Η αντίσταση του Ιράν οδηγεί σε αποτυχία τα επιθετικά σχέδια ΗΠΑ-Ισραήλ

 

Η αντίσταση του Ιράν οδηγεί σε αποτυχία
τα επιθετικά σχέδια ΗΠΑ-Ισραήλ

Εσωτερικές διαμάχες, κρίση και ρήγματα σε ΗΠΑ και ΝΑΤΟ

Αλληλεγγύη στους λαούς του Ιράν και του Λιβάνου

Όσο περνά ο χρόνος από την έναρξη της επίθεσης των ΗΠΑ-Ισραήλ κατά του Ιράν και όσο το Ιράν προβάλλει μία αναγνωρισμένη από όλους πλέον αντίσταση και αντοχή στις δολοφονικές επιθέσεις που δέχεται, ανταποδίδοντας με ισχυρά πυραυλικά πλήγματα, τα αρχικά σχέδια και οι μεγαλοστομίες των επιθετιστών για κατάρρευση και ανατροπή του καθεστώτος έχουν κουρελιαστεί, διαμορφώνοντας όρους στρατηγικού αδιεξόδου ιδιαίτερα για τις ΗΠΑ και τον ίδιο τον Τραμπ.

Το τέλμα των πολεμικών επιχειρήσεων, η διάχυση του πολέμου και οι καταστροφικές οικονομικές συνέπειες έχουν προκαλέσει εσωτερικές αντιδράσεις και διαμάχες τόσο στις ΗΠΑ, όσο και στο ευρωατλαντικό μπλοκ που φοβάται να μπει άμεσα στον πόλεμο, φτάνοντας μάλιστα ο Τραμπ να απειλεί με διάλυση του ΝΑΤΟ.

Ο θάνατος χιλιάδων Ιρανών αμάχων και ο μαζικός εκτοπισμός εκατομμυρίων άλλων, η μεγάλη διάχυση της σύγκρουσης με χτυπήματα και επιθέσεις σε τουλάχιστον 12 χώρες της ευρύτερης Μέσης Ανατολής και Ανατολικής Μεσογείου, οι εκρηκτικές αυξήσεις στις τιμές της Ενέργειας και η σαφής διάψευση των ισχυρισμών των ΗΠΑ ότι ο πόλεμος κατά του Ιράν θα ήταν μια «σύντομη εκδρομή», είναι μερικές από τις βασικές πλευρές των μέχρι σήμερα εξελίξεων.

Από τις δολοφονικές επιθέσεις των Αμερικανο-ισραηλινών «σωτήρων» του ιρανικού λαού έχουν σκοτωθεί τουλάχιστον 1.300 Ιρανοί, μεταξύ των οποίων εκατοντάδες παιδιά και γυναίκες, ενώ 10.000 με 13.000 είναι οι τραυματίες. Σύμφωνα δε με την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες, τουλάχιστον 3,2 εκατομμύρια είναι οι εκτοπισμένοι άμαχοι στο εσωτερικό της χώρας.

ΗΠΑ-Ισραήλ εγκλωβισμένοι σε ευρύ περιφερειακό πόλεμο

Την ίδια ώρα, πάντως, παρά τους πομπώδεις ισχυρισμούς των ΗΠΑ και του Ισραήλ περί «σύντομης εκδρομής» -όπως δήλωσε ο Τραμπ- και ότι «έχουν τσακίσει» το Ιράν, η πραγματικότητα κάθε άλλο παρά τους επιβεβαιώνει. Όλα δείχνουν πως παρά τους ισοπεδωτικούς βομβαρδισμούς, τη δολοφονία της ηγεσίας του Ιράν και του άμαχου πληθυσμού με τις φριχτές δολοφονίες αμάχων, όχι μόνο δεν φαίνεται να επιτυγχάνουν το στόχο τους, αλλά βρίσκονται εγκλωβισμένοι σε έναν ευρύτερο περιφερειακό πόλεμο κάτω από τα συντριπτικά πυραυλικά πλήγματα του Ιράν και αναζητούν τρόπους -ιδιαίτερα οι ΗΠΑ- να απεμπλακούν και να αποδράσουν από τον τυχοδιωκτικό πόλεμο που οι ίδιοι εξαπέλυσαν. Όπως η δολοφονία του Χαμενεΐ δεν οδήγησε σε κατάρρευση του καθεστώτος, όπως ευελπιστούσαν οι ισραηλινοί έτσι και η δολοφονία του γραμματέα του Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας του Ιράν, Αλί Λαριτζανί, και του διοικητή της στρατιωτικής οργάνωσης Basij των «Φρουρών της Επανάστασης» Γκολάμ Ρεζά Σολεϊμάνι, δεν πρόκειται να φέρουν κανένα αποτέλεσμα. Η τρομοκρατική αυτή πρακτική του Ισραήλ, της ατομικής δολοφονίας, έχει αποτύχει τόσο στο Ιράν όσο και στην περίπτωση της Χεζμπολάχ και της Χαμάς. Οι θριαμβολογίες και τα προπαγανδιστικά show, παρά τις πρόσκαιρες εντυπώσεις, δεν κερδίζουν τους πολέμους.

