Σε αντίθεση με τις αλαζονικές διακηρύξεις περί «αυτοδυναμίας» ο Μητσοτάκης ομολογεί τώρα την εκλογική κατρακύλα της ΝΔ
Επίκεντρο των πολιτικών σχολιασμών και της πολιτικής αντιπαράθεσης των αστικών κομμάτων έγινε η απάντηση του Κυρ. Μητσοτάκη, στη συνέντευξή του, της 9ης/10, στο ΣΚΑΪ 100.3, που όρισε την πτώση στο εκλογικό ποσοστό 25% ως κατώφλι που θα θεωρήσει ως αποτυχία της ΝΔ και της ηγεσίας του στις επερχόμενες βουλευτικές εκλογές. Ένα ποσοστό που είναι κάτω και από το 28,31%, το οποίο είχε συγκεντρώσει η ΝΔ στις ευρωεκλογές του 2024 και θεωρήθηκε αποτυχία και «ήττα».
Η απάντηση αποτέλεσε την πρώτη ομολογία από τα χείλη του πρωθυπουργού της εκλογικής κατρακύλας στην οποία βρίσκεται το κυβερνών κόμμα, σε αντίθεση με τα όσα αλαζονικά επαναλάμβανε, όλο το προηγούμενο χρονικό διάστημα, περί «αυτοδυναμίας της ΝΔ» στις επόμενες εκλογές, παρόλο που η συνεχής κατολίσθηση της εκλογικής επιρροής της ήταν εμφανής και, ασφαλώς, τα κέντρα του Μεγάρου Μάξιμου το γνώριζαν καλύτερα.
Η μετατόπιση του Κυρ. Μητσοτάκη όσον αφορά την εκλογική επίδοση της ΝΔ, ωστόσο, δεν συνιστά μόνο παραδοχή απομάκρυνσης μεγάλου αριθμού ψηφοφόρων από τη ΝΔ. Δηλαδή, παραδοχή μιας πραγματικότητας που δεν είναι δυνατόν πλέον να κρυφθεί, καθώς όλες οι πολύμηνες προσπάθειες της ΝΔ να τη μεταβάλει, με τελευταία αυτή των εξαγγελιών Μητσοτάκη στη ΔΕΘ, απέτυχαν. Πρόκειται, όπως όλα δείχνουν, και για μια αναπροσαρμογή της ταχτικής της μητσοτακικής ηγεσίας. Θεωρώντας πλέον ως αναπόφευκτη τη σοβαρή πτώση του ποσοστού της στις εκλογές, κάνει σχεδιασμούς έχοντας το βλέμμα της στραμμένο στην επομένη των εκλογών και στη συνέχιση της κυριαρχίας της στη ΝΔ και λαμβάνοντας υπόψη τις αντιπαραθέσεις που έχουν αναπτυχθεί στο εσωτερικό της ΝΔ. Γιατί το χαμηλό ποσοστό του 25% που ο Κυρ. Μητσοτάκης έθεσε ως εκλογικό όριο, κάτω από το οποίο άφησε να εννοηθεί ότι τότε θα μπορούσε και να «φύγει» από αρχηγός της ΝΔ, διαβάζεται και ανάποδα: ότι και με ένα μικρό ποσοστό του 25% και κάτι μπορεί, παρά την εκλογική αποτυχία που θα σημάνει, να παραμείνει αρχηγός και να ηγηθεί της ΝΔ στον προβλεπόμενο δεύτερο γύρο εκλογών, με την επιδίωξη, σε ένα σενάριο κυβερνητικής συνεργασίας, με πρώτη δύναμη τη ΝΔ, να συνεχίσει για τρίτη θητεία να είναι πρωθυπουργός.
