Ανακοίνωση της ΚΕ του Μ-Λ ΚΚΕ για τη διεθνή και εσωτερική πολιτική κατάσταση
ΗΠΑ- Ισραήλ ανάβουν τη φωτιά του πολέμου στη Μ. Ανατολή
Κάτω τα χέρια από το Ιράν!
Αλληλεγγύη στο λαό του Ιράν και στην ηρωική αντίστασή του ενάντια στην ιμπεριαλιστική υποδούλωση
1. Είναι φανερό πως όλοι οι επιθετικοί σχεδιασμοί και επιδιώξεις του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού έχουν τιναχθεί στον αέρα, ένα μήνα μετά την εξαπόλυση του πολέμου των ΗΠΑ – Ισραήλ ενάντια στο Ιράν στις 28 Φλεβάρη, χρόνος που σύμφωνα με τον Τραμπ θα αρκούσε για να ανατρέψουν το καθεστώς, να «παραδοθεί άνευ όρων» η Τεχεράνη και να εγκαθιδρύσουν μια κυβέρνηση ανδρεικέλων. Οι 4-5 εβδομάδες που είχαν θέσει σαν προθεσμία πέρασαν και κανένα βασικό στόχο τους δεν έχουν πετύχει οι εμπνευστές και οργανωτές του πολέμου. Αντίθετα, παρά τους ισοπεδωτικούς βομβαρδισμούς, τη δολοφονία του Χαμενεΐ και δεκάδων ηγετικών στελεχών, καθώς και άμαχου πληθυσμού, με τις φριχτές δολοφονίες 160 και πλέον μαθητριών δημοτικού σχολείου, τώρα βρίσκονται εγκλωβισμένοι σε έναν ευρύτερο περιφερειακό πόλεμο, μπροστά σε ένα μεγάλο δίλημμα και αδιέξοδο, με τον πόλεμο να τους γυρίζει μπούμερανγκ. Τα κούφια τελεσίγραφα για «άνευ όρων παράδοση» τα έκαναν κουρέλι οι Ιρανοί, δηλώνοντας μάλιστα πως αυτοί θα αποφασίσουν πότε θα τελειώσει ο πόλεμος. Έτσι, ένας πόλεμος, που εκτός των άλλων είχε ως στόχο να τρομοκρατήσει τους λαούς και τους αντιπάλους τους, φαίνεται να έχει αντίθετα αποτελέσματα, καθώς έρχεται να αποκαλύψει την ψευδαίσθηση της παντοδυναμίας των ΗΠΑ.
Οι Αμερικανοί βρίσκονται τώρα μπροστά σε δυο επιλογές, τη μια χειρότερη από την άλλη. Είτε θα αποφασίσουν άμεσα έξοδο από τον πόλεμο ύστερα από κάποια εντυπωσιοθηρική ενέργεια, που θα συνοδευτεί από γελοίους πανηγυρισμούς για «μεγάλη νίκη», αλλά που στην πραγματικότητα θα πρόκειται για ένα μεγάλο φιάσκο, μια κανονική πανωλεθρία, αφού δεν θα έχουν πετύχει κανένα από τους βασικούς στόχους τους. Είτε θα υποχρεωθούν να κλιμακώσουν τον πόλεμο και να πάνε σε μια μακρόχρονη αντιπαράθεση καθώς με τους βομβαρδισμούς, όσο καταστροφικοί κι αν είναι, δεν πρόκειται να ανατρέψουν το ιρανικό καθεστώς που αυτός είναι ο κύριος στόχος τους. Σε αυτή την κατεύθυνση πιέζουν ιδιαίτερα οι σιωνιστές. Η επίθεση που εξαπέλυσαν στο μεγαλύτερο ιρανικό κοίτασμα φυσικού αερίου στο κόσμο, Pars, κλιμακώνοντας απότομα τον πόλεμο, αυτό το στόχο υπηρετούσε. Όμως και μόνο η ιδέα να ξεκινήσουν οι ΗΠΑ ένα νέο μακρόχρονο χερσαίο πόλεμο, όταν η χώρα είναι βαθιά διχασμένη και η μεγάλη πλειοψηφία του κόσμου είναι αντίθετη στον πόλεμο, προκαλεί μεγάλη αναταραχή στο εσωτερικό των ΗΠΑ. Ξύπνησε στην Ουάσιγκτον ο εφιάλτης που έζησαν την τελευταία εικοσιπενταετία στη Μέση Ανατολή, όπου βούλιαξαν μέσα στο τέλμα των πολέμων τους, γνωρίζοντας συντριπτικές ήττες από τη γενναία αντίσταση των λαών του Ιράκ, του Αφγανιστάν, της Συρίας, της Παλαιστίνης, της Λιβύης. Ήταν αυτοί οι πόλεμοι και οι ταπεινωτικές ήττες που γνώρισαν, με τελευταία αυτή στο Αφγανιστάν το 2021, που αποτέλεσαν βασικό παράγοντα για την εξασθένηση της γενικής τους δύναμης. Κι αν γνώρισαν συντριπτικές ήττες τότε που βρίσκονταν στον κολοφώνα της δύναμής τους, όντας μοναδική υπερδύναμη, αναλογίζονται ποια θα ήταν στη σημερινή περίοδο η κατάληξη ενός νέου μακρόχρονου πολέμου με την πιο ισχυρή περιφερειακή δύναμη της Μέσης Ανατολής, όταν μάλιστα τώρα βρίσκονται σε πορεία παρακμής, εξασθένησης και μεγάλου εσωτερικού διχασμού, ενώ οι αντίπαλοί τους Κινέζοι και Ρώσοι ιμπεριαλιστές ισχυροποιημένοι όλο αυτό το διάστημα, ακροβολίζονται και καραδοκούν να επωφεληθούν από τον πόλεμο.
2. Ένας μήνας συμπληρώνεται από τη στιγμή που η αμερικανοσιωνιστική πολεμική μηχανή εφόρμησε στο Ιράν. Ένα μήνα τα αμερικάνικα και ισραηλινά αεροπλάνα και αεροπλανοφόρα ισοπεδώνουν και καίνε τις ιρανικές πόλεις, ρίχνοντας τόνους πυραύλων και βομβών. Και όμως το Ιράν μέσα σε αυτό το μήνα ορθώνει ηρωικά το ανάστημά του προβάλλοντας γενναία αντίσταση στους επιθετιστές. Μια αντίσταση «απρόσμενη» για την αλαζονική αμερικανοσιωνιστική δύναμη και όσους υποκλίνονται μπροστά της, αλλά φυσιολογική για όσους αναγνωρίζουν σε αυτή τη γενναία αντίσταση το ακατάβλητο σθένος που κρύβει ο δίκαιος αγώνας ενός λαού ενάντια στην ξένη επίθεση για την υπεράσπιση της πατρίδας και την εθνική ανεξαρτησία. Τα πολεμοχαρή επιτελεία του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού περίμεναν πως στο Ιράν θα πραγματοποιούσαν μια επέμβαση όπως στη Βενεζουέλα και το επόμενο καθεστώς θα κρατούσε μια στάση υποχώρησης και συμβιβασμού, όπως συμβαίνει τώρα με την κυβέρνηση Ροντρίγκες. Η ανατροπή των επιθετικών σχεδίων του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού οφείλεται ακριβώς στη γενναία αντίσταση του Ιράν και του λαού του που απέκρουσαν αποφασιστικά τις επιθέσεις, αρνήθηκαν να συνθηκολογήσουν και να υποταχθούν στην πολιτική της κανονιοφόρου, παρά το τεράστιο τίμημα που πληρώνουν καθημερινά. Όχι μόνο άντεξαν στις επιθέσεις των πιο ισχυρών και φονικών στρατών αλλά ανταπέδωσαν με συντριπτικά πυραυλικά πλήγματα ενάντια σε κρίσιμες υποδομές του γενοκτονικού κράτους του Ισραήλ και στις αμερικάνικες στρατιωτικές βάσεις στις πετρελαιομοναρχίες του Κόλπου, παραλύοντας τα καθεστώτα και τις κυβερνήσεις τους και τινάζοντας στον αέρα την «ομπρέλα προστασίας» που υποτίθεται τους πρόσφεραν οι ΗΠΑ. Ισχυρά πλήγματα κατά του Ισραήλ και μάλιστα σε όλη την επικράτειά του καταφέρνουν και οι δυνάμεις της Χεζμπολάχ. Oι σιωνιστές εξαπέλυσαν νέα χερσαία επίθεση και στο Λίβανο. Οι προκλητικές διακηρύξεις τους για μετακίνηση των συνόρων στον ποταμό Λιτάνι και για νέες κατοχές του «μεγάλου Ισραήλ» προσέκρουσαν σε μια έτοιμη, όπως αποδείχθηκε και σφοδρή αντίσταση. Η Χεζμπολάχ, αυτή που η σιωνιστική αλαζονεία θεωρούσε τελειωμένη μετά τα σφοδρά χτυπήματα των τελευταίων ετών, εμφανίστηκε αναγεννημένη από τις «στάχτες της». Ο υποτιθέμενος περίπατος των σιωνιστών, φαίνεται να μέτρα ήδη πολλές απώλειες και καταστροφές, με αποτέλεσμα να αναζητούν εκατοντάδες χιλιάδες εφέδρους. Και το μέτωπο του Λιβάνου σε αυτή τη συγκυρία, όπου το Ιράν χτυπάει σταθερά το ισραηλινό έδαφος, τείνει να αποκτήσει χαρακτηριστικά αδιεξόδου. Πολύ περισσότερο τώρα που μπαίνει στον πόλεμο και η Υεμένη.
