Με την επτάχρονη διακυβέρνηση Μητσοτάκη, σε ύψιστο βαθμό η διαχρονική υποτέλεια και εξάρτηση της χώρας

 

Σε ένα εκρηκτικό γεωπολιτικό περιβάλλον, που ξεκινά από τη φλεγόμενη Μέση Ανατολή, περνά στα Βαλκάνια και φτάνει στην Ουκρανία, το οποίο χαρακτηρίζεται από σφοδρούς ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς α­νάμεσα στις ΗΠΑ, την Κίνα, τη Ρωσία και την ΕΕ, η ασφυκτική πρόσδεση στις ΗΠΑ και ο ρόλος του πλασιέ των αμερικανικών συμφερόντων μόνο επικίνδυνες εξελίξεις μπορούν να σημαίνουν για το λαό μας.

Η Μεσόγειος μετατρέπεται με ταχύτητα σε μια ανοιχτή σκηνή πολεμικών ανταγωνισμών, γεωπολιτικών συγκρούσεων και αμφισβήτησης κυριαρχικών δικαιωμάτων. Οι εξελίξεις δείχνουν ότι ο πόλεμος δεν είναι πια μια «μακρινή υπόθεση» που αφορά μόνο τη Μέση Ανατολή. Πλησιάζει όλο και περισσότερο τον ελλαδικό χώρο, εμπλέκοντας τη χώρα σε μια επικίνδυνη και απρόβλεπτη συνθήκη και σε μια σύγκρουση που δεν ελέγχει.

H ανεξαρτησία του ελληνικού κράτους, μετά την εθνικοαπελευθερωτική επανάσταση του 1821, σφραγίστηκε με τα δεσμά της εξάρτησης και της υποτέλειας στις ξένες δυνάμεις, που παρά τους μεγάλους εθνικοανεξαρτησιακούς αγώνες του λαού μας -ιδιαίτερα την δεκαετία του 1940-50 και με την εξέγερση του Πολυτεχνείου- συνεχίζει να την κρατά δέσμια μέχρι και σήμερα.

Την τελευταία δεκαετία όμως βάθυνε, μετά την έναρξη του Ελληνοαμερικανικού Στρατηγικού Διαλόγου από την κυβέρνηση Τσίπρα (τότε που ο «διαβολικά καλός Τραμπ» του είχε πει «Good job Alexis»), με την οποία η χώρα μας έγινε κυριολεκτικά ένα απέραντο «πεδίο βολής», με την επέκταση και την εγκατάσταση νέων αμερικανικών βάσεων (Αλεξανδρούπολη, Λάρισα, Στεφανοβίκειο κ.ά. -μέχρι και την Κάρπαθο παραχωρούσε ο τότε υπουργός Άμυνας Π. Καμμένος).

Η επιχείρηση αυτή, που έγινε από την «πρώτη φορά κυβέρνηση της Αριστεράς», πέραν όλων των άλλων, είχε και σαν παράπλευρο στόχο να πλήξει ιδεολογικά τον βαθύτατο αντιαμερικανισμό του λαού μας, μέσα από τον εξωραϊσμό του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, με την συνεπικουρία και την ατέλειωτη σχετική προπαγάνδα των ελεγχόμενων ΜΜΕ.

Στην περίοδο της επταετούς διακυβέρνησης Μητσοτάκη η κατάσταση αυτή «απογειώθηκε». Με την υπογραφή της Συμφωνίας Αμοιβαίας Αμυντικής Συνεργασίας, η συμφωνία για την επέκταση και την παραμονή των αμερικανικών βάσεων, που είχε τυπικά τουλάχιστον χρονική προθεσμία για την ανανέωσή της, έγινε «αορίστου χρόνου». Ο τότε υπουργός Εθνικής Άμυνας, Ν. Παναγιωτόπουλος, μάλιστα, απευθυνόμενος στον Αμερικανό διοικητή των χερσαίων δυνάμεων των ΗΠΑ στην Ευρώπη του υποσχέθηκε πως «οι άνδρες μας μάτωσαν δίπλα σε Αμερικανούς στρατιώτες στους πολέμους στους οποίους συμμετείχαμε, και αυτό θα γίνει επίσης και στο μέλλον»!