Οι ΗΠΑ αδυνατούν να προστατεύσουν τις στρατιωτικές βάσεις τους και τις πετρελαιομοναρχίες του Κόλπου που δέχονται καθημερινά ιρανικά πλήγματα, όπως επίσης και το Ισραήλ, ενώ ο αποκλεισμός των στενών του Ορμούζ από το Ιράν, που βάζει φραγή στη ροή του πετρελαίου, απειλεί με ασφυξία και καταστροφή την παγκόσμια καπιταλιστική οικονομία.

Το Ιράν θέτει τους όρους για τις εξελίξεις

Τα κούφια τελεσίγραφα για «άνευ όρων παράδοση» τα έκαναν κουρέλι οι Ιρανοί, δηλώνοντας μάλιστα πως αυτοί θα αποφασίσουν πότε θα τελειώσει ο πόλεμος. Χαρακτηριστική είναι η στάση της ηγεσίας του Ιράν, που εμφανίζεται να θέτει όρους για τον «τερματισμό» του πολέμου. Ο νέος ανώτατος ηγέτης Μοτζτάμπα Χαμενεΐ σε διάγγελμά του ξεκαθάρισε πως «δεν θα υπάρξει καμία υποχώρηση στην άμυνα της χώρας απέναντι στις δυνάμεις εισβολής» και πως «τα Στενά του Ορμούζ θα παραμείνουν κλειστά όσο χρειαστεί, καθώς αξιοποιούνται και ως μοχλός πίεσης σε περιφερειακό και διεθνές επίπεδο».

Ο δε Ιρανός Πρόεδρος Πεζεσκιάν έθεσε τρεις βασικούς όρους για την ανάσχεση των συγκρούσεων: Αναγνώριση των νόμιμων δικαιωμάτων του Ιράν (στον πυρηνικό τομέα, στο βαλλιστικό πρόγραμμα και την περιφερειακή του θέση) ως βασική προϋπόθεση για κατάπαυση του πυρός. Καταβολή αποζημιώσεων για τις ζημιές και απώλειες που υπέστη η χώρα από τις παράνομες και απρόκλητες επιθέσεις των ΗΠΑ-Ισραήλ, με έμφαση στην «αποκατάσταση» των πληγεισών περιοχών. Σταθερές διεθνείς εγγυήσεις κατά μελλοντικών επιθέσεων.

