Επιμένουμε στο δρόμο της αντιφασιστικής-αντιιμπεριαλιστικής πάλης :

Ο ΛΑΟΣ ΔΕΝ ΧΡΩΣΤΑΕΙ ΤΙΠΟΤΑ ΚΑΙ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑ!
• ΚΑΤΩ ΤΑ ΜΝΗΜΟΝΙΑ ΤΗΣ ΥΠΟΔΟΥΛΩΣΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΞΑΘΛΙΩΣΗΣ ΤΟΥ ΛΑΟΥ!
• ΕΞΩ Η ΕΛΛΑΔΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΕ, ΤΟ ΝΑΤΟ ΚΑΙ ΤΟ ΔΝΤ!
• ΕΝΙΣΧΥΣΤΕ ΤΙΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΤΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ,
ΓΙΑ Ν’ ΑΝΟΙΞΕΙ Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΤΑΞΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΛΑΟΥ!

ΚΑΤΩ ΤΟ ΜΟΝΑΡΧΟΦΑΣΙΣΤΙΚΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ

Κυριακή, 30 Απριλίου 2017

Πρωτομαγιατική Διαδήλωση Θεσσαλονίκη


Λαϊκή Αντίσταση - Αριστερή Αντιιμπεριαλιστική Συνεργασία

Η Λαϊκή Αντίσταση - Αριστερή Αντιιμπεριαλιστική Συνεργασία 
καλεί σε Πρωτομαγιάτικη συγκέντρωση, 
τη Δευτέρα 1η Μάη, στις 11:00 π.μ. στην Ομόνοια.
 
 

Ταξιδεύοντας στη ΛΔ Κορέας - 15 μύθοι που δεν πρέπει να πιστέψετε

 


Η ιστοσελίδα ταξιδίων Pack the Backpack δημοσίευσε μια λίστα με 15 μύθους που κυκλοφορούν και αποδεικνύει ότι όλοι καταρρίπτονται.

Η ιστοσελίδα παρακινεί να επισκεφτείτε τη ΛΔ Κορέας και να διαπιστώσετε μόνοι σας την αλήθεια.

Παραθέτουμε τη λίστα από αυτούς. Επισκεφτείτε τη σελίδα για να διαβάσετε στα Αγγλικα το πλήρες κείμενο:

1. Είναι εξαιρετικά δύσκολο να ταξιδέψει κάποιος στη Βόρεια Κορέα

 2. Η Βόρεια Κορέα είναι μια επικίνδυνη χώρα για να επισκεφθείτε

3. Κάθε κίνησή σας ελέγχεται αυστηρά από τις μυστικές υπηρεσίες της Βόρειας Κορέας

 4. Η συντριπτική πλειοψηφία των κατοίκων της περιοχής γύρω σας είναι πληρωμένοι ηθοποιοί  για να κάνουν τη χώρα πιο ευχάριστη στα μάτια των ξένων

5. Δεν επιτρέπεται στους επισκέπτες να αλληλεπιδρούν με τους ντόπιους με οποιονδήποτε τρόπο

6. Δεν επιτρέπεται να τραβήξετε φωτογραφίες ή βίντεο

7. Δεν μπορείτε να φέρετε επαγγελματικές φωτογραφικές μηχανές και φακούς στη Βόρεια Κορέα

8. Δεν μπορείτε να φέρετε φορητούς υπολογιστές και κινητά τηλέφωνα στη Βόρεια Κορέα

9. Μπορείτε να δείτε μόνο τις προσεκτικά επιλεγμένα ωραιοποιημένα αξιοθέατα, δεν θα δείτε καμία φτώχεια

10. Λόγω της αντι-ξένη προπαγάνδας, οι ντόπιοι δεν αγαπάνε τους ξένους και θα σας φερθούν με αγένεια ή ακόμα και εχθρική συμπεριφορά

11. Οι ξεναγοί έχουν υποστεί σκληρή και βαριά πλύση εγκεφάλου από την προπαγάνδα και θα κάνουν τα πάντα για να βεβαιωθούν ότι θα υποστείτε και εσείς πλύση εγκεφάλου

12. Η Βόρεια Κορέα είναι απίστευτα βαρετή και θλιβερή και ως εκ τούτου είναι η περιήγησή σας, πράγμα που σημαίνει ότι δεν θα έχετε καμία πραγματική διασκέδαση εκεί

13. Οι Αμερικανοί δεν επιτρέπεται να επισκεφθούν της Λαϊκή Δημοκρατία της Κορέας

14. Όλοι μισούν τους Αμερικανούς στη Λαϊκή Δημοκρατία της Κορέας

15. Οι κάτοικοι της Βόρειας Κορέας δε γνωρίζουν απολύτως τίποτα για τον έξω κόσμο

Αυτοδιαχείριση Εργατική απελευθέρωση ή τυρί στη φάκα του καπιταλισμού;

Μέρος 7ο

 Η ελληνική εμπειρία: «Προβληματικές»
Από την «κοινωνικοποίηση» στις απολύσεις


Η άνοδος του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία το 1981 έφερε νέο άνεμο στην εξουσία του κεφαλαίου στην Ελλάδα. Η αυταρχική εξουσία που επικρατούσε για πολλά χρόνια αντικαταστάθηκε από τη σοσιαλδημοκρατική διακυβέρνηση καρά τα πρότυπα των αντίστοιχων της Ευρώπης εκείνης της περιόδου.

Αντεργατική «κοινωνικοποίηση»

Κεντρικό σύνθημα της νέας κυβέρνησης αποτέλεσαν οι λεγόμενες «κοινωνικοποιήσεις» που θεσμοθετήθηκαν το 1982 με το νόμο 1365 για την «Κοινωνικοποίηση των επιχειρήσεων δημόσιου χαρακτήρα ή κοινής ωφέλειας». Στο άρθρο 1 αυτού του νόμου θεσμοθετείται η «συμμετοχή στην διοίκηση και στη χάραξη της στρατηγικής, στον προγραμματισμό και στον έλεγχο, εκπροσώπων: α. του Κράτους β. της Τοπικής Αυτοδιοίκησης γ. των εργαζομένων στην επιχείρηση ή στον κλάδο ή στον τομέα ή στην περιφέρεια ή στο σύνολο της χώρας δ. των κοινωνικών φορέων και οργανώσεων που εξυπηρετούνται ή επηρεάζονται άμεσα από τις επιχειρήσεις αυτές, ε. νομικών ή φυσικών προσώπων που κατέχουν μετοχές της επιχείρησης».

