Η ηγεσία του ΚΚΕ καπηλεύεται τους εκτελεσμένους κομμουνιστές της Καισαριανής

 

Μετά την αποκάλυψη των συγκλονιστικών φωτογραφικών ντοκουμέντων από την Καισαριανή, το ΚΚΕ βγήκε με φόρα να οικειοποιηθεί τη θυσία των εκτελεσμένων, να εμφανιστεί στα μάτια του λαού ως συνεχιστής των αγώνων της μεγάλης εποποιίας των χρόνων της Αντίστασης στη γερμανική κατοχή και του εαμοελασίτικου κινήματος, της επαναστατικής στάσης του ΚΚΕ τότε.

Μάλιστα ζήτησε με έξοδα του ελληνικού κράτους να αγοραστούν οι φωτογραφίες και να δοθούν στο ΚΚΕ(!), προβάλλοντας όχι μόνο ως συνεχιστής των αγώνων αλλά και ως ιδιοκτήτης των ντοκουμέντων του αγώνα.

Εμφανίζεται ως τιμητής και συνεχιστής των επαναστατικών αγώνων το κόμμα που, μετά τα γεγονότα της δεκαετίας του ’50 στο κομμουνιστικό κίνημα, μετά το 20ό Συνέδριο του ΚΚΣΕ και την 6η Ολομέλεια του ΚΚΕ το 1956, ήταν αυτό που στήριξε τη ρεβιζιονιστική στροφή στο παγκόσμιο κίνημα. Το κόμμα που αποτέλεσε το στυλοβάτη στον τόπο μας της γραμμής που παλινόρθωσε τον καπιταλισμό στη Σοβιετική Ένωση και στις άλλες σοσιαλιστικές χώρες, το κόμμα που άνοιξε διάπλατα το δρόμο στο νέο πνεύμα των ανανεωτών του μαρξισμού-λενινισμού, του Χρουστσόφ και του Μπρέζνιεφ, του άκρατου αντισταλινισμού, του νέου πνεύματος, της «ειρηνικής μετάβασης» και του ιδεολογικού αφοπλισμού του κινήματος.

Μιλάμε για το κόμμα που αποτέλεσε θιασώτη της περεστρόικα του Γκορμπατσόφ, του ηγέτη που κήρυξε τον κομμουνισμό ουτοπία, που διέλυσε τη Σοβιετική Ένωση και έβγαλε το ΚΚΣΕ στην παρανομία, επαναφέροντας τη σημαία του τσαρισμού και στρέφοντας τη Ρωσία στον ανοιχτό καπιταλισμό.

Μιλάμε για το κόμμα που, μετά την 6η Ολομέλεια, ξεθεμελίωσε από το ΚΚΕ την επαναστατική του γραμμή, έθαψε τις επαναστατικές του παραδόσεις, μνήμες και αγώνες, άνοιξε διάπλατα τον δρόμο στο ρεφορμισμό, μετατρέποντας το κόμμα σε κόμμα κοινοβουλευτισμού, και αποτέλεσε για δεκαετίες συμπλήρωμα και στυλοβάτη του αστικού συστήματος, εταίρο και ουρά πότε της Ένωσης Κέντρου, πότε του ΠΑΣΟΚ και πότε της Νέας Δημοκρατίας, με κορυφαία στιγμή τη συγκυβέρνηση του ’89 και του Τζαννετάκη και έπειτα όλων μαζί το ’90, με την κυβέρνηση Ζολώτα.

Έρχεται το ΚΚΕ να εμφανιστεί ως ο τιμητής και συνεχιστής των αγώνων του ηρωικού ΚΚΕ και των 200 εκτελεσμένων, όταν τώρα, με τις αντιλήψεις που προβάλλει, κατεδαφίζει όλη τη γραμμή που οδήγησε στη μεγάλη αιματοβαμμένη εποποιία του λαού μας ενάντια στην ξένη κατοχή και τη ντόπια αντίδραση.

Όταν γράφει το ΚΚΕ στο τελευταίο του πόνημα για τα 80 χρόνια από την ίδρυση του ΔΣΕ, ασκώντας κριτική στο επαναστατικό ΚΚΕ του τότε και σε όλο το κομμουνιστικό κίνημα της δεκαετίας του ’30 και ’40 ότι:
«Το πρωταρχικό ήταν ότι από τα Κομμουνιστικά Κόμματα δεν εκτιμήθηκε ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος ως ιμπεριαλιστικός και από τις δύο πλευρές των καπιταλιστικών κρατών που συμμετείχαν και δεν διακηρύχτηκε ως κοινός στρατηγικός στόχος η πάλη για την έξοδο από τον πόλεμο με την κατάκτηση της εργατικής εξουσίας».