Σε δίλημμα και αδιέξοδο ο Τραμπ

Μπροστά σε αυτές τις συνθήκες, ο Τραμπ με αλλοπρόσαλλες και αντικρουόμενες δηλώσεις ότι «τους έχουμε νικήσει», που φανερώνουν σύγχυση και δυσκολίες, φαίνεται να αναζητά σενάρια για την έξοδο, καθώς οι αμερικάνοι ιμπεριαλιστές έχουν βρεθεί αντιμέτωποι με την άβυσσο που ανοίγεται μπροστά τους από έναν πόλεμο μακράς διάρκειας στη Μέση Ανατολή. Τώρα βρίσκονται μπροστά σε ένα μεγάλο δίλημμα και αδιέξοδο. Αντίθετα με τους συνεχείς ισχυρισμούς για τεράστια πλήγματα στις στρατιωτικές και πυραυλικές δυνατότητες του Ιράν, οι Ιρανοί συνεχίζουν απτόητα να χτυπούν βάσεις των ΗΠΑ και άλλους στόχους σε όλη τη Μέση Ανατολή, σε περίπου 12 χώρες. Η παραδοχή από το Πεντάγωνο ότι έχουν τραυματιστεί τουλάχιστον 150 Αμερικανοί στρατιώτες από τις ιρανικές επιθέσεις, ενώ επισήμως οι νεκροί που έχουν ανακοινωθεί είναι 13, επιβεβαιώνει πως οι αμερικανικές βάσεις στην περιοχή έχουν υποστεί καταστροφές, πόσο μάλλον άλλοι στόχοι. Το ίδιο δείχνουν τα αμερικανικά αεροπλάνα που καταρρίπτονται -άσχετα αν ανακοινώνονται περιστατικά «φίλιων πυρών»- όπως και δορυφορικές φωτογραφίες με εκτεταμένες καταστροφές σε βάσεις των ΗΠΑ.

Οι ιρανικές επιθέσεις σε στόχους σε χώρες της περιοχής «ξεσκεπάζουν» την «προστασία» που δήθεν παρέχουν οι αμερικανικές βάσεις, ενώ αυξάνουν και τις πιέσεις στις ΗΠΑ από «συμμάχους» τους στη Μέση Ανατολή. Την ίδια ώρα, παρά τους ισχυρισμούς των ΗΠΑ πως έχουν βυθίσει πολλές δεκάδες ιρανικά πολεμικά πλοία και σκάφη, οι ιρανικές δυνάμεις συνεχίζουν να έχουν τον έλεγχο του Στενού του Ορμούζ και να πλήττουν πλοία που επιχειρούν να το περάσουν, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τον ενεργειακό ανεφοδιασμό αρκετών χωρών και τη διεθνή εφοδιαστική αλυσίδα. Είναι χαρακτηριστικό μάλιστα ότι το Ιράν δίνει κατά περίπτωση άδειες, πχ σε ινδικά και τουρκικά πλοία, για ασφαλή διέλευση των Στενών του Ορμούζ, ενώ μια σειρά χώρες ζητούν από το Ιράν άδεια ασφαλούς διέλευσης των πλοίων τους από τα Στενά, την ίδια ώρα που ο Αμερικανός υπουργός Ενέργειας Κρις Ράιτ παραδέχθηκε πως επί του παρόντος οι ΗΠΑ αδυνατούν να παράσχουν συνοδεία πολεμικών πλοίων σε εμπορικά καράβια που θα θελήσουν να περάσουν τα Στενά του Ορμούζ ή να δώσουν πρόσβαση σε «λογικά ασφάλιστρα».

Το κλείσιμο των στενών του Ορμούζ προκαλεί ρήγμα στο ευρωατλαντικό στρατόπεδο

Σε ένα τέτοιο φόντο, οι ΗΠΑ επιδιώκουν ακόμα μεγαλύτερη συγκέντρωση στρατιωτικών δυνάμεων στη Μέση Ανατολή, ασκώντας πιέσεις στους ΝΑΤΟικούς συμμάχους τους να μπουν άμεσα στον πόλεμο, κάτι που μέχρι τώρα δεν αποδίδει. Μετά τις προετοιμασίες για την αποστολή και τρίτου αεροπλανοφόρου στην περιοχή, οι ΗΠΑ κινούνται για να ενισχύσουν τις δυνάμεις τους σε βάσεις τους στη Μέση Ανατολή με μερικές χιλιάδες πεζοναύτες.