Ανεξάρτητα αν το άρθρο 4 του νόμου αυτού αναιρούσε ουσιαστικά το δικαίωμα στην απεργία, αφού απαιτούσε η απόφαση για την κήρυξή της να λαμβάνεται «ύστερα από μυστική ψηφοφορία με την παρουσία δικαστικού αντιπροσώπου και την επίδειξη της αστυνομικής ταυτότητας και του εκλογικού βιβλιαρίου» (!) και μάλιστα από την απόλυτη πλειοψηφία των εγγεγραμμένων μελών (!!), οι «κοινωνικοποιήσεις» αποτέλεσαν προπαγανδιστικό χαρτί της σοσιαλδημοκρατικής κυβέρνησης για κάμποσα χρόνια.

Κρατικοποίηση των  «προβληματικών»

Από το 1983 στο χορό της «κοινωνικοποίησης» άρχισαν να μπαίνουν μια σειρά ιδιωτικές καπιταλιστικές επιχειρήσεις που ήταν καταχρεωμένες στις τράπεζες και τα ασφαλιστικά ταμεία με ποσά πολλαπλάσια του μετοχικού τους κεφαλαίου. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η ΛΑΡΚΟ του Μποδοσάκη, που χρωστούσε στις τράπεζες και τα ασφαλιστικά ταμεία ποσό οχταπλάσιο του μετοχικού της κεφαλαίου (8 δισ. δραχμές στις τράπεζες και 500 εκατ. στα ασφαλιστικά ταμεία, ενώ το μετοχικό της κεφάλαιο ήταν μόλις 1.16 δισ. δραχμές). Στον ίδιο δρόμο βάδιζαν μια σειρά μεγάλες επιχειρήσεις, όπως η ΠΥΡΚΑΛ, η Πειραϊκή Πατραϊκή, η ΣΟΦΤΕΞ, η ΦΙΞ, τα Ναυπηγεία Σκαραμαγκά κ.ά. με χιλιάδες εργαζόμενους. Οι επιχειρήσεις αυτές ονομάστηκαν «προβληματικές», γιατί είτε δεν επέφεραν τα αναμενόμενα κέρδη στους ιδιοκτήτες τους είτε κατέρρεαν λόγω της βαθιάς οικονομικής κρίσης που διερχόταν η χώρα εκείνη την περίοδο. Προκειμένου να απαλλαγούν οι καπιταλιστές από τα χρέη τους με το φόρτωμά τους στις πλάτες του λαού, αλλά και για την καλλιέργεια της αυταπάτης ότι οι επιχειρήσεις αυτές γίνονται πλέον ιδιοκτησία «όλου του λαού», το ΠΑΣΟΚ αποφάσισε να τις κρατικοποιήσει. Πλήρωσε μάλιστα αποζημιώσεις στους ιδιοκτήτες τους κι έριξε τα χρέη στις πλάτες του κρατικού προϋπολογισμού κι από ‘κει στις πλάτες του εργαζόμενου λαού μέσω της φορολογίας και της λιτότητας που επιβλήθηκε μετά το 1985.

Μ’ αυτό τον τρόπο η ελληνική σοσιαλδημοκρατία αφενός ενσωμάτωσε τον ριζοσπαστισμό της εργατικής τάξης μετά την πτώση της χούντας και αφετέρου της καλλιέργησε την αυταπάτη ότι υπάρχει ειρηνικός δρόμος προς τον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας. Η αλήθεια όμως είναι ότι οι «προβληματικές» μόνο σοσιαλιστικές επιχειρήσεις δεν έγιναν. Από την ιδιοκτησία ενός μεμονωμένου καπιταλιστή πέρασαν στον έλεγχο του «συλλογικού καπιταλιστή» που είναι το αστικό κράτος.

«Εργατικός έλεγχος» ίσον συνυπευθυνότητα

Χέρι-χέρι με την «κοινωνικοποίηση» των προβληματικών πήγαινε και ο «εργατικός έλεγχος», που δεν ήταν παρά η συμμετοχή «εκπροσώπων» των εργατών στη διοίκηση της επιχείρησης. Οι εργατοπατέρες πήραν στα σοβαρά το νέο ρόλο τους. Αποδέχτηκαν μάλιστα «να ρίξουν νερό στο κρασί τους» για να δουλέψουν για το νέο τους αφεντικό, όπως ο Γ. Κοντάκης, πρόεδρος του σωματείου Σκαραμαγκά, ο οποίος δήλωνε τα εξής αποκαλυπτικά σε συνέντευξή του στον «ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΤΑΧΥΔΡΟΜΟ» στις 3/4/1986: «Εμείς θεωρούμε ότι σ' αυτή την κρίση μπορούμε να προσφέρουμε. Να προσφέρουμε όχι με το να ξεχάσουμε όσα αιτήματα μας είχαν ενώσει τόσα χρόνια, που τα διεκδικούσαμε από τον προηγούμενο εργοδότη, αλλά απλά (επειδή ξέρουμε ότι το κόστος εξαγοράς από το κράτος είναι πολύ μεγάλο) ετεροχρονίσαμε λιγάκι, μακρύναμε λίγο αυτή μας τη διεκδίκηση, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι την ξεχάσαμε... Η εταιρία μας πέταξε το γάντι, λέγοντάς μας να συμμετέχουμε και εμείς και να κάνουμε τις προτάσεις μας, και, από δω και πέρα, νομίζω πως είναι και λίγο ευθύνη δική μας. Εμείς έχουμε αποδεχτεί αυτή τη συμμετοχή και θα βοηθήσουμε.... Επομένως γνωρίζουμε πολύ καλά ότι χρηματοδότης είναι ο έλληνας φορολογούμενος. Σ' αυτόν μπορούμε να' μαστε ανεκτικοί. Δεν θα είμαι ανεκτικός, σαν συνδικαλιστής σ' έναν ιδιώτη».

Συνυπεύθυνος στο χαντάκωμα του εργατικού κινήματος ήταν και ο Περισσός. Διαβάστε πώς ζητούσε από την κυβέρνηση να εξυγιάνει την ΣΟΦΤΕΞ: «Η κυβέρνηση έχει υποχρέωση να προχωρήσει στην εξυγίανση και της ΣΟΦΤΕΞ. Τότε να είναι σίγουρη πως "οι εργαζόμενοι στο χαρτί θα βοηθήσουν με όλες τους τις δυνάμεις στην υλοποίηση του ενιαίου φορέα στη χαρτοβιομηχανία, που αποτελεί το πρώτο θετικό βήμα για το πέρασμα των μέσων παραγωγής στα χέρια τους" όπως τονίζεται στο ψήφισμα της σύσκεψής τους που έχει σταλεί στο υπουργείο Εθνικής Οικονομίας» («Ριζοσπάστης» 30/11/1983).