Αμερικανικά αεροπλανοφόρα, γαλλικά πολεμικά πλοία και δυνάμεις του ΝΑΤΟ κινούνται διαρκώς στη Μεσόγειο, μετατρέποντας τη θάλασσα σε πεδίο στρατιωτικής επίδειξης ισχύος. Η βάση της Αλεξανδρούπολης, «μάτι» και ορμητήριο του ΝΑΤΟ προς τη Ρωσία, έγινε «δεύτερη Σούδα» και μαζί με τον Κάθετο Ενεργειακό Άξονα και την παραχώρηση του λιμανιού της Ελευσίνας στους Αμερικάνους, σε αντιπερισπασμό με τον έλεγχο του λιμανιού του Πειραιά από την κινέζικη Cosco, καθιστούν τον ελλαδικό χώρο οργανικό κομμάτι μιας πολεμικής αλυσίδας που εκτείνεται από την Ουκρανία μέχρι τη Γάζα και την Ερυθρά Θάλασσα.

Επικίνδυνο ουκρανικό «drone» εντοπίζεται στη Λευκάδα με στόχο την επίθεση σε ρωσικό πλοίο. Το περιστατικό δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί ως μεμονωμένη υπόθεση και το ερώτημα που τέθηκε από πολλές πλευρές είναι: «Πόσα drones πλέουν σε ελληνικές θάλασσες;». Μέχρι και η «Καθημερινή», σε δημοσίευμά της με τίτλο «Αθήνα προς Κίεβο: “Μαζέψτε όλα τα dro­nes”», αποκαλύπτει μια ευρεία ουκρανική επιχείρηση διαρκείας σε ελληνικές περιοχές.

Νότια και δυτικά της Κρήτης δυνάμεις του ισραηλινού στρατού IDF κάνουν πειρατικό ρεσάλτο σε πλοία του «Global Sumud Flotilla», συλλαμβάνοντας και βασανίζοντας τους ακτιβιστές που έπλεαν προς τη Γάζα, εκατοντάδες μίλια μακριά από τις ακτές του Ισραήλ, σε περιοχές που δεν έχει καμιά δικαιοδοσία και νομιμοποίηση να δρα.

Η κυβέρνηση της ΝΔ, που ήταν η πρώτη που αναγνώρισε τον αχυράνθρωπο των ΗΠΑ Γκουαϊντό ως πρόεδρο της Βενεζουέλας, μετά την γκανγκστερική επιδρομή των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα και την απαγωγή Μαδούρο, με τη δήλωση Μητσοτάκη ότι «δεν είναι τώρα η ώρα να εξετάσουμε τη νομιμότητά της», κλιμάκωσε τη στάση του λακεδισμού και της υποτέλειας, παρέχοντας την πιο απροκάλυπτη στήριξη στην πολιτική Τραμπ, που παραπέμπει στις πιο σκοτεινές εποχές της κυριαρχίας του νόμου του ισχυρού και στους νόμους της ζούγκλας, σε βάρος των κυριαρχικών συμφερόντων κάθε μικρότερης χώρας.

Την ίδια στιγμή στάθηκε απέναντι στην εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία (που επικαλείται ανάλογα «εθνικά συμφέροντα», όπως ο Τραμπ στο Ιράν ), ακολουθώντας μια καιροσκοπική πολιτική «δύο μέτρων και δύο σταθμών». Παρείχε αφειδώς στήριξη στο αντιδραστικό καθεστώς Ζελένσκι, στέλνοντας όπλα που απέσυρε από τα ελληνικά νησιά, ενώ έφερε να μιλήσει στην Ελληνική Βουλή εκπρόσωπο των φασιστικών ταγμάτων του Αζόφ.

Ο Μητσοτάκης ήταν ο μόνος Ευρωπαίος ηγέτης που επισκέφθηκε τρεις φορές το Ισραήλ και αγκαλιάστηκε με το Νετανιάχου, σφαγέα του Παλαιστινιακού λαού. Συνεχίζει, μετά το ΠΑΣΟΚ και το ΣΥΡΙΖΑ, την επικίνδυνη πολιτική της αμερικανοκίνητης Στρα­τηγικής Συμμαχίας «3+1» (Ελλάδα, Κύπρος, Ισραήλ + ΗΠΑ) με το κράτος-δολοφόνο του Ισραήλ, με στόχο τη δημιουργία «αντι-τουρκικού άξονα», βάζοντας τη χώρα βαθιά στον κύκλο του πολέμου.