Σε διεθνή κινητοποίηση για «αστυνόμευση» των Στενών του Ορμούζ καλεί ο Τραμπ, σε μια προσπάθεια να μεγαλώσει η πίεση στο Ιράν και με κίνδυνο να εξαπλωθεί η σύγκρουση. Ο Τραμπ πίεσε «συμμάχους» των ΗΠΑ στο ΝΑΤΟ και σε Ασία – Ειρηνικό, καθώς και την Κίνα, να συμμετάσχουν σε επιχείρηση για να «εξασφαλιστεί» η ναυσιπλοΐα και άρα η μεταφορά υδρογονανθράκων μέσω των Στενών του Ορμούζ. Ισχυρίστηκε ότι η αμερικανική κυβέρνηση βρίσκεται σε επαφή με «περίπου επτά» χώρες για να στείλουν στα Στενά του Ορμούζ πολεμικά πλοία που θα «αστυνομεύουν» το κρίσιμο ενεργειακό πέρασμα: Από κει διέρχεται το 1/5 των υδρογονανθράκων που προορίζονται για τις διεθνείς αγορές, επηρεάζοντας κυρίως τις ασιατικές και ευρωπαϊκές οικονομίες. «Ελπίζω πως Κίνα, Γαλλία, Ιαπωνία, Νότια Κορέα, Ηνωμένο Βασίλειο και άλλοι, θα στείλουν πολεμικά πλοία» στη συγκεκριμένη θαλάσσια περιοχή, είπε ο Τραμπ. «Η Κίνα θα πρέπει επίσης να βοηθήσει, επειδή παίρνει το 90% του πετρελαίου της από τα Στενά».

Ιδιαίτερα αυστηρές προειδοποιήσεις α­πηύθυνε στους «συμμάχους» του ΝΑΤΟ, διαμηνύοντας ότι θα υπάρξουν «πολύ κακές συνέπειες για το μέλλον του NATO» αν «δεν υπάρξει ανταπόκριση ή αν η απάντηση είναι αρνητική». Υπενθύμισε ότι χώρες της Ευρώπης αλλά και η Κίνα είναι πολύ πιο εξαρτημένες από το πετρέλαιο του Περσικού Κόλπου σε σύγκριση με τις ΗΠΑ. Οι «σύμμαχοι» στο ΝΑΤΟ «πρέπει να υπερασπιστούν το δικό τους έδαφος», το οποίο είναι «εκεί από όπου προέρχεται η Ενέργειά τους». Προειδοποίησε ακόμα ότι η Ουάσιγκτον «θα θυμάται» ποιες χώρες βοήθησαν και ποιες όχι.

Αρνητικά απάντησαν τα ευρωπαϊκά μέλη του ΝΑΤΟ στην πρόταση των ΗΠΑ να στείλουν πολεμικά πλοία στα Στενά του Ορμούζ, ενώ παράλληλα συζητούν να ενισχύσουν τις ιμπεριαλιστικές αποστολές ναυσιπλοΐας «Ασπίδες» και «Αταλάντη» στην Ερυθρά Θάλασσα. Ο Βρετανός πρωθυπουργός Κιρ Στάρμερ δήλωσε ότι η Βρετανία δεν προτίθεται να εμπλακεί στρατιωτικά στη σύγκρουση και δεν θα αποστείλει πολεμικά πλοία στην περιοχή. Στην ίδια ρότα κινείται και ο Γάλλος πρόεδρος Μακρόν.

Η Γερμανία απέρριψε το αίτημα των ΗΠΑ, με τον κυβερνητικό εκπρόσωπο να απαντά έμμεσα στον Τραμπ ότι «αυτός ο πόλεμος δεν έχει καμία σχέση με το ΝΑΤΟ. Δεν είναι πόλεμος του ΝΑΤΟ». Ο ίδιος «υπενθύμισε» ότι «ούτε οι ΗΠΑ, ούτε το Ισραήλ μας συμβουλεύτηκαν πριν από τον πόλεμο και η Ουάσιγκτον δήλωσε ρητά στην αρχή του πολέμου ότι η ευρωπαϊκή βοήθεια δεν ήταν ούτε απαραίτητη, ούτε επιθυμητή». «Τι περιμένει ο Ντόναλντ Τραμπ από μια-δυο χούφτες ευρωπαϊκές φρεγάτες να κάνουν στα Στενά του Ορμούζ που δεν μπορεί να κάνει το ισχυρό αμερικανικό Ναυτικό;», διερωτήθηκε με νόημα ο Γερμανός υπουργός Άμυνας, Πιστόριους. «Δεν είναι πόλεμός μας, δεν τον έχουμε ξεκινήσει εμείς», πρόσθεσε.