Λίγους μήνες αργότερα, ο Περισσός εκδίδει ολοκληρωμένη άποψη με μια ανακοίνωση του ΠΓ την 1.7.1984, που δημοσιεύτηκε στο «Ριζοσπάστη» στις 3.7.1984. Τα βασικά αιτήματα που διατύπωναν ήταν τα παρακάτω: 1. Να μην ξαναγυρίσουν οι καπιταλιστές στις προβληματικές, 2. «Να κατοχυρωθεί τυπικά και ουσιαστικά ο εθνικοποιημένος χαρακτήρας τους». 3. «Πραγματική συμμετοχή των εργαζομένων στη λήψη των αποφάσεων» και 4. «Δημοκρατικός διαχειριστικός έλεγχος (με τη συμμετοχή των εκπροσώπων των εργαζομένων)». Αυτοί ήταν οι άμεσο στόχοι κατά τον Περισσό. Αντί να παλέψει για την διατήρηση των θέσεων εργασίας, χωρίς μείωση του μεροκάματου, με δήμευση της περιουσίας των καπιταλιστών που είχαν χρεοκοπήσει τις επιχειρήσεις τους, για να πληρωθούν οι εργάτες ανεξάρτητα από την «βιωσιμότητα» της κάθε επιχείρησης, ο Περισσός έλεγε φανταχτερά λόγια που δεν υπήρχε περίπτωση ποτέ να γίνουν πραγματικότητα.

Θα μπορούσαμε  να γράψουμε τόμους ολόκληρους με τις δηλώσεις των συνδικαλιστικών στελεχών όλου του κυρίαρχου φάσματος εκείνης της περιόδου, αλλά νομίζουμε ότι δεν έχει σημασία. Από τα παραπάνω μπορεί κανείς να πάρει μια ιδέα για το κλίμα που επικρατούσε.

Εντατικοποίηση και απολύσεις

Το αποτέλεσμα ήταν να διαμορφωθεί στους εργάτες η αντίληψη ότι αποτελούσαν συνιδιοκτήτες. Αποδέχτηκαν λοιπόν, στο όνομα της αύξησης της παραγωγικότητας για τη βιωσιμότητα της επιχείρησης, την εντατικοποίηση της δουλειάς και την καταπάτηση βασικών συνδικαλιστικών τους δικαιωμάτων (π.χ. της απεργίας), προκειμένου να βάλουν πλάτη και να «ορθοποδήσει» η επιχείρηση. Διαμορφώθηκε η αντίληψη ότι το αστικό κράτος είναι ένας υπερταξικός σχηματισμός που λειτουργεί για το «κοινό» συμφέρον.

Ανοδος της παραγωγής μέσω εντατικοποίησης της εργασίας, σε συνθήκες εργασιακής ειρήνης, ήταν ο στόχος του «εργατικού ελέγχου» από την κυβέρνηση και την αστική τάξη. Μ’ ένα σμπάρο δυο τρυγώνια δηλαδή. Και τα πέτυχαν: «Σύμφωνα με επίσημα κυβερνητικά στοιχεία, οι προβληματικές επιχειρήσεις που είναι ενταγμένες στο φορέα (σ.σ στον Οργανισμό Οικονομικής Ανασυγκρότησης Επιχειρήσεων που έφτιαξε το κράτος για να τις "εξυγιάνει") αύξησαν τις συνολικές πωλήσεις τους στο εσωτερικό κατά 50% σε σχέση με το 1984. Το ίδιο διάστημα οι πωλήσεις τους στο εξωτερικό αυξήθηκαν κατά 66%. Παρ' όλες αυτές τις εξελίξεις που πραγματοποιήθηκαν με την αυτοθυσία και τη δουλειά των εργαζομένων...» (Εισήγηση της Επιτροπής στη Συνδιάσκεψη Σωματείων Προβληματικών Επιχειρήσεων, Αθήνα, 12.6.1986).

Η αυτοθυσία και η δουλειά των εργαζόμενων δεν τους βοήθησε και πολύ. Αντίθετα, ορισμένα στελέχη - τσιράκια των προηγούμενων ιδιοκτητών όχι μόνο δεν πετάχτηκαν έξω, αλλά ταϊστήκαν καταλλήλως από τα «κοινωνικοποιημένα» εργοστάσια. Οπως στην ΠΥΡΚΑΛ που ακόμα και μετά την «κοινωνικοποίηση» τα στελέχη του Μποδοσάκη στην οικονομική και διοικητική διοίκηση παρέμειναν κανονικά στη θέση τους. Στη δε ΑΓΕΤ, τα στελέχη που έλυναν και έδεναν την εποχή των Τσάτσων όχι μόνο παρέμειναν αλλά τον Απρίλη του 1983 πήραν χαριστική αύξηση των αποδοχών τους, τη στιγμή που έμεναν ανικανοποίητα τα οικονομικά αιτήματα των εργατών!

Από το 1986 που ξεκίνησε νέος κύκλος κρίσης, χτυπώντας πρώτα απ' όλα την βιομηχανική παραγωγή, άρχισε σταδιακά η λεγόμενη «εξυγίανσή» τους από την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, κατά τη δεύτερη τετραετία διακυβέρνησης του. Η «εξυγίανση» των προβληματικών σήμαινε απεμπλοκή του κράτους από τη λειτουργία τους, είτε μέσω του κλεισίματος των μη κερδοφόρων είτε μέσω του ξεπουλήματος των κερδοφόρων σε ιδιώτες καπιταλιστές. Και στις δυο περιπτώσεις «εξυγίανση» σήμαινε χιλιάδες απολύσεις για τους εργάτες που δούλευαν σ' αυτές τις επιχειρήσεις.

Η αρχή έγινε στη ΛΑΡΚΟ το 1987 (δέκα χρόνια μετά τη μεγάλη απεργία). Το επόμενο διάστημα ακολού-θησαν και άλλες «προβληματικές». Επόμενο ήταν ν’ αναπτυχθεί κίνημα για τη διατήρηση των θέσεων εργασίας που απειλούνταν να καταργηθούν και αφορούσαν πάνω από 6.500 εργάτες.