Μια αποτυχία των ΗΠΑ και του Ισραήλ να ανατρέψουν το καθεστώς στο Ιράν και να επιβάλουν τα ανδρείκελά τους θα διαμορφώσει μια νέα, ευνοϊκή για τους λαούς κατάσταση στη Μέση Ανατολή και θα θέσει εκ των πραγμάτων σε νέα βάση το Παλαιστινιακό και τον ηρωικό αγώνα του αδούλωτου λαού της Παλαιστίνης.
Ένα κρίσιμο όπλο στα χέρια του Ιράν, που το αξιοποιεί προς όφελός του, είναι ο έλεγχος και ο επιλεκτικός αποκλεισμός των στενών του Ορμούζ από τα οποία περνά το 20% της παγκόσμιας κατανάλωσης πετρελαίου και υγροποιημένου αερίου και το 35% των παγκόσμιων λιπασμάτων. Η εκτίναξη των τιμών τους έχει κλονίσει την παγκόσμια καπιταλιστική οικονομία και προκαλεί μεγάλη αναταραχή ιδιαίτερα στα επιτελεία των ιμπεριαλιστικών χωρών της Δύσης. Αυτό δεν μπορούν να το αντέξουν για πολύ καιρό. Παράλληλα το Ιράν απαιτεί να έχει πληρωθεί σε κινεζικό γουάν (πετρογουάν) το φορτίο των καραβιών στα οποία δίνει άδεια να περάσουν από τα Στενά, υπονομεύοντας την ισχύ του δολαρίου ως ανταλλακτικού ενεργειακού νομίσματος (πετροδολάριο). Καθώς οι ΗΠΑ αδυνατούν να ανοίξουν τα Στενά, ο Τραμπ επεδίωξε να συγκροτήσει ένα διεθνή επιθετικό συνασπισμό για να αποσπάσει από το Ιράν τον έλεγχο των στενών του Ορμούζ. Κάλεσε να προσχωρήσουν σε αυτόν «σύμμαχοι» και αντίπαλοι, όλες οι μεγάλες ιμπεριαλιστικές νατοϊκές δυνάμεις και επί πλέον η Ιαπωνία, η Νότια Κορέα και η Αυστραλία και απείλησε σε περίπτωση άρνησης πως «το ΝΑΤΟ θα έχει πολύ άσχημο μέλλον». Ακόμη και την Κίνα κάλεσε να συμμετάσχει -το βασικό στρατηγικό του αντίπαλο- για να διαχειριστεί τις συνέπειες του δικού του πολέμου. Και όταν αυτή τον αγνόησε, προχώρησε σε αναβολή της προγραμματισμένης συνάντησης Τραμπ – Σι Τζινπίνγκ τέλος Μάρτη στο Πεκίνο. Στην πραγματικότητα, θέλει να σύρει όλες αυτές τις χώρες στον πόλεμο ενάντια στο Ιράν, πλην όμως όλες κρατούν αποστάσεις, αρνούμενες να γίνουν σωσίβιο του Τραμπ και να φορτωθούν τα μεγάλα αδιέξοδα των ΗΠΑ.
3. Τόσο η γκανγκστερική επίθεση στη Βενεζουέλα με την απαγωγή του Μαδούρο, η επικίνδυνη και απότομη κλιμάκωση των απειλών για κατάκτηση της Κούβας και οι συνεχιζόμενες επιχειρήσεις στη Λ. Αμερική στα πλαίσια του νέου δόγματος Μονρόε με το «παράρτημα Τραμπ», όσο και ο πόλεμος στο Ιράν συνδέονται και πηγάζουν από την «Εθνική Στρατηγική Ασφάλειας» των ΗΠΑ και την «Εθνική Αμυντική Στρατηγική 2026» που εξάγγειλαν πριν τρεις μήνες και οι οποίες συνοψίζουν το στρατιωτικό δόγμα τους με τη φράση «υποταγή ή πόλεμος». Αυτό ακριβώς το δόγμα βλέπουμε να εφαρμόζεται τώρα. Η «Εθνική Στρατηγική Ασφάλειας» των ΗΠΑ έχει βέβαια παγκόσμιες στοχεύσεις, θέτοντας σαν πρώτο και βασικό στόχο την αντιμετώπιση του κινέζικου ιμπεριαλισμού στα πλαίσια του άγριου ανταγωνισμού τους, που μαίνεται σε όλο τον πλανήτη για την αναδιανομή των παγκόσμιων αγορών και των ζωνών επιρροής. Ο πόλεμος των ΗΠΑ ενάντια στο Ιράν δεν συνδέεται μόνο με την ενίσχυση των ερεισμάτων τους στη Μ. Ανατολή, τον έλεγχο των πετρελαίων και τα σχέδια των σιωνιστών να αποκτήσουν ένα κυρίαρχο, περιφερειακό ρόλο στην περιοχή, αλλά έχει ευρύτερες στοχεύσεις. Υπηρετεί τη στρατηγική μετατόπιση και εστίαση της Ουάσιγκτον για την αντιμετώπιση της Κίνας -την οποία προετοιμάζει χρόνια- στην τεράστια ζώνη Ασίας-Ειρηνικού που αποτελεί το επίκεντρο του παγκόσμιου ανταγωνισμού τους. Μια περιοχή που συγκεντρώνει πάνω από το 50% του παγκόσμιου πληθυσμού, το 50% της παγκόσμιας παραγωγής και κατανάλωσης, και θα κρίνει την κυριαρχία στον πλανήτη τον 21ο αιώνα. Όλη αυτή η κατάσταση κάνει ακόμα πιο επικίνδυνο και τυχοδιωκτικό τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό, τον καθιστά μόνιμη πηγή πολέμου και οξύνει στο έπακρο τους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς, δυναμώνοντας τους παράγοντες ενός παγκόσμιου πολέμου.
