Σκέψεις

 

Ἀπό το παράθυρό μου βλέπω καθημερινά, ζῶντας δεύτερη καραντῖνα σε ἕνα χρόνο, ἀνθρώπους νά τραβᾶνε με λουρί τον σκύλο τους ἤ σκύλους νά σέρνουν τον ἄνθρωπό τους. 

Αὐτή, λέω, εἶναι συμπεριφορά «ὀρθή», δέν βάζει σε κίνδυνο την ἀνθρωπότητα, εἶναι μία πράξη «ανθρωπισμού». 

Μπορεῖ νά εἶναι φωτογραφία του μέλλοντος, λέω. 

Ο σκύλος εἶναι ὁ καλύτερος φίλος του ἀνθρώπου; 

Ὄχι πιά! 

Ο ἄνθρωπος εἶναι φίλος του σκύλου, ὁ ἄνθρωπος ἔχει τώρα γιά μόνον οικείου του τον σκύλο «βοηθόν κατ’ αὐτόν». 

Κι ὅπως λένε ὅτι συμβαίνει, τα κατοικίδια μοιάζουν πάντα στά ἀφεντικά τους. 

Ἀνθρώπων καί σκύλων η ὁμοιότης εἶναι το μέλλον μας, σκέφτομαι. 

Ὥσπου νά μας πετάξουν στό δρόμο μ' ἕνα κομμάτι ψωμί καί μία κλωτσιά στά πλευρά, λέω.

Μά με τί σ’ ἔχουν ψεκάσει!!