζητήσεις: το άνοιγμα προς τις συνδικαλιστικές οργανώσεις και προς τις πολιτικές δυνάμεις που συμμερίζονται το αίτημα για θέσπιση διαδικασιών άμεσης δημοκρατίας. Αυτά τα δύο κεντρικά ζητήματα χωρίς να έχει αποκρυσταλλωθεί τίποτα ακόμα, θα απασχολήσουν και τη λαϊκή συνέλευση στην πλατεία συντάγματος στις 3 Σεπτεμβρίου. Προϋπόθεση βέβαια όλης αυτής της προσπάθειας είναι η μαζικότητα της κινητοποίησης και επίσης, το να παραμείνουν οι πλατείες ανοιχτές σε όλα τα άτομα, από όποια πολιτική αφετηρία και αν εκκινούν, με μόνο αίτημα την ανάγκη. Έτσι, το ερώτημα παραμένει εάν το πλαίσιο αρχών και θέσεων, που θα διαμορφωθεί στις 3 του Σεπτέμβρη, θα μπορέσει να σηματοδοτήσει τη στροφή του κινήματος από τη διαμαρτυρία σε μια νέα μορφή πολιτικής πίεσης και παρέμβασης.