Τὸ σκάνδαλο τῆς ἐκχώρησης τῆς κυριαρχίας τῆς χώρας

                                                               

                               

 Ἂν ὅλοι θυμόμαστε καὶ γιορτάζουμε τὴν ἔναρξη τοῦ ὑπὲρ έλευθερίας ἀγώνα, ἡ εἰκόνα σὲ σχέση μὲ τὸ πότε ἀκριβῶς καὶ σὲ ποιὸ βαθμὸ αὐτὸς δικαιώθηκε παραμένει συγκεχυμένη.
• Τὸ ὅραμα τοῦ Ρήγα Βελεστινλῆ καὶ τῶν ἐπαναστατῶν στὴ συνέχεια ἦταν ἡ συνολικὴ ἀνατροπὴ καὶ κατάργηση τῆς ὀθωμανικῆς τυραννίας καὶ ἡ ἀποκατάσταση τῆς βυζαντινῆς αὐτοκρατορίας σὲ δημοκρατικὴ μορφή, μὲ κατοχυρωμἐνα τὰ θεμελιώδη δικαιώματα ὅλων τῶν πολιτῶν καὶ τῶν ἐθνοτήτων. Ἑνὸς «γαλαξία» κοινοτήτων ποὺ θὰ συμβίωναν ἁρμονικὰ στὴ βάση τοῦ ἀλληλοσεβασμοῦ. Μιὰ τέτοια ἐξέλιξη ταίριαζε στὴν πραγματικότητα τῶν χερσονήσων τῶν Βαλκανίων καὶ τῆς Μικρασίας, ὅπου ζοῦσαν ἀνάμικτα διαφορετικὲς ἐθνοτικὲς καὶ θρησκευτικὲς κοινότητες.
• Τὸ νεο-οθωμανικὸ ἀφήγημα στὶς μέρες μας ἐπενδύει στὴ λήθη καὶ ἀποπειρᾶται νὰ ἐξωραΐσει τὶς συνθῆκες ζωῆς στὴν πάλαι ποτὲ ὀθωμανικὴ αὐτοκρατορία, παρουσιάζοντάς την οὔτε λίγο οὔτε πολὺ ὡς ὑπόδειγμα «πολυπολιτισμικῆς» κοινωνίας.
• Στὴν πραγματικότητα, τὸ ὀθωμανικὸ καθεστὼς πιὸ πολὺ προσομοίαζε σὲ καθεστὼς «ἀπαρτχάϊντ», ἀφοῦ οἱ Χριστιανοὶ ἦταν πολίτες δεύτερης κατηγορίας, ποὺ ζοῦσαν σὲ καθεστὼς διακρίσεων, μὲ τὴ ζωή, τὴν τιμὴ καὶ τὴν περιουσία τους στὸ ἔλεος τῆς αὐθαιρεσίας τῆς διοίκησης. Δὲν εἶναι τυχαῖο ποὺ οἱ ὑπόδουλοι Ἕλληνες ἐπέλεγαν νὰ ζήσουν σὲ βουνὰ καὶ νησιά. Περιοχὲς ἄγονες, κακοτράχαλες καὶ ἀπομονωμένες, ποὺ δὲν τραβοῦσαν τὸ ἐνδιαφέρον τῶν δυναστῶν τους.
• Ἡ Ἐπανάσταση ἐν μέρει δικαιώθηκε, μὲ τὴ δημιουργία τοῦ νεοελληνικοῦ ἐθνικοῦ κράτους. Στὴν ἀρχή, ὡς ὑποτελοῦς στὸ Σουλτάνο. Στὴ συνέχεια, ἀναγνωρισμένου ἀπὸ τὶς τότε μεγάλες δυνάμεις ὡς «Κράτος ἀνεξάρτητον», τὸ ὁποῖο «θέλει χαίρει ὅλα τὰ δίκαια, πολιτικά, διοικητικὰ καὶ ἐμπορικά, τὰ προσπεφυκότα εἰς ἐντελῆ ἀνεξαρτησίαν», γιὰ πρώτη φορὰ μὲ τὸ Πρωτόκολλο τοῦ Λονδίνου στὶς 3 Φεβρουαρίου 1830, κατὰ τὴν ἀκριβῆ διατύπωση τοῦ ἄρθρου 1.