Οι ΥΠΕΞ της ΕΕ συζήτησαν επίσης το ενδεχόμενο να αλλάξει η εντολή της ναυτικής αποστολής της ΕΕ στη Μέση Ανατολή «Ασπίδες», η οποία αυτή τη στιγμή εστιάζει στη συνοδεία πλοίων στην Ερυθρά Θάλασσα για προστασία από τους Χούθι της Υεμένης.

Ο νέος πιο εκτεταμένος πόλεμος και η εμφανής απειλή αυτός να επεκταθεί στην Ανατολική Μεσόγειο, αγγίζει και την Ελλάδα, όπως ήδη έγινε στην Κύπρο, και προκαλεί αναταραχή στην κυβέρνηση και τα εγχώρια αστικά πολιτικά κόμματα. Η εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης ΝΔ, αλλά και όλων των προηγούμενων κυβερνήσεων, της «στρατηγικής συμμαχίας με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ», εμπλέκει άμεσα τη χώρα σε μεγάλους κινδύνους και σε πολεμικές περιπέτειες. Αυτή η πολιτική, που ο Μητσοτάκης βαρύγδουπα την παρουσίαζε ως τη «σωστή πλευρά της ιστορίας», αποκαλύπτεται, έμπρακτα πλέον, ως το αντίθετό της, επικίνδυνη και καταστροφική.

Εσωτερικές αντιδράσεις και διχασμός στις ΗΠΑ

Η ιδέα και μόνο πως μπορεί να ξεκινήσει ένας νέος μακρόχρονος πόλεμος έχει προκαλέσει μεγάλη αναταραχή στο εσωτερικό των ΗΠΑ. Ξύπνησε ο εφιάλτης που έζησαν την τελευταία εικοσιπενταετία, όπου βούλιαξαν μέσα στο τέλμα των πολέμων τους, γνωρίζοντας ήττες από την αντίσταση των λαών του Ιράκ, του Αφγανιστάν, της Συρίας, της Παλαιστίνης, της Λιβύης, τότε μάλιστα που βρίσκονταν στον κολοφώνα της δύναμής τους. Τρέμουν αναλογιζόμενοι ποια μπορεί να είναι, στη σημερινή περίοδο, η κατάληξη ενός νέου μακρόχρονου πολέμου με την πιο ισχυρή περιφερειακή δύναμη της Μέσης Ανατολής, όταν μάλιστα τώρα βρίσκονται σε πορεία εξασθένησης και μεγάλου εσωτερικού διχασμού, ενώ οι αντίπαλοί τους -η Κίνα και η Ρωσία- ενισχύουν την επιρροή τους, ακροβολίζονται και καραδοκούν τη φθορά τους, προωθώ­ντας τα δικά τους ιμπεριαλιστικά συμφέροντα. Η προφανής αδυναμία και το γενικό αδιέξοδο του Τραμπ, σε αυτή τη φάση, τον αναγκάζουν να μιλάει για αναβολή της προγραμματισμένης για τις 30 Μάρτη επίσκεψής του στο Πεκίνο και της συνάντησης με τον Κινέζο πρόεδρο Σι Τζιπίνγκ.