Παρότι ο πόλεμος που εξαπέλυσε ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός συνδέεται με την ευρύτερη αντιπαράθεση ΗΠΑ – Κίνας, αυτό δεν αλλάζει τον πραγματικό χαρακτήρα του πολέμου στις σημερινές συνθήκες, που είναι ένας πόλεμος άδικος, κατακτητικός από την πλευρά του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, του σιωνισμού και των συμμάχων τους, αλλά από την πλευρά του Ιράν και του λαού του -που υφίστανται τη δολοφονική επίθεση- είναι ένας δίκαιος πατριωτικός πόλεμος αντίστασης στην ιμπεριαλιστική βαρβαρότητα για την υπεράσπιση της κυριαρχίας και ανεξαρτησίας της χώρας τους. Αυτή η θεμελιώδης αρχή καθορίζει τη γραμμή του κομμουνιστικού κινήματος και του Μ-Λ ΚΚΕ. Τώρα, δεν βρισκόμαστε γενικά μπροστά σε έναν «άδικο ιμπεριαλιστικό πόλεμο» ή σε έναν παγκόσμιο πόλεμο ανάμεσα στις μεγάλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, όπως υπονοούν πολιτικές δυνάμεις στη χώρα μας, με πρώτο το ΚΚΕ, που σέρνει στην ουρά του μια σειρά οργανώσεις της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς. Σήμερα βρισκόμαστε μπροστά στο συγκεκριμένο, δοσμένο πόλεμο και στους συγκεκριμένους ιμπεριαλιστές και σιωνιστές που τον προετοίμασαν, τον οργάνωσαν και τον εξαπέλυσαν για να μακελέψουν το λαό του Ιράν, να ανατρέψουν την κυβέρνησή του και να επιβάλουν τα ανδρείκελά τους, προκειμένου να το θέσουν κάτω από τον έλεγχο και την κυριαρχία τους. Το Ιράν βρίσκεται στο στόχαστρο του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού κοντά μισό αιώνα, από την επομένη της ανατροπής του μοναρχοφασιστικού καθεστώτος του Σάχη και την εκδίωξη των ΗΠΑ το 1979. Από τότε έχουν επιβάλει ένα απάνθρωπο οικονομικό εμπάργκο στο Ιράν για να το στραγγαλίσουν και να το υποτάξουν. Μετά το 2015 που υπογράφηκε η συμφωνία για το πυρηνικό του πρόγραμμα με τις ΗΠΑ και τη διοίκηση Ομπάμα, την Κίνα, τη Ρωσία, τη Γαλλία, τη Μ. Βρετανία και χαλάρωσαν οι κυρώσεις, ήρθε η πρώτη διοίκηση Τραμπ το 2017 και κατάργησε τη συμφωνία επαναφέροντας ακόμα πιο σκληρό αποκλεισμό. Και αφού απέτυχαν με τον πόλεμο των 12 ημερών, τον Ιούνη 2025, και με την αντιδραστική «πολύχρωμη επανάσταση» που οργάνωσαν και καθοδήγησαν τον περασμένο Δεκέμβρη, τώρα κορυφώνοντας την επεμβατική πολιτική τους εξαπέλυσαν με τους σιωνιστές γενικευμένο πόλεμο, το μεγαλύτερο της τελευταίας εικοσιπενταετίας στη Μέση Ανατολή για να ανατρέψουν το καθεστώς μιας κυρίαρχης και ανεξάρτητης χώρας και να εγκαταστήσουν τα φερέφωνά τους στην Τεχεράνη. Σε αυτές τις συνθήκες, μια θέση που κάνει λόγο διαρκώς και γενικά για «άδικο ιμπεριαλιστικό πόλεμο», και από τις δυο πλευρές, στην πραγματικότητα είναι μια γραμμή που εξισώνει και κρατά ίσες αποστάσεις απέναντι στο θύτη και το θύμα. Και παρότι επενδύεται με ψευτοεπαναστατικές διακηρύξεις και αντικαπιταλιστικές φλυαρίες για σοσιαλιστικές επαναστάσεις, έρχεται να συγκαλύψει και να αφήσει στο απυρόβλητο την αχαλίνωτη επιθετικότητα του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού και σιωνισμού. Το ζήτημα για τον ιρανικό λαό και τους κομμουνιστές δεν είναι τώρα το καθεστώς του Ιράν, που δέχεται ανελέητα πλήγματα από τους αμερικανοσιωνιστές. Πολύ περισσότερο στόχος τους δεν είναι τώρα, εφαρμόζοντας τα καλέσματα και τις προσταγές Τραμπ και Νετανιάχου, να ανατρέψουν το καθεστώς. Για το σκοπό αυτό εξάλλου πασχίζουν λυσσασμένα ο αμερικάνικος και σιωνιστικός στρατός, η CIA και η Μοσάντ που δολοφόνησαν τον αρχηγό του κράτους και δεκάδες ηγετικά στελέχη. Το κριτήριο τώρα για τους κομμουνιστές, που καθορίζει τη στάση τους απέναντι στις πολιτικές δυνάμεις του Ιράν, είναι ποιες από αυτές αντιστέκονται στον κατακτητικό πόλεμο των ΗΠΑ και ποιες από αυτές μπορεί να συνθηκολογήσουν ή και να είναι ήδη η πέμπτη φάλαγγα του εχθρού, όπως οι απόγονοι του μοναρχοφασισμού, Παχλεβί. Την ώρα που η κυβέρνηση του Ιράν έχει γίνει ο πρώτος στόχος των ΗΠΑ, του Ισραήλ και των συμμάχων τους και κινείται ενάντιά της ολόκληρη η πολεμική μηχανή τους και η θέση της εξακολουθεί να είναι θέση αντίστασης και όχι συνθηκολόγησης, οποιοδήποτε σύνθημα «ίσων αποστάσεων», πολύ περισσότερο ανατροπής της «από τα αριστερά», ισοδυναμεί με απροσχημάτιστη υποστήριξη των επιθετικών σχεδίων των ιμπεριαλιστών. Το τέλος του δρόμου, μιας τέτοιας γραμμής, οδηγεί στην εθνοπροδοτική πολιτική του ΚΚ Ιράκ, «αδελφό» τότε κόμμα του ΚΚΕ, που στήριξε την αμερικανική εισβολή στη χώρα του και συμμετείχε στην πρώτη κατοχική κυβέρνηση των Αμερικανών μετά την πτώση του Σαντάμ Χουσεΐν. Αντικειμενικά αυτή τη στιγμή το Ιράν και ο λαός του βρίσκονται στην πρώτη γραμμή του παγκόσμιου αντιπολεμικού-αντιιμπεριαλιστικού αγώνα. Αν καταφέρουν να αποκρούσουν τους επιθετιστές, αυτό θα ήταν μια μεγάλη νίκη και θα πρόσφεραν μια βαθιά ανάσα στους λαούς όλου του κόσμου. Αυτό θα δημιουργούσε μια νέα κατάσταση την επομένη μέρα του πολέμου για τους λαούς της Μέσης Ανατολής και ιδιαίτερα για το μαρτυρικό λαό της Παλαιστίνης. Το ζήτημα τώρα για τους κομμουνιστές μπροστά στον πόλεμο του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού που καταστρέφει, ισοπεδώνει και απειλεί με υποδούλωση το Ιράν, είναι να καλέσουν το λαό σε πανεθνική αντίσταση, για την οργάνωση της άμυνας και την απόκρουση της ιμπεριαλιστικής επίθεσης και κατάκτησης. Μόνο μια τέτοια γραμμή μπορεί, μέσα στην πορεία του αγώνα αντίστασης, να αναδείξει στην πρωτοπορία του αγώνα τις λαϊκές, πατριωτικές, επαναστατικές δυνάμεις, που προσδιορίζοντας παραπέρα το πραγματικό περιεχόμενο και τους σκοπούς του αγώνα θα τον μετασχηματίζουν σε προοδευτικές κατευθύνσεις, κόντρα σε θεοκρατικά δόγματα, σε επαναστατικό αγώνα αντίστασης και ανατροπής της ιμπεριαλιστικής κυριαρχίας για την εθνική και κοινωνική απελευθέρωση. Κατά συνέπεια, αν θα πετύχουν τους κατακτητικούς σκοπούς τους οι αμερικάνοι ιμπεριαλιστές και σιωνιστές ή αν θα ανατραπούν και θα ματαιωθούν τα πολεμικά τους σχέδια, αυτό θα εξαρτηθεί από την αντίσταση των λαών, από τις δυνάμεις που θα ηγηθούν, την προοπτική και τους ευρύτερους στόχους του αγώνα που θα χαράξουν.