• Δὲν ἀμφσβητεῖται ὅτι, στὴν πράξη, ἐξάρτηση ὑπῆρξε ἀπὸ ξένες δυνάμεις. Ὅμως, ὅπως ἔχουμε ἤδη ἐπισημάνει καὶ τονίζεται στὴν ἀνακοίνωση τῆς ΧΔ γιὰ τὴν ἐθνικὴ ἐπέτειο, γιὰ πρώτη φορὰ τὸ Σύνταγμα τοῦ 1975 μὲ τὸ ἄρθρο 28 ἐπιτρέπει «περιορισμοὺς ὡς πρὸς τὴν ἄσκηση τῆς ἐθνικῆς κυριαρχίας» τῆς χώρας. Μὲ τὸ ἄρθρο αὐτὸ νὰ ὁρίζεται ὡς βάση γιὰ τὴ συμμετοχὴ τῆς χώρας στὴν ἀποκαλούμενη «εὐρωπαϊκὴ ὁλοκλήρωση».
• Μὲ τὴ συνθήκη τοῦ Μάαστριχτ, δὲν ἐκχωρήθηκε μόνον ἡ νομισματικὴ πολιτικὴ τῆς χώρας, ἀλλὰ μπῆκαν καὶ οἱ βάσεις περιορισμῶν στὴν ἄσκηση τῆς οἰκονομικῆς πολιτικῆς τῶν ἐθνικῶν κυβερνήσεων, στὰ πλαίσια τῆς ἐπιβολῆς τῆς πολιτικῆς τοῦ οἰκονομικοῦ νεοφιλελευθερισμοῦ. «Ἡ Εὐρώπη ἐπιβάλλει περιορισμούς, ἀλλὰ αὐτοὶ εἶναι εὐτυχεῖς περιορισμοί, γιατὶ εἶναι περιορισμοὶ φιλελεύθεροι», σύμφωνα μὲ τὴ διατύπωση τοῦ Γάλλου νεοφιλελεύθερου πολιτικοῦ Ἀλὲν Μαντλὲν τὸ 1992.
• Γιὰ νὰ φτάσει στὸ σημεῖο ὁ μουσικοσυνθέτης Μάνος Χατζηδάκις νὰ κάνει λόγο γιὰ «Νέα Τουρκοκρατία» τὸ 1994. Μιὰ εὐαισθησία σπάνια, ποὺ δὲν μοιάζει νὰ συμμερίζονται ἀρκετοὶ ἐκφραστὲς τοῦ «ἐθνικοπατριωτικοῦ τόξου», οἱ ὁποῖοι κάνουν πὼς δὲν τὸ καταλαβαίνουν. Καί, ὅπως ὁ προμνημονιακὸς ΣΥΡΙΖΑ, ἀναλώνονται σὲ φιλολαϊκὲς ἐξαγγελίες, οἱ περισσότερες ἀπὸ τὶς ὁποῖες, γιὰ νὰ πραγματοποιηθοῦν, προϋποθέτουν ἀμφισβήτηση τοῦ πλαισίου λήψης ἀποφάσεων ποὺ ἔχει ἀπομείνει στὴν κυβέρνηση τῆς χώρας βάσει τῶν λεγόμενων «εὐρωπαϊκῶν συνθηκῶν».
• Ἡ ἐκχώρηση καὶ τῆς οἰκονομικῆς πολιτικῆς προχώρησε μὲ βάση τὴ δοκιμασμένη τακτικὴ τῶν «μικρῶν βημάτων», ἀφοῦ μετὰ τὴν εἰσαγωγὴ τοῦ εὐρὼ οἱ ἀπόψεις τῆς «Κομισιὸν» γιὰ τὴν ἐσωτερικὴ πολιτικὴ τῶν κρατῶν-μελῶν τῆς Εὐρωζώνης λειτουργοῦσαν ὡς συστάσεις, γιὰ νὰ καταστοῦν σταδιακὰ ὑποχρεωτικές, μὲ πρόσχημα καὶ τὴν ἑλληνικὴ κρίση.
• Ἔχουμε φτάσει στὸ πρωτοφανὲς σημεῖο, κυρίαρχα κράτη-μέλη τῆς ΕΕ νὰ ἔχουν λιγότερες ἐξουσίες σὲ θέματα λειτουργίας τῆς ἀγορᾶς, ἀπὸ τὶς ἐπιμέρους Πολιτεῖες τῶν ΗΠΑ.