Ακόμα πιο βαθιές γίνονται οι ενδοαστικές αντιθέσεις στις ΗΠΑ, όσο κλιμακώνεται ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή και καταρρέει το αφήγημα της «εύκολης» και γρήγορης νίκης των ΗΠΑ-Ισραήλ και των συμμάχων τους. Σε ρεπορτάζ του «Politico», είχε επισημανθεί η πρόσφατη αναφορά του Τραμπ στη «διαφορά φιλοσοφίας» που έχει μαζί του ο αντιπρόεδρος Βανς σε ό,τι αφορά τον πόλεμο στο Ιράν. Στο άρθρο με τίτλο «Ο Βανς ήταν η φωνή σκεπτικισμού στον Λευκό Οίκο για τις επιθέσεις στο Ιράν» επισημαίνεται πως από την πρώτη στιγμή ο αντιπρόεδρος έκανε γνωστές τις αντιρρήσεις του σε αυτόν τον πόλεμο, στο πλαίσιο γνωστής θέσης του με την οποία και στο παρελθόν είχε αμφισβητήσει την τελική χρησιμότητα των αμερικανικών επεμβάσεων στο εξωτερικό. Διαρροές δείχνουν ότι στο Πεντάγωνο, τη CIA και το Στέιτ Ντιπάρτμεντ πολλοί αξιωματούχοι είχαν προειδοποιήσει πως δεν είναι ρεαλιστικό να επιτευχθεί ανατροπή του ιρανικού καθεστώτος ή πλήρης καταστροφή του πυρηνικού προγράμματος μόνο με στρατιωτικά μέσα, κάτι που τώρα επιβεβαιώνεται στην πράξη. Ξεκά­θαρη θέση υπέρ της κλιμάκωσης της στρατιωτικής και οικονομικής πίεσης κατά του Ιράν έχουν πάρει μεταξύ άλλων οι υ­πουργοί Πολέμου Πιτ Χέγκσεθ, Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο, με τον τελευταίο να είχε υιοθετήσει όλη την ατζέντα απαιτήσεων του Ισραήλ σε αυτόν τον πόλεμο.

Η ενδοαστική πόλωση αναμένεται να ενισχυθεί περαιτέρω όσο πυκνώνουν οι πληροφορίες σχετικά με το τεράστιο κόστος του πολέμου, που φτάνει περίπου τα 900 εκατ. δολάρια το 24ωρο και τα πραγματικά πλήγματα στον αμερικανικό στρατό (πχ πάνω από 13 νεκροί και τουλάχιστον 200 τραυματίες, ενώ για μέρες οι τελευταίοι περιορίζονταν σε 18 άτομα).

Διαφοροποιήσεις καταγράφονται και από δημοσιογράφους ή δημοσιολόγους με ισχυρή επιρροή στη βάση ψηφοφόρων του Τραμπ και του λεγόμενου κινήματος MAGA («Make America Great Again»). Οι τελευταίες δημοσκοπήσεις πάντως δείχνουν πως οι περισσότεροι Αμερικανοί είναι κατά του πολέμου στο Ιράν.

Εν μέσω αυτής της κατάστασης ήρθε η παραίτηση του διευθυντή του «Εθνικού Κέντρου Αντιτρομοκρατίας» των ΗΠΑ (National Counterterrosim Center) Τζόζεφ Κεντ, την οποία υπέβαλε στον Τραμπ, θεωρώντας «πως αντιβαίνει στη συνείδησή του ο συνεχιζόμενος πόλεμος κατά του Ιράν», τονίζοντας πως η Τεχεράνη δεν συνιστούσε «άμεση απειλή για το έθνος μας» και πως «είναι σαφές πως ξεκινήσαμε αυτόν τον πόλεμο λόγω της πίεσης από το Ισραήλ και από το ισχυρό του αμερικανικό λόμπι».

Από τα παραπάνω προκύπτει ότι το αδιέξοδο της κυβέρνησης Τραμπ, και ιδιαίτερα του ίδιου, δεν αφορά μόνο το πολεμικό πεδίο, αλλά και το εσωτερικό ρήγμα στα αστικά επιτελεία των ΗΠΑ, την κοινωνία και το ευρωατλαντικό στρατόπεδο. Όλα αυτά αποδυναμώνουν και παραλύουν στην πράξη τη δυνατότητα επίτευξης των στρατηγικών στόχων της πολεμικής επιδρομής στο Ιράν, ενώ ο Τραμπ εμφανίζεται εγκλωβισμένος στις προτεραιότητες του Ισραήλ, που έσπευσε να ανοίξει και το μέτωπο στο Λίβανο, κατά της Χεζμπολάχ, την οποία υποστήριζε ότι είχε εξουδετερώσει.