Στις 6 Απριλίου 2026, η Ελλάδα υπέγραψε μια εξοπλιστική συμφωνία ύψους 650 εκατομμυρίων ευρώ με το Ισραήλ, ενώ αυτή την περίοδο διαπραγματεύεται μια περαιτέρω συμφωνία ύψους 3 δισεκατομμυρίων ευρώ για ένα ισραηλινής κατασκευής πολυεπίπεδο σύστημα αεράμυνας, γνωστό ως «Ασπίδα του Αχιλλέα». Η εξαγορά της ελληνικής «Intracom Defense» (IDE) από την «Israel Aerospace Industries» το 2023 της έδωσε πρόσβαση σε αμυντικά κονδύλια της ΕΕ. Η ισραηλινή «Elbit» δημιούργησε το 2023 ένα διεθνές κέντρο εκπαίδευσης πιλότων στην Καλαμάτα και ο ισραηλινός όμιλος SK Group ανέλαβε το 2025 τον έλεγχο της ΕΛΒΟ (Ελληνική Βιομηχανία Οχημάτων).

Ελλάδα και η Κύπρος είναι οι σανίδες σωτηρίας του Ισραήλ προς τη Δύση. Το αεροπλάνο του Ισραηλινού πρωθυπουργού, καταζητούμενου από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο, έλαβε άδεια υπερπτήσης από τον ελληνικό εναέριο χώρο προς την Ουγγαρία του Όρμπαν, ενώ ισραηλινών συμφερόντων είναι και η εταιρεία «Intellexa» του περιβόητου Τομ Ντίλιαν που κατηγορείται εκτός των άλλων και για κατασκοπεία.

Η Ελλάδα του Μητσοτάκη αποτέλεσε τη μόνη χώρα της Ευρώπης που παρείχε την πιο θερμή πολιτική αλλά και έμπρακτη στήριξη στον πόλεμο που εξαπέλυσαν οι ΗΠΑ και το Ισραήλ εναντίον μιας ανεξάρτητης χώρας, του Ιράν, σε βάρος κάθε έννομης τάξης και του διεθνούς δικαίου. Ήταν η μοναδική ευρωπαϊκή χώρα που είχε άμεση συμμετοχή στον πόλεμο, με την εκτόξευση ελληνικών πυραύλων «Patriot», που ήταν εγκατεστημένοι στην Σαουδική Αραβία, εναντίον ιρανικών στόχων. Εκτός αυτών, μια υπερσύγχρονη πανάκριβη ελληνική φρεγάτα («Κίμων»), που παρελήφθη πρόσφατα από τη Γαλλία- μαζί με άλλες τρεις-, τέθηκε στην υπηρεσία της αμερικανοϊσραηλινής εκστρατείας κατά του Ιράν, κίνηση που ακολούθησε την επίθεση ενός «drone» εναντίον βρετανικών βάσεων στην Κύπρο, αν και το Λονδίνο επιβεβαίωσε αργότερα πως το «drone» δεν είχε εκτοξευθεί από ιρανικό έδαφος.

Με την επίκληση της «σωστής πλευράς της Ιστορίας» (Ουκρανία) στη μία περίπτωση, και της «στρατηγικής συμμαχίας» (ΗΠΑ-Ισραήλ) στην άλλη, κατέστρεψε διακρατικές σχέσεις και ισχυρούς δεσμούς δεκαετιών που παραδοσιακά διατηρούσε η χώρα μας με τον αραβικό κόσμο, αλλά και με τη Ρωσία, δημιουργώντας αχρείαστους εχθρούς, κόντρα στα διαχρονικά αισθήματα αλληλεγγύης του ελληνικού λαού στον Παλαιστινιακό λαό -ιδιαίτερα- και σε όλους τους καταπιεζόμενους λαούς.