Το κίνημα των «προβληματικών»

Τα στελέχη της καθεστωτικής αριστεράς και η συνδικαλιστική γραφειοκρατεία όρμηξαν στους εργάτες μη τυχόν και σπάσουν την αστική νομιμότητα. Ο Θ. Παφίλης (στέλεχος του ενιαίου τότε ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ) έλεγε το Σεπτέμβρη του 1990 στους εργάτες της ΛΑΡΚΟ, όπου αναπτύχθηκε το πρώτο αγωνιστικό κίνημα με αποκλεισμούς δρόμων: «Νόμος δεν είναι μόνο το δίκιο του εργάτη, αλλά και το δίκιο του αγρότη που τον εμποδίζετε να πάει στο χωράφι του». Ετσι αποτράβηξαν τους εργάτες από τους δρόμους και τους έκλεισαν στα ουσιαστικά εγκαταλελειμμένα  εργοστάσια. Η απομόνωση στα εργοστάσια και η έλλειψη οποιασδήποτε σύνδεσης με τον αγώνα σε άλλες προβληματικές άρχισαν να φέρνουν την απογοήτευση, ενώ η πείνα οδήγησε σε αναζήτηση λύσεων επιβίωσης.

Οι εργάτες σπρώχτηκαν να παραλάβουν τα χαρτιά των απολύσεών τους, δηλώνοντας «με την επιφύλαξη παντός νομίμου δικαιώματος» τάχα για να μη χάσουν το ειδικό ταμείο 12μηνης επιδότησης ανεργίας. Η μετέπειτα πρόεδρος του Συνασπισμού, η Δαμανάκη, στέλεχος του Περισσού τότε, έφτασε στο σημείο να εκστομίσει χωρίς ντροπή τα παρακάτω λόγια στους εργάτες της Πειραϊκής-Πατραϊκής που έκαναν κατάληψη: «Είναι άλλο πράγμα αν η εταιρία παρουσιάσει μελέτες για νέα μηχανήματα από τις οποίες να προκύπτει ότι πράγματι περισσεύουν εργαζόμενοι. Αν αυτό συμβεί, τότε θα πρέπει να γίνει συζήτηση με το σωματείο για τα κοινωνικά κριτήρια με βάση τα οποία θα γίνουν απολύσεις» («Ριζοσπάστης», 29.9.1990).

Το Σεπτέμβρη με Οκτώβρη του 1991 κύματα εργατικής αντίστασης σάρωσαν και πάλι τις «προβληματικές». Στην Κοζάνη, στο Αίγιο, στην Πάτρα, το Λαύριο και το Βόλο, οι εργάτες έδωσαν σκληρό αγώνα για την υπεράσπιση του δικαιώματος στη δουλειά. Δυστυχώς, όμως, ούτε και τότε έγινε κατορθωτό να ξεπεραστεί η συνδικαλιστική γραφειοκρατία και να χαραχτεί ένας σαφής ταξικός προσανατολισμός. Ετσι το «Μολών λαβέ» που έγραφε το πανό στην πύλη της Πειραϊκής-Πατραϊκής, κατέληξε να γίνει σύντομα κάποιες εκατοντάδες απολύσεις και να βρίσκονται πάλι οι «τυχεροί» εκείνου του σαρώματος μπροστά στο ίδιο πρόβλημα.

Η ιδεολογία της «ανάπτυξης» και της «βιωσιμότητας» παρέμεινε κυρίαρχη. Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα μάλλον ήταν η περίπτωση της ΕΒΟ. Εκεί οι σοσιαλδημοκράτες (κι από κοντά οι τοπικοί σύμμαχοί τους, οι διαγραμμένοι του Περισσού στην Πάτρα, που είχαν δημιουργήσει την οργάνωση ΕΑΜ) επιδόθηκαν σ' ένα κρεσέντο εθνοκαπηλείας και μιλιταρισμού, για την ΕΒΟ που αποτελεί διαμάντι της «εθνικής μας άμυνας» και στυλοβάτη της «εθνικής μας ανεξαρτησίας» και άλλα συναφή. Επόμενο ήταν το κίνημα των προβληματικών να ηττηθεί και οι θεωρίες περί «κοινωνικοποίησης», «πρώτου βήματος για την απόκτηση των μέσων παραγωγής από τους εργάτες» να καταρρεύσουν. Πολλές πρώην προβληματικές επιχειρήσεις παραδόθηκαν ξανά στον ιδιωτικό τομέα, χωρίς τους «περιττούς» εργάτες. Οι «άγριες και αντικοινωνικές απεργίες» που στηλιτεύτηκαν από τη συγκυβέρνηση Ζολώτα (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ενιαίος ΣΥΝ) δεν κατόρθωσαν να πετύχουν το στόχο τους, αφού χαντακώθηκαν εξαρχής από την ιδεολογική κυριαρχία του ρεφορμισμού μέσα στο εργατικό κίνημα.

  Συνεχίζεται..

Σαν Σήμερα: 30/04/2017

1789: Ο Τζορτζ Ουάσινγκτον ορκίζεται 1ος Πρόεδρος των ΗΠΑ.


1803: ΟΙ ΗΠΑ αγοράζουν από τη Γαλλία την περιοχή της Λουϊζιάνας, έναντι 15 εκατομμυρίων δολαρίων. Η αγοραπωλησία γίνεται με τιμή 20 δολαρίων ανά τετραγωνικό μίλι.
1825: Ο Ελληνικός Στόλος, με επικεφαλής τον Ναύαρχο Ανδρέα Μιαούλη και τους πυρπολητές Ανδρέα Πιπίνο και Γεώργιο Πολίτη, πυρπολεί τον τουρκικό στόλο του Καπουδάν πασά στη Μεθώνη και μία πυριτιδαποθήκη στην ξηρά.
1838: Η εθνοσυνέλευση στη Νικαράγουα ανακηρύσσει την ανεξαρτησία της χώρας.
1841: Η νεοσύστατη Εθνική Τράπεζα εκδίδει το πρώτο της χαρτονόμισμα, ονομαστικής αξίας πεντακοσίων δραχμών.


1871: Πραγματοποιείται η σφαγή του Καμπ Γκραντ στην Αριζόνα. Πολεμιστές Απάτσι κάνουν επίθεση σε στρατόπεδο και σκοτώνουν 144 άτομα.
1911: Το Ανώτατο Δικαστήριο της Πορτογαλίας παράσχει δικαίωμα ψήφου στις γυναίκες.
1919: Επικυρώνεται στη Διάσκεψη Ειρήνης του Παρισιού η αποστολή ελληνικού στρατού στη Σμύρνη, για να επιβάλει την τάξη και να προστατεύσει το χριστιανικό πληθυσμό στην περιοχή.
1926: Η εκπαίδευση στην Ελλάδα γίνεται υποχρεωτική δια νόμου για παιδιά ηλικίας από 6 έως 14 ετών.
1927: Περικόπτονται οι μισθοί των δημοσίων υπαλλήλων και των αξιωματικών του ελληνικού στρατού, για να καλυφθούν τα ελλείμματα του προϋπολογισμού.