4. Η Κίνα και η Ρωσία καταδίκασαν την πολεμική επιδρομή των ΗΠΑ και στήριξαν το Ιράν, καλώντας σε «κατάπαυση του πυρός και επανέναρξη των διαπραγματεύσεων», δηλώνοντας έτοιμοι να αναλάβουν ρόλο διαμεσολαβητή. Κρατούν χαμηλούς τόνους προς το παρόν και κάνουν τους δικούς τους ιμπεριαλιστικούς υπολογισμούς στα πλαίσια των ευρύτερων επιδιώξεών τους. Καραδοκούν και ακροβολίζονται προσδιορίζοντας κέρδη και ζημιές που μπορεί να προκύψουν από την πολεμική σύγκρουση και τη φθορά των ΗΠΑ για τα δικά τους συμφέροντα. Δεν θέλουν να χάσουν έναν κρίσιμο, ισχυρό εταίρο και θα κάνουν ό,τι μπορούν για να μην πέσει το Ιράν στα χέρια του βασικού αντιπάλου τους. Θα αξιοποιήσουν τα αδιέξοδα που αντιμετωπίζουν τώρα οι ΗΠΑ και είναι έτοιμοι να επωφεληθούν από ένα νέο δαπανηρό, μακρόχρονο πόλεμο της Ουάσιγκτον στη Μέση Ανατολή. Αυτό δεν σημαίνει βέβαια πως στις συνομιλίες που διεξάγουν και στα παζάρια που κάνουν με τις ΗΠΑ δεν απαιτούν και δεν προσφέρουν παραχωρήσεις, συμψηφισμούς και ανταλλάγματα.
Οι σχέσεις ανάμεσα στις μεγάλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις ΗΠΑ, Κίνα, Ρωσία, ΕΕ χαρακτηρίζονται τόσο από τον ανταγωνισμό όσο και από τη συνεργασία. Η συνεργασία τους όμως είναι πρόσκαιρη, ενώ ο ανταγωνισμός τους είναι απόλυτος και μακρόχρονος. Συνεργάζονται μεταξύ τους για να καταπνίξουν τους αγώνες των λαών για την εθνική και κοινωνική τους απελευθέρωση, για να «ρυθμίσουν» τις αμοιβαίες οικονομικές σχέσεις τους και για να μοιράσουν τις παγκόσμιες αγορές και τη λεία των πολέμων τους. Στα πλαίσια αυτών των επιδιώξεών τους έρχονται σε διάφορες συμφωνίες μεταξύ τους. Αυτές τις μέρες έχει ξεκινήσει ένας νέος γύρος οικονομικών διαπραγματεύσεων ανάμεσα στις ΗΠΑ και την Κίνα, ύστερα από τη συμφωνία του 2025 για τους δασμούς που ανατράπηκε από το Συνταγματικό Δικαστήριο των ΗΠΑ. Επίσης, συνεχίζονται ένα χρόνο οι συνομιλίες ΗΠΑ – Ρωσίας για την επίτευξη συμφωνιών σχετικά με τους όρους λήξης του πολέμου στην Ουκρανία, για την ανάπτυξη των μεταξύ τους σχέσεων και το διαμοιρασμό των εδαφών και του πλούτου της Ουκρανίας. Όμως, κάθε συμφωνία εξαρτάται από το δοσμένο κάθε φορά συσχετισμό δυνάμεων και αποτελεί μια «ανάπαυλα» στο γενικό αγώνα δρόμου που διεξάγουν για την προώθηση των παγκόσμιων ιμπεριαλιστικών συμφερόντων τους.
Ένα χρόνο τώρα η Ουάσιγκτον εφαρμόζει μια πολιτική ανοικτών ή συγκεκαλυμμένων επιθέσεων, απειλών και εκβιασμών για διάφορα ζητήματα απέναντι στην Ευρώπη, οδηγώντας τις σχέσεις τους σε σοβαρή κρίση. Από την πρόσφατη απειλή για «αγορά»-προσάρτηση της Γροιλανδίας μέχρι την εργαλειοποίηση του εμπορίου και την επιβολή δασμών, τη διαρκή πίεση σε βασικά ζητήματα άμυνας και ασφάλειας και την κρίση στην Ουκρανία, οι ενέργειες της Ουάσιγκτον έχουν ανεβάσει τον πυρετό στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. Τώρα προσπαθούν οι Ευρωπαίοι ιμπεριαλιστές να πληρώσουν με το ίδιο νόμισμα την Ουάσιγκτον, αρνούμενοι να συρθούν με τους όρους των Αμερικανών στον πόλεμο, διευρύνοντας το ρήγμα που έχει ανοίξει στις σχέσεις τους. Την ίδια στιγμή οι ευρωπαϊκές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, ιδιαίτερα η Γερμανία, προχωρούν σε ένα γιγαντιαίο πρόγραμμα στρατιωτικών εξοπλισμών 1 τρισ. δολαρίων που αλλάζει τις ισορροπίες και οξύνει τις μεταξύ τους αντιθέσεις.
5. Καθώς κλιμακώνεται ο πόλεμος, βαθαίνει η παγκόσμια οικονομική και ενεργειακή κρίση που προκαλεί η αμερικανική και σιωνιστική επιθετικότητα και δυναμώνουν οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί, οι αλληλοεκβιασμοί και τα παζάρια, ένας νέος παράγοντας, ο πιο ελπιδοφόρος, έκανε την εμφάνισή του στη διεθνή σκηνή. Κι αυτός δεν είναι άλλος από την παγκόσμια κινητοποίηση χιλιάδων εργαζομένων, που διαδήλωσαν την αντίθεσή τους στον πόλεμο και έδειξαν την αγωνιστική τους διάθεση να υπερασπίσουν την ειρήνη, καταγγέλλοντας τους εμπρηστές του πολέμου, παρά την προσπάθεια των κυρίαρχων μέσων να αποσιωπήσουν και να θάψουν τις κινητοποιήσεις. Όμως, παρά την ιμπεριαλιστική τρομοκρατία και το κλίμα πολεμικής υστερίας που εκπορεύεται από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ, χιλιάδες εργαζόμενοι αψηφώντας τις φιλοπόλεμες κραυγές, τις απειλές, τις συκοφαντίες και τις απαγορεύσεις, κατέβηκαν στους δρόμους, διατρανώνοντας την αντίθεσή τους στον πόλεμο και διαδηλώνοντας υπέρ της ειρήνης. Σίγουρα αυτές οι κινητοποιήσεις δεν έχουν τη μαζικότητα και τη διάρκεια που είχαν οι παγκόσμιες κινητοποιήσεις αλληλεγγύης στον αδούλωτο παλαιστινιακό λαό πριν δύο χρόνια. Όσο όμως θα συνεχίζεται ο αγώνας αντίστασης του Ιράν και θα μεγαλώνουν τα αδιέξοδα των ιμπεριαλιστών τόσο θα τροφοδοτείται και θα φουντώνει ο παγκόσμιος αντιπολεμικός αγώνας των λαών. Ο μόνος παράγοντας που μπορεί με συνέπεια, σταθερότητα και αποφασιστικότητα να αντιπαρατεθεί στις φιλοπόλεμες δυνάμεις, να ξεσκεπάσει και να αποκαλύψει τις αιτίες του πολέμου και τους σκοπούς των επιθετιστών, να υπερασπίσει την ειρήνη, τη δημοκρατία και την εθνική ανεξαρτησία, είναι ο ενιαίος αγώνας των λαών με επικεφαλής τις γνήσιες λαϊκές αντιπολεμικές-αντιιμπεριαλιστικές δυνάμεις.