Την ίδια στιγμή, που η χώρα δαπανά πάνω από το 3% του ΑΕΠ της σε ΝΑΤΟϊκούς εξοπλισμούς, περισσότερο από κάθε άλλη ευρωπαϊκή οικονομία, ο Μητσοτάκης λειτουργώντας σαν «κολαούζος» του Τραμπ πρότεινε την αύξηση του ποσοστού αυτού στο 5%. Αυτό πληρώνεται βέβαια με τη διάλυση του κοινωνικού κράτους, τη φτώχεια, την ξενοφοβία και την ανασφάλεια των εργαζομένων.

Σε ένα εκρηκτικό γεωπολιτικό περιβάλλον που ξεκινά από τη φλεγόμενη Μέση Ανατολή, περνά στα Βαλκάνια και φτάνει στην Ουκρανία, το οποίο χαρακτηρίζεται από σφοδρούς ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς ανάμεσα στις ΗΠΑ, την Κίνα, τη Ρωσία και την ΕΕ, η ασφυκτική πρόσδεση στις ΗΠΑ και ο ρόλος του πλασιέ των αμερικανικών συμφερόντων μόνο επικίνδυνες εξελίξεις μπορούν να σημαίνουν για το λαό μας.

Στα πλαίσια του ρόλου αυτού που επιφυλάσσει η κυβέρνηση Μητσοτάκη για τη χώρα μας, έγινε πρόσφατα και η «επίσκεψη»-επιθεώρηση υποδομών και προσωπικού σε Σούδα και Αλεξανδρούπολη από αντιπροσωπεία του αμερικανικού Κογκρέσου, που την υποδέχτηκε ο Έλληνας ΥΠΕΞ Γ. Γεραπετρίτης, σε περιοχές που είχε «τσεκάρει» προηγούμενα και η Αμερικανίδα πρέσβειρα Κ. Γκίλφοϊλ.

Μπροστά σε ένα ρευστό διεθνές περιβάλλον, η κυβερνητική τακτική των «ήρεμων νερών» στο Αιγαίο αποτελεί μορφή της πολιτικής κατευνασμού και υποχωρητικότητας απέναντι στις τουρκικές διεκδικήσεις. Αντί για «ήρεμα νερά», μια νέα τουρκική πρόκληση προετοιμάζεται που σκοπό έχει να δημιουργήσει νέα τετελεσμένα και να θέσει ευθέως στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα. Δεν αποσύρθηκαν άλλωστε τυχαία οι συστοιχίες «Patriot» από Κάρπαθο και Διδυμότειχο, ανεξάρτητα αν αυτό λέχθηκε ότι έγινε «για τις ανάγκες της συμμαχίας».

Η Μεσόγειος μετατρέπεται με ταχύτητα σε μια ανοιχτή σκηνή πολεμικών ανταγωνισμών, γεωπολιτικών συγκρούσεων και αμφισβήτησης κυριαρχικών δικαιωμάτων. Οι εξελίξεις δείχνουν ότι ο πόλεμος δεν είναι πια μια «μακρινή υπόθεση» που αφορά μόνο τη Μέση Ανατολή. Πλησιάζει όλο και περισσότερο τον ελλαδικό χώρο, εμ­πλέκοντας τη χώρα σε μια επικίνδυνη και απρόβλεπτη συνθήκη και σε μια σύγκρουση που δεν ελέγχει.

Η κατάσταση αυτή δεν αυξάνει την ασφάλεια της χώρας, όπως ψευδεπίγραφα ισχυρίζεται ο Μητσοτάκης. Το αντίθετο. Την καθιστά πιθανό στόχο σε μια περίοδο όπου η ανάφλεξη μπορεί να προκύψει από ένα θερμό επεισόδιο, μια προβοκάτσια ή έναν ανεξέλεγκτο ανταγωνισμό μεγάλων δυνάμεων. Ακόμη και οι αμερικάνικες εταιρείες εξορύξεων υδρογονανθράκων (EXXON-Mobil), εγγυήτριες δήθεν των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας, εγκατέλειψαν τις περιοχές νότια της Κρήτης και μετακόμισαν στο Ιόνιο.