1930: Το ελληνικό κράτος κάνει αποδεκτή τη δωρεά των κληρονόμων του Εμμανουήλ Μπενάκη για την ίδρυση μουσείου στη γωνία της λεωφόρου Βασιλίσσης Σοφίας και της οδού Κουμπάρη.
1945: Ο Αδόλφος Χίτλερ και η Εύα Μπράουν αυτοκτονούν με δηλητήριο, μία ημέρα μετά το γάμο τους.


1948: Γεννιέται ο γιος του Αριστοτέλη Ωνάση, Αλέξανδρος που το 1973 πέθανε σε αεροπορικό δυστύχημα.
1954: Καταστρεπτικός σεισμός μεγέθους 7 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ συγκλονίζει τις Σοφάδες Καρδίτσας, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν 25 άτομα και να τραυματιστούν 117.


1973: Τέσσερις στενοί συνεργάτες του Προέδρου Νίξον υποβάλλουν την παραίτησή τους, αντιδρώντας στις έντονες φημολογίες ότι, ο Λευκός Οίκος προσπαθεί να συγκαλύψει την υπόθεση Γουοτεργκέιτ. Στο μεταξύ, ο Πρόεδρος Νίξον, σε τηλεοπτική δήλωσή του, αναλαμβάνει προσωπικά τις ευθύνες της κυβέρνησής του για την υπόθεση, αλλά αρνείται την κατηγορία ότι, γνώριζε τυχόν προσπάθειες των συνεργατών του για τη συγκάλυψή της.
1975: Οι Βιετκόνγκ καταλαμβάνουν τη Σαϊγκόν και το τελευταίο αμερικανικό ελικόπτερο απογειώνεται από την οροφή της πρεσβείας των ΗΠΑ. Οι Ηνωμένες Πολιτείες αποσύρονται από τη χερσόνησο της Ινδοκίνας, ύστερα από εμπλοκή 20 ετών, έχοντας υποστεί δεινή ήττα, ενώ Βόρειο και Νότιο Βιετνάμ ενοποιούνται υπό κομμουνιστική διοίκηση.


1976: Ο εκκεντρικός ντράμερ των Who, Κιθ Μουν, κλείνει με εννέα ταξί, τα οποία μισθώνει, τις εξόδους ενός δρομίσκου κάτω από το ξενοδοχείο του στη Νέα Υόρκη για να πετάξει με την ησυχία του στο δρόμο τα αντικείμενα του δωματίου του.
1982:Η Εθνική Αντίσταση αναγνωρίζεται με νομοσχέδιο που φέρνει στη Βουλή η κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου.


1992: Στρατιωτικό πραξικόπημα στη Σιέρα Λεόνε ανατρέπει τον Πρόεδρο, Τζόζεφ Μόμο.
1999: Τραγωδία στα Καμένα Βούρλα Φθιώτιδας. Σφοδρή σύγκρουση Ι.Χ. αυτοκινήτου με βυτιοφόρο. Ο οδηγός του αυτοκινήτου σκοτώνεται, ενώ αργότερα, καθώς φτάνει στο σημείο του δυστυχήματος η πυροσβεστική, το βυτιοφόρο εκρήγνυται σκοτώνοντας 4 πυροσβέστες.
2001: Ο αμερικανός δισεκατομμυριούχος, Ντένις Τίτο, γίνεται ο πρώτος άνθρωπος, που κάνει ταξίδι στο διάστημα ως τουρίστας.
2007: Η τρομοκρατική οργάνωση Επαναστατικός Αγώνας εξαπολύει επίθεση με 30 σφαίρες και χειροβομβίδα στο Β΄ αστυνομικό Τμήμα της Νέας Ιωνίας.
2009: Επτά άτομα σκοτώνονται και 17 τραυματίζονται σε παρέλαση στην Ολλανδία όταν ο Καρστ Ρόελαντ Τέιτς οδήγησε με ταχύτητα στο αυτοκίνητο του πάνω στο πλήθος. Στόχος ήταν η βασιλική οικογένεια.
2012: Υπερφορτωμένο φέρι ανατρέπεται στον ποταμό Βραχμαπούτρα στην Ινδία, σκοτώνοντας τουλάχιστον 103 ανρώπους.

Σάββατο, 29 Απριλίου 2017

Στον αέρα η νέα ρύθμιση - (ν)τροπολογία για το γήπεδο Μελισσανίδη. Δούλοι σκυφτοί μπροστά στους καπιταλιστές

Μπορεί η εικόνα της Αυλωνίτου, ντυμένης στα κιτρινόμαυρα να δηλώνει από το βήμα της Βουλής ότι ψηφίζει «αυτή τη σωτήρια τροπολογία» και «αδημονεί να βρεθεί μαζί με τους φιλάθλους της ΑΕΚ και να μοιραστεί τη χαρά μαζί τους στο πρώτο της παιχνίδι μέσα στο γήπεδο, στο νέο της σπίτι, στο στάδιο Αγιά Σοφιά», να ήταν αυτή που τράβηξε τη λαίμαργη προσοχή των αστικών ΜΜΕ (γι' αυτό άλλωστε ντύθηκε σαν καναρογαλιάντρα η Ελενίτσα), όμως σε επίπεδο κομμάτων την πιο φανατική υποστήριξη της (ν)τροπολογίας Σπίρτζη (και σίας) έκαναν οι νεοναζί της Χρυσής Αυγής.  Ξεκίνησε την πρώτη μέρα της συζήτησης στην Ολομέλεια της Βουλής ο Σαχινίδης και ολοκλήρωσε ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος Παναγιώταρος, που κατηγόρησε τον ΣΥΡΙΖΑ ότι έβαλε τον δήμαρχο Φιλαδέλφειας-Χαλκηδόνας «να φέρνει διάφορα κωλύματα», επειδή «ενδεχομένως να σας ενοχλεί και η ονομασία του γηπέδου, που θα ονομαστεί Αγία Σοφία και θα είναι συγκεκριμένης τεχνοτροπίας».