Καμία συμμετοχή-εμπλοκή της χώρας μας στον πόλεμο
6. Μετά την γκαγκστερική επιδρομή των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα, η κυβέρνηση, με τη δήλωση Μητσοτάκη ότι δεν είναι τώρα η ώρα να εξετάσουμε τη νομιμότητα, κλιμάκωσε τη στάση του λακεδισμού και της υποτέλειας. Παρέχοντας την πιο απροκάλυπτη στήριξη στην πολιτική Τραμπ που παραπέμπει στις πιο σκοτεινές εποχές, της κυριαρχίας του νόμου του ισχυρού και στους νόμους της ζούγκλας, σε βάρος των κυριαρχικών συμφερόντων κάθε μικρότερης χώρας και σε βάρος των συμφερόντων της χώρας μας. Την ίδια στιγμή στάθηκε απέναντι στην εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, που επικαλείται τα ίδια «εθνικά συμφέροντα» με τον Τραμπ, ακολουθώντας μια καιροσκοπική πολιτική δυο μέτρων και δύο σταθμών
Στην ίδια ρότα κινείται και στον πόλεμο κατά του Ιράν, δίνοντας πολιτική στήριξη στις εγκληματικές ενέργειες των αμερικανοϊσραηλινών εναντίον ενός ανεξάρτητου κράτους και την παραβίαση κάθε έννομης τάξης και διεθνούς δικαίου στέλνοντας φρεγάτες και μαχητικά αεροσκάφη στην Κύπρο, παρέχοντας βάσεις και αεροδρόμια για ανεφοδιασμό, ενώ ήδη και ελληνικές φρεγάτες «περιπολούν» στον Περσικό και συστοιχίες Patriot έχουν σταλεί στη Σαουδική Αραβία. Ενεργή συμμετοχή στον πόλεμο είναι η κατάρριψη ιρανικών βαλλιστικών πυραύλων από την ελληνική πυροβολαρχία Patriot που βρίσκεται στη Σαουδική Αραβία. Ο υπουργός Εθνικής Άμυνας Ν. Δένδιας, μάλιστα, µε θριαμβολογικό ύφος την ανακοίνωσε λέγοντας πως αποτελεί ενέργεια που «προστατεύει και το επίπεδο ζωής των Ελλήνων πολιτών»(!) και «αποδεικνύει το πόσο αξιόμαχη είναι η ελληνική συστοιχία». Δείχνοντας, έτσι, πως η κυβέρνηση θέλει να νομιμοποιήσει την ενεργή εμπλοκή της Ελλάδας στον πόλεμο, ισχυριζόμενη προκλητικά πως είναι προς το συμφέρον του ελληνικού λαού! Και, επιπλέον, πως η κυβέρνηση κινείται και στη γραμμή της στρατιωτικής συμμετοχής ελληνικών δυνάμεων στον πόλεμο κατά του Ιράν, εντείνοντας τον κίνδυνο η Ελλάδα να γίνει μέρος και στόχος της πολεμικής σύγκρουσης που κλιμακώνεται στον κόλπο του Ορµούζ και στη Μέση Ανατολή. Είναι ο ίδιος υπουργός που προετοιμάζεται να διαδεχθεί τον Μητσοτάκη και ο οποίος κάλεσε τον ελληνικό λαό να συνηθίσει την εικόνα με τα φέρετρα «σκεπασμένα με την ελληνική σημαία και τη σημαία της ΕΕ»!
Για άλλη μια φορά, η «σωστή πλευρά της ιστορίας» είναι η πρόσδεση στο στρατόπεδο των πιο πολεμοκάπηλων και τυχοδιωκτικών κύκλων που βάζουν φωτιά στη Μέση Ανατολή και απειλούν με γενικότερη αποσταθεροποίηση και ανάφλεξη όλη την περιοχή, εκθέτοντας το λαό μας σε θανάσιμους κινδύνους. Σε ένα εκρηκτικό γεωπολιτικό περιβάλλον που ξεκινά από τη φλεγόμενη Μέση Ανατολή, περνά στα Βαλκάνια και φτάνει στην Ουκρανία, που χαρακτηρίζεται από σφοδρούς ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς ανάμεσα στις ΗΠΑ, την Κίνα, τη Ρωσία και την ΕΕ, η ασφυκτική πρόσδεση στις ΗΠΑ και ο ρόλος πλασιέ των αμερικανικών συμφερόντων μόνο επικίνδυνη εξέλιξη μπορεί να σημαίνουν για το λαό μας.
Η αποστολή στρατού στην Κύπρο από την Ελλάδα και από άλλες ευρωπαϊκές δυνάμεις δεν είναι για την προστασία, όπως λέγεται, του κυπριακού λαού, αλλά για την προστασία των ξένων βάσεων στο νησί και στη γύρω περιοχή, για τη συμμετοχή στο πλευρό των αμερικανοϊσραηλινών δυνάμεων που επιχειρούν σε Ιράν και Λίβανο. Και αποτελεί υποκρισία να κόπτονται ελληνικές και ευρωπαϊκές κυβερνήσεις για την προστασία της Κύπρου όταν έχουν δρομολογήσει χρόνια τώρα όλες τις διαδικασίες που οδηγούν στην εδραίωση της τουρκικής κατοχής και της παγίωσης της διχοτόμησης του νησιού. Η αποστολή, που με τυμπανοκρουσίες εθνικού θριάμβου προβλήθηκε στη χώρα μας, απαντήθηκε άμεσα από την Τουρκία με αποστολή μαχητικών αεροσκαφών, συμβάλλοντας όχι στην προστασία της Κύπρου αλλά στην ενίσχυση των τετελεσμένων της τουρκικής κατοχής. Η κυβέρνηση, παίζοντας το χαρτί της προστασίας της Κύπρου, επιχειρεί να διαμορφώσει κλίμα εθνικισμού, εθνικής ομοψυχίας και συστράτευσης στην κοινωνία και στο αστικό πολιτικό σύστημα. Πίσω της ευθυγραμμίστηκαν πρόθυμα ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ και Ακροδεξιά, στυλοβάτες της στρατηγικής σύνδεσης με το κράτος-δολοφόνο του Ισραήλ και της πολιτικής της υποτέλειας της χώρας μας στις ΗΠΑ.
Σε παρόμοιο κλίμα συναίνεσης και με παρόμοιες τυμπανοκρουσίες από τη μεριά της κυβέρνησης προβάλλεται η ενεργειακή συμφωνία με τις ΗΠΑ και τα ενεργειακά μονοπώλια, που μετατρέπουν τη χώρα σε πρατήριο και διάδρομο βενζίνης, με διατυπώσεις μάλιστα στα πλαίσια των συμφωνιών που νομοθετούν τη ρευστότητα και το «γκριζάρισμα» του Αιγαίου, ενώ παράλληλα και με την τελευταία συνάντηση Μητσοτάκη-Ερντογάν προωθείται η πολιτική που ενισχύει τις τουρκικές απαιτήσεις για συνεκμετάλλευση και συγκυριαρχία στο Αιγαίο.
Απέναντι στον πόλεμο του Ιράν τώρα, σε συνέχεια των πολέμων στη Μέση Ανατολή, το Μ-Λ ΚΚΕ πήρε τη θέση της καταγγελίας ενάντια στις ΗΠΑ και το Ισραήλ που διεξάγουν πόλεμο άδικο και κατακτητικό, πόλεμο ιμπεριαλιστικής εισβολής, και ταυτόχρονα τη θέση της υπεράσπισης του Ιράν και του λαού του που διεξάγει έναν πόλεμο δίκαιο και αμυντικό. Κάτω από μια τέτοια οπτική πρέπει να στηριχτεί ολόθερμα ο αγώνας του λαού του Ιράν ενάντια στους αμερικανοϊσραηλινούς επιδρομείς, να στηριχτεί ο αγώνας των λαών της Μέσης Ανατολής που μάχονται απέναντι στους ίδιους αντιπάλους, και ο αγώνας του αδούλωτου λαού της Παλαιστίνης για πατρίδα και λευτεριά.