Ο Κυρ. Μητσοτάκης χαράζει, προφανώς, τακτική ενόψει των βουλευτικών εκλογών, υπολογίζοντας και τις αντιθέσεις που έχουν ενταθεί μέσα στη ΝΔ και στο χώρο της Δεξιάς και προβλέποντας ότι με ένα χαμηλό εκλογικό ποσοστό θα τεθεί και ζήτημα παραμονής του στην ηγεσία της ΝΔ, με δεδομένο ότι, ήδη, έχουν ξεκινήσει κινήσεις αμφισβήτησής της. Γι’ αυτό και δεν παρέλειψε, στη συνέντευξή του, να διατυπώσει αιχμές κατά των δυο πρώην αρχηγών και πρωθυπουργών της ΝΔ, που τον αντιπολιτεύονται από εντός και από εκτός της ΝΔ. Λέγοντας πως «πριν από δέκα χρόνια και κάτι παρέλαβα μια Νέα Δημοκρατία η οποία ήταν πολύ τραυματισμένη. Είχε υποστεί απανωτές εκλογικές ήττες, επί πολλά χρόνια με το ζόρι προσέγγιζε το 30% και ήταν μια παράταξη χωρίς αυτοπεποίθηση», θέλησε να αντιδιαστείλει τη δική του «επιτυχία» στην ηγεσία και στις εκλογές της ΝΔ με τις «τραυματικές» θητείες των ηγεσιών που προηγήθηκαν, δηλαδή, των Κ. Καραμανλή και Αντ. Σαμαρά.
Στον ίδιο χρόνο Καραμανλής και Σαμαράς συνεχίζουν τις παρεμβάσεις τους κατά της ηγεσίας Μητσοτάκη. Με τον πρώτο από το βήμα μιας ειδικής εκδήλωσης του Ελληνοκινεζικού Φόρουμ του Πανεπιστημίου Tsinghua, με θέμα τη συμπλήρωση 20 ετών Στρατηγικής Συνεργασίας Ελλάδας – Κίνας και την εμπειρία της COSCO, για μια ακόμα φορά, να εκφράζει «διακριτικά» διαφωνία για την εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης Μητσοτάκη και να την αντιπαραβάλλει με εκείνη που ακολούθησε η δική του κυβέρνηση και εκφράστηκε με τη «στρατηγική συνεργασία της ελληνικής ναυτιλίας με την κινέζικη οικονομία». Η άποψη που ανέπτυξε ο Καραμανλής, ότι «το αναδυόμενο πολυπολικό σύστημα επιβάλλει την άσκηση μιας πιο σύνθετης και πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής, απαλλαγμένης από τις άκαμπτες διαχωριστικές γραμμές του παρελθόντος. Η Ελλάδα είναι αναμφίβολα ευθυγραμμισμένη με τη Δύση, ωστόσο η ίδια η Δύση διέρχεται μια φάση μετασχηματισμού ή ακόμη και διχασμού», άμεσα σχολιάσθηκε ως βολή κατά της «μονοδιάστατης πολιτικής» της κυβέρνησης Μητσοτάκη που είναι «άκαμπτα» προσκολλημένη στις ΗΠΑ και στη Δύση. Βολή στην οποία ο Κυρ. Μητσοτάκης έδωσε μια απάντηση που επανέλαβε με έμφαση ότι «η Ελλάδα είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και μέλος του ΝΑΤΟ» και έχει «στρατηγική συμμαχία με τις Ηνωμένες Πολιτείες» και συμπεριέλαβε την αποστροφή της κυβέρνησής του προς τη Ρωσία μαζί με τον υπαινιγμό «αν στην πατρίδα μας υπάρχουν κάποιοι κύκλοι οι οποίοι μπορεί να είναι φιλικοί προς τη ρωσική ηγεσία -σίγουρα θα υπάρχουν-, δεν νομίζω ότι έχουν κάποιο ιδιαίτερο πολιτικό αποτύπωμα»…
Παράλληλα ο Αντ. Σαμαράς προχωρεί στη δημιουργία κόμματος για να κατεβεί στις εκλογές, φτιάχνοντας γραφεία του στο κέντρο της Αθήνας, κάνοντας οργανωτικές κινήσεις και λίστες υποψηφίων του σε όλη την Ελλάδα, τραβώντας στελέχη και μέλη της ΝΔ στις γραμμές του και χρησιμοποιώντας το χρόνο ανακοίνωσης της ονομασίας του και της επίσημης ίδρυσης ως χαρτί αιφνιδιασμού, κρατώντας έτσι σε μια διαρκή ένταση την ηγεσία της ΝΔ, που βλέπει την κάθοδο κόμματος Σαμαρά στις εκλογές ως τη μεγάλη απειλή παραπέρα σοβαρού ακρωτηριασμού του εκλογικού ποσοστού της. Την πίεση αυτή προς την ηγεσία της ΝΔ την συντηρεί ο Αντ. Σαμαράς με διαρκείς δημόσιες επικρίσεις για το χειρισμό των εθνικών θεμάτων από την ηγεσία Μητσοτάκη, παρουσιαζόμενος ως υπερασπιστής του παραδοσιακού πλαισίου της Δεξιάς και της «λαϊκής ψυχής της γαλάζιας παράταξης» και αποδίδοντας στη διακυβέρνηση Μητσοτάκη «ανηθικότητα και ιδιοτέλεια».Την ενίσχυσε ακόμα περισσότερο και μια κίνηση επιδοκιμασίας που έκανε διαδικτυακά σε ανάρτηση του Αντ. Σαμαρά η Αμερικανίδα πρέσβης Κίμπ. Γκίλφοϋλ, που θορύβησε το Μέγαρο Μαξίμου.