Αντιδράσεις και ρήγματα στο εσωτερικό του Ισραήλ

Φαίνεται όμως ότι παρόμοιες αντιδράσεις και ρήγματα εκδηλώνονται και στο εσωτερικό του Ισραήλ. Δεν κράτησε και πολύ η εθνική ομοψυχία. Μόλις άρχισε να γίνεται σαφές πως ο πόλεμος κατά του Ιράν δεν πρόκειται να κερδηθεί, εν μέσω ερειπίων και νεκρών-τραυματιών καθημερινά από τους ιρανικούς βαλλιστικούς πυραύλους, εν μέσω άλλων ερειπίων από τους πυραύλους και τα drones της κατά τα άλλα κατεστραμμένης Χεζμπολάχ, που διασχίζουν στους ουρανούς της κατεχόμενης Παλαιστίνης, η σιωνιστική αντιπολίτευση αρχίζει τις επιθέσεις κατά της κυβέρνησης Νετανιάχου.

Πρωτοστατεί ο απόστρατος υποστράτηγος Γιτζάκ Μπρικ, ο θεωρούμενος σαν κορυφαίος θεωρητικός του πολέμου, χρόνια καθηγητής στις στρατιωτικές σχολές των σιωναζιστών. Σε άρθρο του στην αντιπολιτευόμενη Maariv επιτίθεται χωρίς προσχήματα στο Νετανιάχου.

«Δεν είναι δυνατόν, μετά από δύο χρόνια πολέμου, το πολιτικό και στρατιωτικό επίπεδο να μην έχει πετύχει κανένα στρατηγικό στόχο, αλλά να έχει οδηγήσει το Ισραήλ στο χείλος του γκρεμού, αιμορραγώντας και κατεστραμμένο. Το χειρότερο είναι ότι η ηγεσία αποφεύγει εντελώς να προετοιμάσει το στρατό για τις μελλοντικές προκλήσεις, οι οποίες θα είναι δεκάδες φορές πιο δύσκολες και επικίνδυνες για την ύπαρξή μας σε σύγκριση με την τρέχουσα μάχη.

Σήμερα, ένας αυξανόμενος αριθμός ανθρώπων συνειδητοποιεί ότι οι στρατηγικές μου προβλέψεις έχουν επιβεβαιωθεί πλήρως. Φυσικά, δεν περιλαμβάνω σε αυτούς τις μεσσιανικές και εξτρεμιστικές τάσεις που κατέχουν ένα υπερβολικό και επικίνδυνο ποσοστό στην ισραηλινή κοινωνία. Αν η λογική πλειοψηφία δεν ξυπνήσει και δεν επαναπροσδιορίσει την πορεία του κράτους, οι ημέρες μας εδώ θα είναι μετρημένες».

Νέα επίθεση του Ισραήλ στο Λίβανο

Η Χεζμπολάχ παρά τα προπαγανδιστικά πυροτεχνήματα του Ισραήλ ότι την έχει καταστρέψει και εξουδετερώσει, εμφανίζεται ανθεκτική και αξιόμαχη και μάλιστα πλήττει στόχους σε μία ευρεία περιοχή του Ισραήλ. Το Ισραήλ ξεκίνησε συνεχές αεροπορικό σφυροκόπημα και αύξηση των χερσαίων επιθέσεων στο νότιο Λίβανο, με στόχο την αρπαγή εδάφους για τη δημιουργία μιας λεγόμενης «διευρυμένης ζώνης ασφαλείας». Ο Ισραηλινός υπουργός Άμυνας Ισραέλ Κατς δήλωσε ότι «οι εκατοντάδες χιλιάδες Λιβανέζοι άμαχοι που ξεσπιτώθηκαν από το νότιο Λίβανο δεν πρόκειται να επιστρέψουν στις εστίες τους αν δεν κατοχυρωθεί η ασ­φάλεια “των κοινοτήτων του βόρειου Ισραήλ”». Έγινε γνωστό, ότι το Ισραήλ σχεδιάζει να καταλάβει σχεδόν όλη την περιοχή νότια του ποταμού Λιτάνι, με το πρόσχημα της αποτροπής επιθέσεων από τη Χεζμπολάχ. Σχεδιάζονται επίσης ισοπεδωτικές επιθέσεις στο Λίβανο, ανάλογες με αυτές του ισραηλινού στρατού στη Λωρίδα της Γάζας Σε αυτό το πλαίσιο εντάθηκαν και οι αεροπορικές επιδρομές στην πρωτεύουσα Βηρυτό, μετατρέποντας ολόκληρες συνοικίες σε απέραντα μπάζα ερειπίων και θυμίζοντας σε ορισμένες περιπτώσεις καταστροφή μεγέθους αυτής στη Γάζα. Ο ισραηλινός στρατός συνέχισε τις από αέρος ρίψεις φυλλαδίων που καλούν τους Λιβανέζους πολίτες να ξεσηκωθούν κατά της Χεζμπολάχ, προσπαθώντας να επιρρίψουν στη σιιτική οργάνωση όλη την ευθύνη για το νέο μακελειό του Ισραήλ στην πολύπαθη χώρα.