Το Μ-Λ ΚΚΕ επιμένει στο ζήτημα του χαρακτήρα του πολέμου, επειδή ακριβώς η σωστή ανάγνωσή του είναι αυτή που κρίνει τις προϋποθέσεις ανάπτυξης αντιπολεμικού-αντιιμπεριαλιστικού κινήματος ή όχι. Οι γενικές διακηρύξεις για «απεμπλοκή» μετατρέπονται σε κούφιο πασιφισμό, όταν δεν εδραιώνονται πάνω στην ερμηνεία του δίκιου και του άδικου αυτού του πολέμου. Τα αντιπολεμικά αισθήματα και οι αγωνιστικές διαθέσεις διευρύνονται και μεγεθύνονται, αποκτούν έρεισμα όταν υπάρχει σαφής τοποθέτηση για το δίκαιο αγώνα που διεξάγει το Ιράν ενάντια στην ιμπεριαλιστική υποδούλωση, για την υπεράσπιση της ελευθερίας και της εθνικής ανεξαρτησίας του. Ο αγώνας ενάντια στον πόλεμο και την εμπλοκή της χώρας, αποδυναμώνεται, γίνεται θολός και «αδιάφορος», με τη γενική αναφορά στον άδικο ιμπεριαλιστικό πόλεμο, ενώ υπονομεύεται εντελώς όταν οι διάφορες δυνάμεις που μιλούν στο όνομά του, αναμασούν την προπαγάνδα των επιτιθέμενων, περί «ανθρώπινων δικαιωμάτων και μουλάδων». Το κομμουνιστικό κίνημα από θέση αρχής οφείλει να συγκροτεί τη θέση του ενάντια στον πόλεμο με βάση το δίκαιο. Η Ελλάδα δεν έχει καμιά δουλειά σε αυτό τον πόλεμο, όχι απλά επειδή βαρύνεται από το οικονομικό κόστος μιας πολεμικής οικονομίας. Όχι μόνο επειδή μετατρέπεται σε στόχο αντιποίνων. Αλλά πριν από όλα, επειδή είναι ενεργά με τον άδικο εγκληματικό πόλεμο των ΗΠΑ-Ισραήλ ενάντια στη δίκαιη αντίσταση του Ιράν και του λαού του. Αν σήμερα λείψει αυτή πολιτική θέση από τον πυρήνα μιας αντιπολεμικής τοποθέτησης, αν κάτω από την πίεση της συντριπτικής ιμπεριαλιστικής προπαγάνδας κάποιοι συνεχίζουν να μηρυκάζουν τις λέξεις της για το «καθεστώς του Ιράν», δεν μπορεί να υπάρξει καμία στέρεη προοπτική συγκρότησης πραγματικού αντιπολεμικού-αντιιμπεριαλιστικού κινήματος που θα αγωνίζεται για την ήττα των ιμπεριαλιστών και των λακέδων τους και τη νίκη της ιρανικής αντίστασης.
Οι θέσεις και οι απόψεις που μιλούν γενικά για ιμπεριαλιστικό πόλεμο, όπως ιδιαίτερα προβάλλει το ΚΚΕ, πόλεμο άδικο από όλες τις πλευρές, στα πλαίσια της γενικότερης ιμπεριαλιστικής αντιπαράθεσης ΗΠΑ, Κίνας και Ρωσίας, εντάσσουν την επίθεση στο Ιράν στα πλαίσια ενός τέτοιου πολέμου και παίρνουν ουσιαστικά τη θέση των ίσων αποστάσεων, ευνοώντας έτσι τους επιτιθέμενους και αποδυναμώνοντας το αντιιμπεριαλιστικό κίνημα. Στο ίδιο αποτέλεσμα οδηγούν και οι φωνές που έβλεπαν λαϊκές εξεγέρσεις, λίγο καιρό πριν στο Ιράν, στις κινητοποιήσεις αυτές που αποτέλεσαν το εσωτερικό νήμα της προετοιμασίας της εισβολής, ή που μιλούν για τον αγώνα της κοινωνικής απελευθέρωσης και της σοσιαλιστικής επανάστασης που πρέπει τώρα να διεξάγει ο ιρανικός λαός.
Αντίστοιχα επιζήμιες και λαθεμένες είναι από την άλλη μεριά αντιλήψεις που εξωραΐζουν τον ρόλο των νέων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων της Κίνας και της Ρωσίας προσδίδοντας στην πολιτική τους φιλολαϊκό ή ακόμη και αντιιμπεριαλιστικό περιεχόμενο.
Άφωνο απέναντι στον πόλεμο στέκεται το συνδικαλιστικό κίνημα, απέναντι στο οποίο πρέπει να ασκηθούν πιέσεις για μια αντιπολεμική, αντιιμπεριαλιστική στάση και για την έκφραση της αλληλεγγύης απέναντι στους λαούς που ματοκυλίζονται.
7. Μια νέα οικονομική κρίση προβάλλει ως συνέπεια του πολέμου, με την αναταραχή στις τιμές του πετρελαίου και της ενέργειας. Ο ασυγκράτητος πληθωρισμός, που για μια πενταετία περίπου σαρώνει τα λαϊκά εισοδήματα και δεν ήταν ούτε μόνο προσωρινό φαινόμενο ούτε μόνο αποτέλεσμα του πολέμου στην Ουκρανία, αλλά απόρροια της ανεξέλεγκτης δράσης και της κερδοσκοπίας των μεγάλων μονοπωλίων της ενέργειας, της βιομηχανίας και του εμπορίου, τώρα οδεύει σε μια νέα κούρσα εκτίναξης, απειλώντας να πυροδοτήσει ένα νέο ράλι ακρίβειας σε όλα τα βασικά προϊόντα και να βάλει σε νέα δοκιμασία τα λαϊκά στρώματα. Προβάλλει επιτακτικά η ανάγκη αγωνιστικής κινητοποίησης του εργατοϋπαλληλικού συνδικαλιστικού κινήματος για την διεκδίκηση πραγματικών αυξήσεων στους μισθούς απέναντι στα κυβερνητικά ψίχουλα και τα μέτρα κοροϊδίας.
Η κυβέρνηση θα αξιοποιήσει, και ήδη αξιοποιεί, τον πόλεμο και τις συνέπειές του για να δικαιολογήσει την ογκούμενη ακρίβεια και τον πληθωρισμό που κατατρώει τα πενιχρά εισοδήματα. Τα μέτρα δήθεν «ανακούφισης» για τις αυξήσεις φωτιά στα καύσιμα αποδείχτηκαν ψίχουλα, ενώ οι πολυδιαφημισμένες αυξήσεις στο βασικό μισθό πριν καν εφαρμοστούν, εξανεμίζονται από τον πληθωρισμό. Παράλληλα αξιοποιεί τον πόλεμο για να σκεπάσει και να στρέψει αλλού την προσοχή από τα μεγάλα ζητήματα που φουντώνουν την κοινωνική δυσαρέσκεια, τα μεγάλα σκάνδαλα και την απροκάλυπτη συγκάλυψή τους.
- Το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ και τη συγκάλυψη των πελώριων πολιτικών ευθυνών των πρωτοκλασάτων υπουργών της στο δίχτυ της ρεμούλας που στήθηκε σε βάρος του αγροτικού πληθυσμού και όλης της κοινωνίας.
- Το σκάνδαλο των υποκλοπών και τη συγκάλυψή του, που ανέδειξε την καταβαράθρωση του λεγόμενου «κράτους δικαίου» και έναν παρακρατικό μηχανισμό -κάτω από την καθοδήγηση του Μαξίμου- που παρακολουθεί τους πάντες, αλλά και ζητήματα κατασκοπείας και ανάμειξης ξένων παραγόντων.
- Το πολύνεκρο έγκλημα στη Βιολάντα και το σκάνδαλο των εργατικών ατυχημάτων. Των επιχειρήσεων που λαμβάνουν παχυλές κρατικές επιχορηγήσεις και δρουν ανεξέλεγκτα και ασύδοτα χωρίς μέτρα ασφαλείας, μεγεθύνοντας καθημερινά το θλιβερό αριθμό των νεκρών και τραυματιών εργατών.
- Το μεγάλο σκάνδαλο της συγκάλυψης του εγκλήματος των Τεμπών, που ανέδειξε σε όλο της το μεγαλείο την πολιτική των ιδιωτικοποιήσεων, που αποτελεί τη βασική κατεύθυνση της κυβέρνησης, της ΕΕ και όλων των αστικών κομμάτων που κυβέρνησαν προηγουμένως.