Αυλωνίτου και Πάντζας από τον ΣΥΡΙΖΑ, Καραμανλή από τη ΝΔ (για να μην αφήσει τη δόξα στην Αυλωνίτου) και οι χρυσαυγίτες ήταν αυτοί που πήραν το λόγο για να υπερασπιστούν τη (ν)τροπολογία. Οι υπόλοιποι τήρησαν αιδήμονα σιωπή. Στο τέλος, βέβαια, ψήφισαν όλοι (πλην ΚΚΕ). Το ΠΑΣΟΚ μάλιστα επέλεξε να τοποθετηθεί την ώρα της ψηφοφορίας, με τον βουλευτή Τζελέπη να δηλώνει ότι «συμφωνούμε, για να προχωρήσει απρόσκοπτα η υλοποίηση του σχεδίου του Κέντρου Αθλητισμού, Μνήμης και Πολιτισμού για το γήπεδο της ΑΕΚ, όπως ζητήσαμε με την ερώτησή μας από τον Μάρτιο, με την 4403».  Και το κόμμα του Λεβέντη, που είχε ψιλογκρινιάξει (Σαρίδης: «Θα θέλαμε, όμως, να βρίσκατε έναν τρόπο να το στηρίξει και η τοπική κοινωνία, η τοπική αυτοδιοίκηση, αντί να προχωράμε σε τέτοιου είδους τερτίπια»), στο τέλος άφησε τη γκρίνια-φερετζέ και ψήφισε «ναι».

Αυτό που ψήφισαν είναι μια (ν)τροπολογία. Φωτογραφική υπέρ των συμφερόντων ενός καπιταλιστή. Στο Γενικό Οικοδομικό Κανονισμό (Ν. 4067/2012, άρθρο 15, παρ. 7) πρόσθεσαν ότι στην περίπτωση ανέγερσης γηπέδων άνω των 15.000 θεατών, η αρμοδιότητα της έγκρισης κυκλοφοριακών και άλλων τεχνικών μελετών, της έγκρισης υψομετρικής μελέτης οδών και της έκδοσης σχετικών βεβαιώσεων ασκούνται από το υπουργείο Υποδομών και Μεταφορών. Η διάταξη εφαρμόζεται και επί εκκρεμών υποθέσων (δηλαδή για το γήπεδο Μελισσανίδη).

Ποια είναι η πρόφαση; Την αναφέρει η αιτιολογική έκθεση  της (ν)τροπολογίας, την επανέλαβε και ο Σπίρτζης στη Βουλή: «Υπάρχει αδυναμία σε κάποιες δομές για έργα τοπικής κλίμακας να μην μπορούν να αντεπεξέλθουν είτε εγκαίρως είτε καθόλου σε εγκριτικές διαδικασίες για την υλοποίηση σύνθετων έργων δημόσιας χρήσης μεγάλου ενδιαφέροντος». Δεν τόλμησαν να πουν ότι οι τεχνικές υπηρεσίες του δήμου Φιλαδέλφειας-Χαλκηδόνας κωλυσιεργούν ή παρανομούν (αν παρανομούσαν θα έπρεπε να είναι υπό διοικητικό και ποινικό έλεγχο), αλλά επικαλούνται το ψέμα ότι «αδυνατούν». Οι τεχνικές υπηρεσίες του Δήμου, όμως, ουδέποτε είπαν ότι αδυνατούν. Με εμπεριστατωμένα νομικά και τεχνικά έγγραφα απάντησαν ότι αρνούνται να παρανομήσουν και να γνωμοδοτήσουν για μια υψομετρική μελέτη, όταν η υπογειοποίηση μιας βασικής οδικής αρτηρίας δεν ορίζεται από εγκεκριμένη οριστική μελέτη.  Δε χρειάζεται να είναι κανείς μηχανικός για να καταλάβει πως δεν μπορείς να δώσεις υψόμετρα για ένα κτίσμα, όταν αλλάζουν τα υψόμετρα του δρόμου που οδηγεί σ' αυτό το κτίσμα και αυτά τα τελικά υψόμετρα δεν έχουν ακόμα καθοριστεί οριστικά.

Τι υπονοούν με τη (ν)τροπολογία; Οτι οι υπηρεσίες του υπουργείου Υποδομών και Μεταφορών  θα κάνουν αυτό που αρνήθηκαν να κάνουν οι υπηρεσίες του Δήμου. Δηλαδή, ότι θα παρανομήσουν! Το λένε φόρα παρτίδα, αποδεικνύοντας ότι σκύβουν σαν δούλοι και προσκυνούν τα συμφέροντα ενός καπιταλιστή, ο οποίος θέλει να περάσει σαν οδοστρωτήρας πάνω και από τις πιο στοιχειώδεις διατάξεις της αστικής νομιμότητας.

Ομως, στη βιασύνη της να ικανοποιήσουν τις ιταμές απαιτήσεις του Μελισσανίδη, η «παιδική χαρά» του κυρ-Αλέκου, του ανθρώπου που φωτογραφίζεται καμαρωτός μπροστά στη μακέτα της «Αγια-Σοφιάς», έκαναν και πάλι μια τρύπα στο νερό, σκαρώνοντας και προωθώντας για διακομματική ψήφιση μια (ν)τροπολογία που είναι κυριολεκτικά στον αέρα.

Καταρχάς, δεν υπάρχει αρμόδια υπηρεσία στο ΥΥΜ! Γι' αυτό και η διάταξη που ψήφισαν αναφέρει γενικά και αόριστα ότι η αρμοδιότητα ασκείται από το ΥΥΜ, χωρίς να αναφέρει ποια Διεύθυνση του ΥΥΜ θα ασκήσει αυτή την αρμοδιότητα. Για παράδειγμα, όταν ψήφισαν τη διάταξη για την αδειοδότηση του γηπέδου, ο νόμος ανέφερε ρητά ότι αρμόδια για την έκδοση της άδειας είναι η ΔΟΚΚ (νυν ΔΑΟΚΑ) του υπουργείου Περιβάλλοντος και Ενέργειας. Στη νέα (ν)τροπολογία δεν αναφέρουν τίποτα. Το Γραφείο του υπουργού με τους συμβούλους του δεν μπορεί να κάνει εγκρίσεις μελετών. Πρέπει να ορίσουν αρμόδια Διεύθυνση κι αυτό πρέπει να γίνει με ΠΔ (να αλλάξει ο Οργανισμός του υπουργείου), όχι με κάποιο έγγραφο του Σπίρτζη.