• Ἡ Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση ἔχει καταστεῖ ἰδιόμορφος ὀργανισμὸς πού, ἂν καὶ ἀποτελεῖται ἀπὸ κυρίαρχα κράτη, ἔχει περιβληθεῖ μὲ ὁμοσπονδιακὰ χαρακτηριστικά.
• Ἕνας τέτοιος δρόμος, γιὰ νὰ εἶναι συμβατὸς μὲ τὴ λειτουργία τῆς Δημοκρατίας, θὰ προϋπέθετε τὴ δημιουργία Συντάγματος ἡ ἀποδοχὴ τοῦ ὁποίου νὰ τεθεῖ σὲ Δημοψήφισμα. Ἀκριβῶς ἐπειδὴ τέτοιες ἀπόπειρες ἔχουν ἀποτύχει, οἱ ἰθύνουσες τάξεις τῶν κρατῶν-μελῶν φρόντισαν ὥστε σταδιακὰ οἱ κυβερνήσεις νὰ μὴν εἶναι πλέον ὑπόλογες στοὺς λαοὺς ποὺ τὶς ἐκλέγουν, ἀλλὰ στὴν «ὑπερκυβέρνηση» τῶν Βρυξελλῶν.
• Ἡ ὁποία ὑποτίθεται ὅτι «λογοδοτεῖ» στὸ Εὐρωκοινοβούλιο.
• Λόγω τῆς ἐπιδρομῆς ΗΠΑ-Ἰσραὴλ στὸ Ἰράν, πέρασε σχετικὰ ἀπαρατήρητο τὸ γεγονὸς ὅτι, παρόλο ποὺ τὸ Εὐρωκοινοβούλιο δὲν ἐπικύρωσε τὴ συμφωνία μὲ τὴ Μερκοσούρ, ἡ «Κομισιὸν» ἀκάθεκτη προχωρᾶ στὴν προσωρινὴ ἐφαρμογή της, ὅπως τονίστηκε στὴ στήλη «9 Μποφὸρ» τοῦ περασμένου φύλλου.
• Τὸ γεγονὸς αὐτό, σὲ σχέση μὲ ἄλλα ποὺ ἔχουμε ἐπισημάνει, ἐπιβεβαιώνει ὅτι ἡ ὅποια «δημοκρατικὴ νομιμοποίηση» ἀπὸ τὸ Εὐρωκοινοβούλιο εἶναι διακοσμητική.
• Γιὰ μᾶς, παραμένει πρώτη προτεραιότητα ἡ ἀποκατάσταση τῆς ἐθνικῆς κυριαρχίας τῆς χώρας. Ζοῦμε στὰ πλαίσια μιᾶς διεθνοῦς κοινότητας, ὅπου πρέπει οἱ κανόνες τοῦ Διεθνοῦς Δικαίου καὶ ὀ σεβασμὸς τῶν θεμελιωδῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων νὰ εἶναι γιὰ ὅλους δεσμευτικά.
• Ὅμως, ἐπιβάλλεται, μὲ βάση τὴ δημοκρατικὴ ἀρχή, κάθε ἐκλεγμένη κυβέρνηση νὰ ἀποφασίζει γιὰ τὰ τοῦ οἴκου της ἀποκλειστικὰ στὴ βάση τῆς θέλησης τοῦ λαοῦ ποὺ τὴν ἐκλέγει.
• Ἡ «ἐντελὴς ἀνεξαρτησία», γιὰ τὴν ὁποία κάνει λόγο τὸ Πρωτόκολλο τοῦ Λονδίνου τοῦ 1830, κατάκτηση πολυετῶν ἀγώνων καὶ θυσιῶν τῶν Ἐπαναστατῶν τοῦ 1821, παραμένει σήμερα ζητούμενο.
• Σὲ μιὰ Εὐρώπη μὲ πολλὲς ξεχωριστὲς παραδόσεις καὶ γλῶσσες, ἡ διακυβερνητικὴ συνεργασία κυρίαρχων κρατῶν εἶναι ποὺ ἁρμόζει καὶ ὄχι ὁμοσπονδιακοῦ τύπου δομές.