Αυτή την πολιτική απαρέγκλιτα προωθεί η κυβέρνηση, με τη συναίνεση και των άλλων αστικών δυνάμεων, σε κάθε τομέα, κλιμακώνοντας την πολιτική φτωχοποίησης των εργατικών λαϊκών στρωμάτων, συρρικνώνοντας και διαλύοντας το δημόσιο τομέα, περικόπτοντας δραματικά τις δαπάνες κοινωνικής προστασίας και κοινωνικής στήριξης. Με την παγίωση των αντεργατικών μνημονιακών διατάξεων, καταστροφή της φτωχομεσαίας αγροτιάς, οικονομική εξουθένωση των μικροεπαγγελματιών, ιδιωτικοποίηση και εμπορευματοποίηση της υγείας προς όφελος των μεγάλων εμπόρων της υγείας, ιδιωτικοποίηση και εμπορευματοποίηση της παιδείας προς όφελος των εμπόρων των πτυχίων και της γνώσης, ιδιωτικοποίηση του νερού, των λιμανιών, των μεταφορών, των ΕΛΤΑ. Μια πολιτική που αναπόσπαστα συνδέεται με το νεοφιλελεύθερο ιδεολόγημα της ατομικής ευθύνης. Που συνδέεται, επίσης, με την πολιτική καταστολής των δημοκρατικών δικαιωμάτων και την αστυνομοκρατία.
Η συνταγματική αναθεώρηση, ο νέος μεγάλος στόχος του Κυρ. Μητσοτάκη, που περιλαμβάνει και το διακαή πόθο της αναθεώρησης του άρθρου 16 για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια, συμπυκνώνεται στο χτύπημα της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων και στη λειτουργία του Δημοσίου με τα ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια της αγοράς, τον πιο ασφυκτικό έλεγχο και τη χειραγώγηση των εργαζομένων. Για την εφαρμογή στο Δημόσιο του αυταρχικού δόγματος του «νόμου και της τάξης».
Μπροστά στη διάχυτη κοινωνική δυσαρέσκεια και αποστροφή προς την κυβερνητική πολιτική, στο εσωτερικό της δεξιάς πολυκατοικίας έχουν ξεσπάσει αναταράξεις τόσο με την ανοιχτή ρήξη των πρώην αρχηγών και πρωθυπουργών Σαμαρά και Καραμανλή, που ασκούν κριτική με άξονα τα εθνικά αλλά και άλλα ζητήματα, όσο και στο εσωτερικό της ΝΔ και της κυβέρνησης με την ολοφάνερη διαφοροποίηση του Δένδια και την πρόσφατα εκφρασμένη, δημόσια, δυσφορία του για τα χαμηλά δημοσκοπικά νούμερα.
8. Σωσίβιο για την κυβερνητική φθορά αποτελεί η αναξιοπιστία των κομμάτων της αντιπολίτευσης, ιδιαίτερα του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΡΙΖΑ, δυνάμεων ταυτισμένων με τη σκληρή μνημονιακή πολιτική, που πρόθυμα από τη θέση της αντιπολίτευσης στηρίζουν σε μεγάλο βαθμό την κυβερνητική πολιτική, πέρα από λεκτικές κοκορομαχίες και φραστικές κοινοβουλευτικές αντιπαραθέσεις με την κυβέρνηση. Πρόκειται για κόμματα που ταυτόχρονα βρίσκονται σε εσωτερικό αλληλοσπαραγμό και διαρκή αναπαραγωγή της κρίσης τους, ενισχύοντας την εικόνα της αναξιοπιστίας τους. Μπροστά στο αδιαμφισβήτητο πολιτικό κενό που υπάρχει και στη λεγόμενη κρίση πολιτικής εκπροσώπησης, τα νέα κόμματα Τσίπρα και Καρυστιανού, και ενδεχομένως Σαμαρά, προετοιμάζονται για να παίξουν ρόλο στην επιχείρηση της ανασύνθεσης του πολιτικού σκηνικού δεξιά και «αριστερά».
Το κόμμα Τσίπρα δεν θα είναι τίποτε άλλο παρά ένας ρετουσαρισμένος και ανανεωμένος ΣΥΡΙΖΑ, χωρίς τα βαρίδια του μακρινού, δήθεν αριστερού, παρελθόντος. Μετατοπισμένος από τη ρητορική του «δημοκρατικού σοσιαλισμού» προς τη ρητορική του «δημοκρατικού καπιταλισμού», έχοντας δώσει όλα τα διαπιστευτήρια στα κέντρα εξουσίας και στα αστικά επιτελεία, φιλοδοξεί να αποτελέσει πόλο συσπείρωσης στο διαλυμένο και κατακερματισμένο χώρο της λεγόμενης Κεντροαριστεράς. Η Καρυστιανού πρωταγωνίστησε στην αποκάλυψη της συγκάλυψης των Τεμπών, διακρίθηκε για τη μαχητική της στάση ως εκπρόσωπος των συγγενών των θυμάτων απέναντι στην κυβέρνηση και συνέβαλε στη συνέχιση και μαζικοποίηση του κινήματος ενάντια στην κυβέρνηση. Ωστόσο, από τον προσανατολισμό «ούτε χρώματα ούτε κόμματα», που σε κάθε περίπτωση είναι λανθασμένος, οδηγείται τώρα στην εξαγγελία και προετοιμασία του δικού της κόμματος, ευνοώντας αντικειμενικά τα επιχειρήματα της κυβέρνησης για να συνεχίσει την πολιτική της δυσφήμισης και της απαξίωσης του κινήματος των Τεμπών. Παράλληλα, οι αρχικές τοποθετήσεις της σε ευρύτερα πολιτικά ζητήματα έχουν σαφές χρώμα, και αυτό δεν είναι άλλο από το χρώμα του συντηρητισμού και μιας δεξιάς κατά βάση πολιτικής τοποθέτησης.
Σε κάθε περίπτωση, οι νέες δυνάμεις που ακροβολίζονται πλάι στις παλιές δεν έχουν να προσφέρουν τίποτε στην υπόθεση των ογκούμενων κοινωνικών προβλημάτων, για τα οποία μόνο η ανάπτυξη του λαϊκού κινήματος και των λαϊκών αγώνων μπορεί να δώσει διέξοδο και προοπτική. Καμιά κοινοβουλευτική εναλλαγή ή σύνθεση δυνάμεων, καμιά κοινοβουλευτική διαδικασία, όσο και να ανακατέψει τα χαρτιά, δεν μπορεί να προσφέρει πραγματική διέξοδο. Τέτοιες κινήσεις και ελιγμοί αποβλέπουν στην εξαπάτηση του λαού και τη διαιώνιση των μεγάλων προβλημάτων του. Σε ένα χρόνο, το αργότερο, οι εκλογές που θα έρθουν είναι πιο πιθανό να πυροδοτήσουν μια νέα πολιτική κρίση, μπροστά στη μεγάλη δυσκολία της κυβέρνησης να πετύχει την πολυπόθητη αυτοδυναμία, παρά να οδηγήσουν σε ομαλή και απρόσκοπτη συνέχισή της.
9. Στο δρόμο των λαϊκών αγώνων, οι νέες πανελλαδικές κινητοποιήσεις στην τρίτη επέτειο των Τεμπών έδωσαν τη δυνατότητα σε εκατοντάδες χιλιάδες κόσμου να κατέβουν στους δρόμους, εκφράζοντας την απαίτηση να μη συγκαλυφθεί το έγκλημα, αλλά ταυτόχρονα αποδοκιμάζοντας ευρύτερα την πολιτική της κυβέρνησης. Είναι φανερό -και εν όψει της έναρξης της δίκης- ότι η υπόθεση των Τεμπών αποτελεί ένα ενεργό ρήγμα στην κοινωνία που αποτελεί αγκάθι στα πλευρά της κυβέρνησης, με απρόβλεπτες εξελίξεις.