Σε όλα τα παραπάνω προστέθηκαν σαν συνέχεια και τα όσα έλαβαν χώρα στη «γιορτή των 52ων γενεθλίων της ΝΔ», που θυμήθηκε να οργανώσει ο Κυρ. Μητσοτάκης, επαναφέροντας στο προσκήνιο το παλιό σύμβολο της ΝΔ, τον πυρσό, σαν απάντηση σε όσους προσπαθούν να οικειοποιηθούν τις «παραδοσιακές αξίες και την ιστορία» της δεξιάς παράταξης, αντιπαραθέτοντάς τες με τη σημερινή ηγεσία της ΝΔ, και με εμφανή σκοπό την επανασυσπείρωση δυνάμεων της ΝΔ γύρω από την τωρινή ηγεσία της ενόψει των εκλογών.
Ωστόσο, και αυτό το εγχείρημα δεν απέδωσε, καθώς και οι τρεις πρώην αρχηγοί της ΝΔ και ο Κ. Καραμανλής και ο Αντ. Σαμαράς και ο Β. Μεϊμαράκης δεν πήγαν στη «γιορτή». Όπως και ο υπουργός Άμυνας Ν. Δένδιας, που, ήδη, από καιρό προαλείφεται και κάνει κινήσεις ως δελφίνος για την ηγεσία της ΝΔ, με τελευταία και πιο χαρακτηριστική, την οργάνωση στον Άλιμο δικής του εκδήλωσης για τα 52 χρόνια από την ίδρυση της ΝΔ, δύο μέρες πριν την κεντρική εκδήλωση του κόμματός του.
Τα παρατράγουδα αυτά, που δείχνουν ότι τα χάσματα μέσα στη ΝΔ με την ηγεσία Μητσοτάκη έχουν μεγαλώσει και «σκληρύνει», είχαν και τις μεταγιορτινές παρενέργειές τους. Από τη μια, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, προσπάθησε να υποβαθμίσει τη σημασία των «βαριών» απουσιών στην κεντρική εκδήλωση της ΝΔ για τα 52χρονα της ΝΔ με ομιλητή τον Κυρ. Μητσοτάκη, δηλώνοντας: «δεν νομίζω ότι έλειπε κάποιος χθες αδικαιολόγητα». Από την άλλη, ο Αδ. Γεωργιάδης δήλωσε: «απορώ με ορισμένους συναδέλφους μου που επέλεξαν να λείπουν από τη χθεσινή μας εορτή, επειδή λέει είχαν άλλες υπουργικές υποχρεώσεις… Και εγώ είχα αλλά γύρισα, διότι το καθήκον της ενότητας δεν λέγεται σε ομιλίες αλλά σφυρηλατείται στους κοινούς αγώνες και στην κοινή μας παρέα….».
