Βατερλό

 Ετσι που ήρθαν τα πράγματα, ο Αντώνης Σαμαράς δεν έχει το περιθώριο να καμαρώσει γιατί προσπέρασε σε πρωθυπουργική θητεία τον άλλοτε συγκάτοικό του στις ΗΠΑ Γιωργάκη Παπανδρέου. Δυόμισι μόλις χρόνια θητείας είναι έτσι κι αλλιώς ένα ντροπιαστικό σκορ, που γίνεται πιο  ντροπιαστικό από τις συνθήκες στις οποίες επιτεύχθηκε. Ο Σαμαράς έχασε τη μάχη του παρασκήνιου από τον Καμμένο!

Είναι ο Καμμένος αυτός που κατάφερε να συγκρατήσει -με όλα τα μέσα- τους βουλευτές των ΑΝΕΛ στο μαντρί ενός κόμματος που μπορεί και να μη μπει στην επόμενη βουλή και είναι ο Σαμαράς αυτός που, μολονότι είχε στα χέρια του την κυβερνητική εξουσία και τις δυνατότητες που αυτή προσφέρει, δεν κατάφερε να «συγκινήσει» αυτούς που αποτελούσαν το βασικό target group του. Αν έπαιρνε μερικούς από τον Καμμένο, τότε θα μπορούσε να πάρει και μερικούς από τους ανεξάρτητους, οι οποίοι, όταν είδαν ότι η προεδρική εκλογή δε βγαίνει με τίποτα, είχαν όλη την άνεση να ψηφίσουν «παρών» και στην τρίτη ψηφοφορία.

Το να χάνεις με τέτοιον τρόπο από τον Καμμένο είναι οπωσδήποτε κατόρθωμα. Γι’ αυτό και όταν περάσουν οι εκλογές, στις οποίες ο Σαμαράς θέλοντας και μη παίζει τα ρέστα του, θα του καταλογιστεί από τους εσωκομματικούς του αντιπάλους, με πρώτους τους Μητσοτάκηδες που περιμένουν στη γωνία για να τον κατασπαράξουν. Ισως γι’ αυτό ο Σαμαράς επαναλάμβανε συνεχώς στη δήλωσή του μετά την τρίτη άκαρπη ψηφοφορία «είμαι εδώ». Δεν απευθυνόταν στους ψηφοφόρους, αλλά στο εσωτερικό της ΝΔ.

Τα ίδια, βέβαια, ισχύουν για τον Βενιζέλο. Μολονότι δεν περίμενε κανείς στα σοβαρά να μαζέψει αυτός βουλευτές, εντούτοις χρεώνεται ό,τι και ο Σαμαράς, αφού ο ΣΥΡΙΖΑ κατάφερε να πάρει όλους τους ανεξαρτητοποιημένους Πασόκους, πλην Αηδόνη (Τζάκρη, Παραστατίδη, Μπόλαρη, ακόμη και Ανδρουλάκη). Εχοντας πλέον ν’ αντιμετωπίσει και το «κόμμα ΓΑΠ», αγωνιά για την είσοδο των υπολειμμάτων του ΠΑΣΟΚ στη Βουλή, ενώ αν τα καταφέρει θα πρέπει να κάνει κάποιο «ντιλ» με τον ΣΥΡΙΖΑ για να σώσει την παρτίδα