Ένας σπουδαίος αγώνας δόθηκε από την πλευρά του αγροτικού κινήματος, με διάρκεια και μαζικότητα, αλλά και με τη στήριξη των πλατιών λαϊκών στρωμάτων που είδαν στον αγροτικό αγώνα να εκφράζονται και τα δικά τους προβλήματα. Ένας αγώνας που κατέδειξε τα ζητήματα επιβίωσης για τη φτωχομεσαία αγροτιά και τους κτηνοτρόφους, αλλά και γενικότερα τα προβλήματα της ερημοποίησης της υπαίθρου κάτω από την πολιτική των διαδοχικών ελληνικών κυβερνήσεων και της ΕΕ. Ο μεγάλος αυτός αγροτικός αγώνας προσέκρουσε για άλλη μια φορά στη συμβιβαστική στάση των ηγεσιών του αγροτοσυνδικαλιστικού κινήματος, με ιδιαίτερη ευθύνη του ΚΚΕ, που έχει ως σταθερή πρακτική, σε όλες τις εκδοχές του λαϊκού κινήματος, την κλιμάκωση στα λόγια και το συμβιβασμό στην πράξη. Που στο αγροτικό κίνημα εμφανίζεται «ενωτικό», στα μπλόκα και στη συντονιστική τους, με τις δυνάμεις του ΠΑΣΟΚ, της Δεξιάς και της ακροδεξιάς, όταν στο εργατολαϊκό κίνημα έχει κάνει την ξεχωριστή πλατεία σημαία του. Σε κάθε περίπτωση, τόσο το κίνημα των Τεμπών όσο και το κίνημα των αγροτών δείχνουν τις δυνατότητες που υπάρχουν στο λαό, την ογκούμενη και πλατιά δυσαρέσκεια που, όταν βρίσκει δρόμους ανοιχτούς, μπορεί να εκδηλωθεί και να εκφραστεί. Παράλληλα, αποκαλύπτουν το μεγάλο ζήτημα της ηγεσίας και των φορέων που ηγούνται, ιδιαίτερα του ΚΚΕ, που παίζουν το ρόλο της πυρόσβεσης και της αποκλιμάκωσης σε κοινοβουλευτικά ανώδυνα μονοπάτια.
Αναδεικνύεται το ζήτημα των συνδικαλιστικών ηγεσιών τύπου Παναγόπουλου, που από τη μια βρίσκονται βουτηγμένοι στη διαπλοκή με το αστικό σύστημα και από την άλλη επιτελούν το ρόλο της συγκράτησης του κινήματος στην παράλυση και αδράνεια, του ανοιχτού συνεργάτη της κυβέρνησης και της εργοδοσίας, μπροστά μάλιστα στις εξαιρετικά αρνητικές εξελίξεις για τους εργαζόμενους.
Αναδεικνύεται ο ρόλος των ηγεσιών του ΠΑΜΕ που όχι μόνο αποτελούν σταθερούς κήρυκες του διασπαστισμού και των χωριστών συγκεντρώσεων, αποδυναμώνοντας το λαϊκό κίνημα, αλλά που τώρα σε αυτές τις συνθήκες προβάλλουν στην ημερήσια διάταξη την «κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής» και την «αλλαγή του κοινωνικού συστήματος», ακροβατώντας ανάμεσα σε μια ρεφορμιστική και μια κούφια αριστερίστικη γραμμή.
Μέσα στις συνθήκες του πολέμου που μαίνεται στην Ουκρανία και που τώρα φούντωσε και στη Μέση Ανατολή, μέσα στις συνθήκες μιας παρατεταμένης οικονομικής κρίσης που ανακυκλώνεται και παίρνει πότε τη μια και πότε την άλλη μορφή, μέσα στις συνθήκες της έντασης των πολεμικών εξοπλισμών και της πολεμικής οικονομίας με το νέο δόγμα της ΕΕ, που τα σπασμένα της θα κληθούν να τα πληρώσουν οι λαοί της Ευρώπης και ο ελληνικός λαός, μέσα σε συνθήκες κατερείπωσης κάθε κρατικής κοινωνικής πολιτικής, συνεχιζόμενης ακρίβειας και φτωχοποίησης, γενικεύεται η ανασφάλεια και η ανησυχία για τα πλατιά λαϊκά στρώματα, μεγεθύνονται τα αδιέξοδα και συσσωρεύονται τα κοινωνικά προβλήματα. Πάνω σε αυτό το έδαφος καμιά πολιτική ομαλότητα δεν μπορεί να υπάρξει. Η πολιτική κρίση θα αναπαράγεται και θα ανακυκλώνεται η αναζήτηση διεξόδων.
Η δική μας πάλη, η πάλη του Μ-Λ ΚΚΕ, πρέπει ακόμη περισσότερο να στραφεί στην ενδυνάμωση του μαζικού κινήματος και των μαζικών αγώνων ενάντια στην πολιτική της κυβέρνησης, της φτωχοποίησης και της ακρίβειας, ενάντια στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ, ενάντια στους εμπρηστές του πολέμου, τις ΗΠΑ και το Ισραήλ.
10. Από το 7ο Συνέδριο του Κόμματος (Μάης 2024) μέχρι σήμερα, το Μ-Λ ΚΚΕ ανταποκρίθηκε με αγωνιστικό πνεύμα στις εργατικές-λαϊκές και αντιιμπεριαλιστικές κινητοποιήσεις, αλλά και στις συγκεντρώσεις και διαδηλώσεις αλληλεγγύης στο δίκαιο αγώνα του αδούλωτου Παλαιστινιακού λαού. Δείχνοντας εμπιστοσύνη στη δύναμη του λαϊκού αγώνα, οι οργανώσεις του κόμματος και της νεολαίας σε όλη τη χώρα συμμετείχαν ενεργητικά στις συγκλονιστικές παλλαϊκές συγκεντρώσεις για να μη συγκαλυφθεί το έγκλημα στα Τέμπη, προβάλλοντας την κατεύθυνση του ενιαίου παρατεταμένου πανεργατικού-παλλαϊκού αγώνα. Σε κάθε μικρή και μεγάλη εργατική-λαϊκή και νεολαιίστικη κινητοποίηση το Μ-Λ ΚΚΕ έδωσε το «παρών», προβάλλοντας μια πραγματικά αριστερή και αγωνιστική κατεύθυνση για τον προσανατολισμό του κινήματος. Παράλληλα, σημαντική είναι η δραστηριότητα των μελών του Μ-Λ ΚΚΕ και της Πορείας σε μια σειρά χώρους δουλειάς και σπουδών, όπου αναπτύσσουν πλούσια συνδικαλιστική δραστηριότητα, ιδιαίτερα στον τομέα των νέων εργαζομένων.
Το Μ-Λ ΚΚΕ, αναπτύσσοντας την αυτοτελή του δράση, επέδειξε στις νέες δύσκολες συνθήκες της έντασης της ιμπεριαλιστικής επιθετικότητας και των απειλών γενικευμένων πολεμικών συρράξεων πως αποτελεί μια μάχιμη κομμουνιστική δύναμη με στέρεα ιδεολογικοπολιτικά εφόδια και βαθιές ρίζες μέσα στην ηρωική ιστορία του κομμουνιστικού κινήματος της χώρας μας, που μας επιτρέπουν να προχωράμε μπροστά, ξεπερνώντας εμπόδια και δυσκολίες, φέρνοντας παράλληλα στο επίκεντρο της δουλειάς μας τα οργανωτικά καθήκοντα, αυτά της κομματικής οικοδόμησης και της οργανωτικής ανάπτυξης.
Όταν βρισκόμαστε αντιμέτωποι με καταιγιστικές διεθνείς εξελίξεις και τεράστιους κινδύνους για τους λαούς, πρέπει να ανεβάσουμε άμεσα το επίπεδο κομματικής συγκρότησης, λειτουργίας και ευθύνης, τόσο συλλογικά όσο και ατομικά, ιδιαίτερα τα μέλη της ΚΕ, έτσι ώστε να ανταποκριθούμε με τον καλύτερο τρόπο στα κρίσιμα καθήκοντα που θέτουν οι συνθήκες και οι εξελίξεις που έρχονται.
Μάρτης 2026
Σχόλια