Είναι φανερό ότι η μεγάλη πολιτική φθορά της ΝΔ έχει αυξήσει τις διενέξεις εντός της δεξιάς παράταξης. Αυτές, καθώς το χειμώνα επίκειται μεγάλη χειροτέρευση των οικονομικών και κοινωνικών συνθηκών (στη συνέντευξη του ΣΚΑΪ 100.3 την περιέγραψαν ως «Αρμαγεδώνα»!), αναμένεται να αυξηθούν. Κάτι τέτοιο οδηγεί τα αντιμαχόμενα στρατόπεδα μέσα στη δεξιά παράταξη και τους επίδοξους διάδοχους για την ηγεσία της ΝΔ να χαράζουν τα δικά τους σχέδια και κινήσεις ενόψει των εκλογών και για μετά τις εκλογές. Η σημερινή ηγεσία της ΝΔ δέχεται εντεινόμενη πίεση από το εσωτερικό της αλλά και από τα ακροδεξιά κόμματα που διαγκωνίζονται μαζί της για το ίδιο εκλογικό ακροατήριο.
Μέσα σε αυτό το σκηνικό, που το ακολουθεί και η αστική αντιπολίτευση, το κέντρο τής λαϊκής προσοχής και συζήτησης επιχειρείται να μετατοπισθεί στο τι εκλογικό ποσοστό θα μπορέσει να «πιάσει» ο Κυρ. Μητσοτάκης και όχι στο πώς θα ανακοπεί και θα ανατραπεί η αντιλαϊκή κυβερνητική πολιτική. Δεν είναι τυχαίο ότι η συζήτηση και οι σχολιασμοί στα αστικά μέσα ενημέρωσης για τη συνέντευξη Μητσοτάκη δεν έθιξαν καθόλου την αντιλαϊκή πολιτική, παρόλο που κατεξοχήν αυτήν επαναλάμβαναν και επαινούσαν οι απαντήσεις του. Και είναι αξιοσημείωτο πως αυτή η αντιλαϊκή πολιτική ως κύριο θέμα της συνέντευξής του καθόλου δεν σχολιάσθηκε και δεν δέχθηκε καμία κριτική από την αστική κοινοβουλευτική αντιπολίτευση.
Διαγράφεται ο κίνδυνος κάτω από την επήρεια της μετατόπισης της συζήτησης στο εκλογικό ποσοστό Μητσοτάκη και τα σχετικά συνθήματα του τύπου «κάτω ο Μητσοτάκης» και να «φύγει ο Μητσοτάκης» να υπάρξει ένας αποπροσανατολισμός όσον αφορά ποιος πρέπει να είναι ο στόχος για την ανακοπή και την ανατροπή της αντιλαϊκής πολιτικής. Αντί ο στόχος του λαϊκού κινήματος να είναι η πολιτική της κυβέρνησης της ΝΔ αλλά και των κομμάτων που στηρίζουν, με τη μία ή την άλλη παραλλαγή, την αντιλαϊκή πολιτική, αυτός να εκφυλισθεί σε στόχο αλλαγής της ηγεσίας της ΝΔ, ο οποίος διευκολύνει την παγίδευση του κόσμου στα αστικά κόμματα που εμφανίζονται σήμερα ως αντιπολίτευση του Μητσοτάκη. Ένας τέτοιος αποπροσανατολισμός πρέπει ενεργητικά να απορριφθεί, να κριτικαρισθεί έντονα και να αποτραπεί.
Ταυτόχρονα, μπροστά στην πολύ πιεστική κατάσταση που έχει δημιουργήσει στα λαϊκά στρώματα η κυβερνητική πολιτική, υπάρχει και ο κίνδυνος να επενδυθούν ελπίδες ανακοπής της αντιλαϊκής πολιτικής σε ένα αποτέλεσμα βουλευτικών εκλογών και όχι στην μαζική κινητοποίηση του λαϊκού παράγοντα ενάντια σε αυτήν την πολιτική, που είναι και η μόνη εγγύηση και ο μόνος δρόμος που μπορεί να υψώσει φραγμό στην αντιλαϊκή πολιτική. Και αυτός ο κίνδυνος πρέπει αποφασιστικά να καταπολεμηθεί. Άλλωστε το πού έχει οδηγήσει μπορεί να το διαπιστώσει κανείς επανειλημμένα από όλες τις προηγούμενες βουλευτικές εκλογές.
Σχόλια