Αναπαράγοντας ατόφιο το ιστορικά χρεοκοπημένο τροτσκιστικό οπλοστάσιο, το ΚΚΕ λέει πως ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος δεν ήταν εθνικοαπελευθερωτικός και αντιφασιστικός, όπως σωστά εντόπισε το κίνημα με την καθοδήγηση του Στάλιν και της Τρίτης Διεθνούς εκείνη την περίοδο, αλλά πόλεμος ιμπεριαλιστικός και άδικος από όλες τις πλευρές. Πως ήταν λάθος η σύμπηξη του αντιφασιστικού μετώπου, που χάρη σε αυτό αντιμετωπίστηκε και κατανικήθηκε ο φασιστικός Άξονας, και πως ήταν λάθος η συμμετοχή των κομμουνιστών στον πόλεμο. Πως ήταν λάθος η κατεύθυνση του Ζαχαριάδη που, με το ιστορικό του γράμμα μέσα από τις φυλακές, κάλεσε τους κομμουνιστές στη συμμετοχή και όχι στην έξοδο -όπως σήμερα λέει το ΚΚΕ- αρχικά στον πόλεμο κατά της φασιστικής ιταλικής επιδρομής, βάζοντας τις βάσεις για την κατοπινή εποποιία του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ και του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα.

Αυτού του αγώνα, που ψυχή και πρωτοπορία βρέθηκαν οι κομμουνιστές, περπατώντας ως το τέλος, όπως στην Καισαριανή, κερδίζοντας την πίστη, το θαυμασμό και τη στήριξη του λαού.

Το ΚΚΕ σήμερα, με το ένα χέρι υψώνει γροθιές, τιμά και καπηλεύεται τους αγωνιστές της Καισαριανής και όλων των μεγάλων αγώνων του επαναστατικού ΚΚΕ, για να δρέπει καρπούς από τον απόηχο και την αίγλη που μένει μέχρι σήμερα. Άλλωστε εδώ και πολλά χρόνια, και σε όλα τα χρόνια της ρεβιζιονιστικής του διαδρομής, δεν έχει τίποτα να επιδείξει που να εμπνέει και να διδάσκει, που να συγκινεί και να ανοίγει δρόμους.

Με το άλλο χέρι γράφει κείμενα επί κειμένων που στην πραγματικότητα αναιρούν και αντιπαρατίθενται σε όλη τη γραμμή που οδήγησε το κίνημα στο απόγειο της δύναμής του, κλονίζοντας τα θεμέλια της αστικής εξουσίας.

Οι εκτελεσμένοι κομμουνιστές της Καισαριανής από τους τάφους τους, 80 χρόνια μετά, συνεχίζουν να στέλνουν ζωντανά μηνύματα στο σήμερα. Και αν η περήφανη στάση τους μπροστά στο εκτελεστικό από­σπασμα είναι το ένα, το άλλο είναι ότι παραδόθηκαν στον κατακτητή από τη μεταξική δικτατορία και ότι οι κομμουνιστές της Ακροναυπλίας και της Ανάφης, με το ξέσπασμα της ιταλικής εισβολής, απαίτησαν να πάνε στην πρώτη γραμμή του μετώπου.

Αυτή η γραμμή και αυτή η στάση, που συνεχίστηκε με τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα και ξαναζωντανεύει τώρα με τις φωτογραφίες, κουρελιάζοντας τις αντιδραστικές θεωρίες των «δύο άκρων», έφερε το ΚΚΕ και τους κομμουνιστές στο προσκήνιο, πρωταγωνιστές των εξελίξεων, και αναγόρευσε στα μάτια του λαού το κομμουνιστικό κίνημα, ως τη μόνη πραγματικά πατριωτική δύναμη, που με την πάλη του λύτρωσε το λαό και τον εμψύχωσε στην πιο δύσκολη στιγμή και τον οδήγησε στον μεγάλο αγώνα ενάντια στον ξένο κατακτητή και στην ντόπια αντίδραση.

Αυτή τη γραμμή χτυπάει σήμερα το ΚΚΕ, αναμασώντας τα τροτσκιστικά ιδεολογήματα, μιλώντας για τον «ιμπεριαλιστικό Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο», για την «έξοδο από τον πόλεμο», λέγοντας πως ο εθνικοαπελευθερωτικός πόλεμος και η πατριωτική στάση του ΚΚΕ τότε ήταν αγώνες κάτω από «ξένη σημαία».