Να δυναμώσει η αντιπολεμική-αντιιμπεριαλιστική πάλη

Για άλλη μία φορά ο λαός του Ιράν δέχεται μία δολοφονική επίθεση και η ευρύτερη Μέση Ανατολή βυθίζεται στον όλεθρο του πολέμου. Είναι ανάγκη οι λαοί να ορθώσουν το ανάστημά τους ενάντια στην πολεμική υστερία που με ταχύτητα διαδίδεται σπέρνοντας τον φόβο. Η απροκάλυπτη ωμότητα και προκλητικότητα του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού τον ξεγυμνώνει και φανερώνει το πραγματικό αποτρόπαιο πρόσωπό του. Αυτό πλέον εγγράφεται στις συνειδήσεις όλων των λαών του κόσμου, δημιουργώντας παρακαταθήκες αντίστασης στα επιθετικά σχέδιά του.

Όταν κλιμακώνεται η ιμπεριαλιστική επιθετικότητα με τις στρατιωτικές επεμβάσεις και τους πολέμους στο Ιράν, στην Ουκρανία και τη μαρτυρική Παλαιστίνη και ηχούν τα τύμπανα του πολέμου σε πολλές περιοχές του κόσμου, πρέπει σταθερά και επίμονα να θέσουμε στην πρώτη γραμμή το ζήτημα της αντιπολεμικής-αντιιμπεριαλιστικής πάλης. Είναι ο μοναδικός παράγοντας που μπορεί να φρενάρει την καπιταλιστική βαρβαρότητα και τη φιλοπόλεμη ιμπεριαλιστική επιθετικότητα που εκδηλώνονται στην πιο άγρια μορφή. Να σταθούμε στο πλευρό των λαών που γίνονται θύματα της ιμπεριαλιστικής και σιωνιστικής επιθετικότητας. Να σταθούμε στο πλευρό του Ιρανικού λαού, του αδούλωτου Παλαιστινιακού λαού στον ανειρήνευτο αγώνα τους ενάντια στους ιμπεριαλιστές και σιωνιστές κατακτητές. Ο λαός μας πρέπει να δυναμώσει τον αντιπολεμικό-αντιιμπεριαλιστικό του αγώνα, να απαιτήσει να σταματήσει κάθε εμπλοκή της Ελλάδας στον αμερικανο-σιωνιστικό πόλεμο στη Μέση Ανατολή και κάθε στρατιωτική αποστολή όπλων στα ανδρείκελα της Ουκρανίας, παλεύοντας για την έξοδο της Ελλάδας από το ΝΑΤΟ και την ΕΕ, για το διώξιμο των αμερικάνικων βάσεων, για την ειρήνη και τη φιλία των λαών.

Καταγγέλλουμε τη δολοφονική πολεμική επίθεση των ΗΠΑ-Ισραήλ στο Ιράν. Καταγγέλλουμε την λακέδικη πολιτική της κυβέρνησης Μητσοτάκη και όλων όσοι καλύπτουν και υποστηρίζουν την επίθεση υιοθετώντας τις δικαιολογίες των ΗΠΑ και του Ισραήλ.

Κάτω τα χέρια από το Ιράν και το Λίβανο
ΗΠΑ-Ισραήλ εμπρηστές του πολέμου
Αντίσταση και πάλη ενάντια
στον ιμπεριαλισμό
Αλληλεγγύη στους λαούς του Ιράν
και του Λιβάνου
Καμιά συμμετοχή, καμιά εμπλοκή
της Ελλάδας στον πόλεμο
Έξω οι ΗΠΑ-Βάσεις-ΝΑΤΟ-ΕΕ