Και βέβαια, αν και όταν ορίσουν αρμόδια Διεύθυνση, αυτή δεν μπορεί να δώσει έγκριση υψομετρικής μελέτης παρά μόνο με τις νόμιμες διαδικασίες. Δηλαδή, αφού πρώτα εγκριθεί η μελέτη υπογειοποίησης και η Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεών της, για την έγκριση της οποίας αρμόδια είναι η Διεύθυνση Περιβαλλοντικών Αδειοδοτήσεων του ΥΠΕΝ. Υπάλληλοι που τυχόν τολμήσουν να παρανομήσουν, θα είναι διοικητικά και ποινικά υπόλογοι. Οι υπουργοί έχουν ασυλία, αλλά οι υπάλληλοι όχι. Οι υπουργοί έρχονται και παρέρχονται, όμως οι υπάλληλοι μένουν…

Το σημαντικότερο όλων με τη (ν)τροπολογία είναι πως δεν παρακάμπτουν την αρμοδιότητα του Δήμου, αλλά την αρμοδιότητα της Περιφέρειας! Μ' άλλα λόγια, έκαναν μια τρύπα στο νερό. Αν πρόσεχαν λίγο το απαντητικό έγγραφο των τεχνικών υπηρεσιών του δήμου Φιλαδέλφειας-Χαλκηδόνας προς τη «Δικέφαλος 1924» (αρ. πρωτ. 3840/21.2.2017), θα έβλεπαν ότι ο Δήμος μόνο Γνωμοδοτεί, ενώ την έγκριση δίνει η Περιφέρεια. Από το 2000 υπάρχει απόφαση του ΣτΕ (η 1492 του Ε' Τμήματος), που απαγορεύει την έγκριση υψομετρικών μελετών οδών από τους Δήμους. Η αρμοδιότητα έγκρισης (αφού γνωμοδοτήσει ο Δήμος) ήταν της Νομαρχίας, ενώ με το νόμο για τον Καλλικράτη (Ν. 3852/2010, άρθρο 283, παρ. 3) μεταφέρθηκε στην Περιφέρεια. Από τη βιασύνη τους δε φρόντισαν καν να αναφέρουν ότι καταργούνται οι διατάξεις που έδιναν τη συγκεκριμένη αρμοδιότητα στην Περιφέρεια (Ν. 3852/2010, άρθρο 186, Κεφάλαιο ΣΤ')!

Επομένως, αν και όταν οριστεί αρμόδια Διεύθυνση του ΥΥΜ, πριν αυτή εγκρίνει τη μελέτη υψομέτρων της «Δικέφαλος 1924» ΑΕ, θα πρέπει να έχει τη γνωμοδότηση του Δήμου. Αν δεν ακολουθήσει αυτή τη διαδικασία (που έως τώρα ακολουθούσε η Περιφέρεια), η έγκριση που τυχόν θα δώσει θα είναι παράνομη και θα καταπέσει με την πρώτη προσφυγή.

Δεν είναι η πρώτη φορά που στην προσπάθειά τους να νομοθετήσουν φωτογραφικά υπέρ καπιταλιστικών συμφερόντων οι κυβερνήσεις κάνουν γκάφες, κατασκευάζοντας ρυθμίσεις που είναι στον αέρα και που για να θεραπευτούν χρειάζονται νέες (ν)τροπολογίες. Το σκάνδαλο Μελισσανίδη στη Νέα Φιλαδέλφεια εξελίσσεται με διαδοχικές νομοθετικές (και όχι μόνο) κινήσεις των μνημονιακών κυβερνήσεων, χωρίς μέχρι στιγμής να έχει φτάσει στο τέλος. Και δεν πρόκειται να φτάσει στο τέλος, τουλάχιστον στο ορατό μέλλον.

ΥΓ. Περιττεύει να σημειώσουμε και πάλι, ότι το μείζον πρόβλημα, το ανυπέρβλητο εμπόδιο για τον Μελισσανίδη δεν είναι η έγκριση της μελέτης υψομέτρων, αλλά το ιδιοκτησιακό. Δεν μπορεί να εκδοθεί άδεια με κύριο του έργου τη «Δικέφαλος 1924» ΑΕ, γιατί το οικόπεδο έχει παραχωρηθεί κατά χρήση στο ερασιτεχνικό σωματείο ΑΕΚ κι αυτό δεν μπορεί να το μεταβιβάσει σε οποιονδήποτε τρίτο (πόσο μάλλον σ' ένα κερδοσκοπικό νομικό πρόσωπο ιδιωτικού δικαίου). Αυτό το πρόβλημα εκκρεμεί στο ΥΠΕΝ, εκκρεμεί και στα δικαστήρια, όπου έχουν προσφύγει μέλη της Ερασιτεχνικής ΑΕΚ.

ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑΤΙΚΗ ΠΡΟΚΗΡΥΞΗ ΤΟΥ Μ-Λ ΚΚΕ

Ο πανεργατικός – παλλαϊκός αγώνας μπορεί να σπάσει τα δεσμά των Μνημονίων
Κάτω η πολιτική της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης και της ιμπεριαλιστικής υποδούλωσης
Για Ειρήνη – Δουλειά – Δημοκρατία – Εθνική Ανεξαρτησία – Σοσιαλισμό
Μέσα σε δύσκολες συνθήκες η παγκόσμια εργατική τάξη προχωρεί στο γιορτασμό της Εργατικής Πρωτομαγιάς. Τα μαύρα σύννεφα της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης πλανώνται βαριά πάνω απ’ όλο τον καπιταλιστικό κόσμο συνεχίζοντας να φέρνουν πλημμυρίδα φτώχειας και ανεργίας, κατάπνιξη των δημοκρατικών ελευθεριών και ενίσχυση των πιο αντιδραστικών πολιτικών δυνάμεων της ακροδεξιάς και του φασισμού, όξυνση των αντιπαραθέσεων των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, αύξηση των πολεμικών κινδύνων.
Η Εργατική Πρωτομαγιά συνδέεται με την εκκίνηση της ιστορικής πορείας των μεγάλων αγώνων του εργατικού κινήματος ενάντια στην καπιταλιστική εκμετάλλευση που, με ατμομηχανή το κομμουνιστικό κίνημα, έδωσε, τον προηγούμενο αιώνα, σημαντικές κατακτήσεις στην εργατική τάξη για το εργατικό ωράριο, το μεροκάματο και το μισθό, το δικαίωμα στη δουλειά, την κοινωνική ασφάλιση και πρόνοια, την υγεία και την παιδεία των εργαζομένων. Συνδέεται με την ανάπτυξη ενός ρωμαλέου εργατικού και κομμουνιστικού κινήματος που αποτέλεσε κινητήρια δύναμη της πάλης ενάντια στην ιμπεριαλιστική εκμετάλλευση και καταπίεση, ψυχή των εθνικοαπελευθερωτικών – εθνικοανεξαρτησιακών –αντιιμπεριαλιστικών αγώνων, της μεγάλης αντιφασιστικής νίκης ενάντια στο ναζισμό και της πάλης για την ειρήνη. Πάνω απ’ όλα συνδέεται με τις κορυφαίες στιγμές του εργατικού κινήματος, τις νικηφόρες σοσιαλιστικές και λαϊκοδημοκρατικές επαναστάσεις του 20ου αιώνα, με πρώτη απ’ αυτές τη μεγάλη Οκτωβριανή Επανάσταση του 1917, τα 100χρονα της οποίας τιμούν φέτος η παγκόσμια εργατική τάξη και το παγκόσμιο κομμουνιστικό κίνημα και φωτίζουν το κόκκινο χρώμα της Εργατικής Πρωτομαγιάς.
131 χρόνια μετά από την πρώτη Εργατική Πρωτομαγιά η εργατική τάξη βιώνει σήμερα μια παρατεταμένη επιδρομή του κεφαλαίου στα δικαιώματά της που έχει φέρει και συνεχίζει να φέρνει μια γιγαντιαία αφαίρεση κατακτήσεων που πέτυχε με ηρωικούς αγώνες της πολλών δεκαετιών. Βιώνει μια εποχή πύκνωσης των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων και εκστρατειών που λεηλατούν και καταστρέφουν ολόκληρες χώρες και προκαλούν διευρυνόμενες πολεμικές αναφλέξεις. Βιώνει τις συνέπειες της σοβαρής οπισθοχώρησης του εργατικού κινήματος.
Η μεγάλη υποχώρηση του εργατικού κινήματος δεν είναι μόνο συνέπεια της κεφαλαιοκρατικής επίθεσης –που έτσι κι αλλιώς ποτέ δεν έλειψε στην ιστορία της πάλης της εργατικής τάξης ενάντια στον καπιταλισμό- αλλά κύρια στο γεγονός ότι οι γραμμές του κομμουνιστικού και εργατικού κινήματος διαβρώθηκαν από την αναθεώρηση και εγκατάλειψη των επαναστατικών ιδεολογικοπολιτικών αρχών του, από την υπονόμευση της ταξικής αγωνιστικής πολιτικής του.
Η αποκατάσταση, σύμφωνα με τις σύγχρονες απαιτήσεις της πάλης της εργατικής τάξης, των ιδεολογικοπολιτικών αρχών του κομμουνιστικού κινήματος και της αγωνιστικής ταξικής πολιτικής του εργατικού κινήματος με τις οποίες επιτεύχθηκαν, τις προηγούμενες δεκαετίες, οι κατακτήσεις του στα πλαίσια του καπιταλισμού και οι επαναστατικές νίκες του ενάντια στον καπιταλισμό και τον ιμπεριαλισμό είναι αυτή που μπορεί να δώσει πνοή και δύναμη στην πάλη της εργατικής τάξης για να αντιμετωπίσει τη σημερινή ζοφερή κατάσταση και να δώσει στην Εργατική Πρωτομαγιά αυθεντικό αγωνιστικό-ταξικό-κόκκινο περιεχόμενο.
*
Το χαρακτηριστικό της σημερινής διεθνούς κατάστασης είναι η μεγάλη όξυνση όλων των πολιτικών και κοινωνικών αντιθέσεων που προκαλεί η παράταση και το αξεπέραστο της παγκόσμιας κρίσης του καπιταλιστικού συστήματος και η διαπάλη των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων για την κυριαρχία τους στον πλανήτη. Οι κυρίαρχες κεφαλαιοκρατικές δυνάμεις και τα ιμπεριαλιστικά κράτη δυναμώνουν την εκμετάλλευση της εργατικής τάξης και των λαών, αυξάνουν την επιθετικότητά τους και εντείνουν τους ανταγωνισμούς τους, κλιμακώνοντας τις επεμβάσεις τους, εξαπολύοντας κατακτητικούς πολέμους και επιβάλλοντας στις εξαρτημένες χώρες πολιτικές σκληρής κηδεμονίας.
Το ανέβασμα του Τραμπ στην ηγεσία των ΗΠΑ σήμανε την απότομη κλιμάκωση της φιλοπόλεμης πολιτικής του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, που άρχισε να ξεδιπλώνεται γοργά το τελευταίο διάστημα με την εξαπόλυση αμερικανικών πυραύλων ενάντια στη Συρία, το ρίξιμο στο Αφγανιστάν της «μεγαλύτερης μη πυρηνικής» αμερικάνικης βόμβας και τώρα με τη συρροή τεράστιας αμερικάνικης στρατιωτικής δύναμης, ακόμα και πυρηνικής, στην Κορεατική χερσόνησο που απειλεί με πολεμικό χτύπημα την Β. Κορέα και έχει στο στόχαστρό της και την Κίνα.
Η επιθετική πολιτική του αμερικανικού ιμπεριαλισμού που εντείνει την αντιπαράθεση με τους κύριους παγκόσμιους ανταγωνιστές του τη Ρωσία, την Κίνα και τη Γερμανία τροφοδοτεί μια όλο και πιο ανησυχητική και επικίνδυνη πολεμική ατμόσφαιρα.
Η Συρία και όλη η Μέση Ανατολή έχουν μετατραπεί σε μια μακρόχρονη ανοικτή πληγή που αιμορροεί από στρατιωτικές ιμπεριαλιστικές επιδρομές και επεμβάσεις και την ένοπλη εμπλοκή περιφερειακών δυνάμεων, οι οποίες έχουν δημιουργήσει και την τραγωδία των εκατομμυρίων προσφύγων. Καθώς οι πολεμικές εξελίξεις και οι ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις μαίνονται στη γειτονική μας περιοχή, οι κίνδυνοι που εγκυμονούνται από αυτές γίνονται πιο απειλητικοί για τη χώρα μας. Αυξάνουν από το γεγονός ότι οι αμερικάνικες βάσεις στην Ελλάδα είναι ορμητήριο των αμερικανικών πολεμικών επιχειρήσεων και το Αιγαίο έχει μετατραπεί σε λίμνη περιπολιών των πολεμικών πλοίων του ΝΑΤΟ. Επιτείνονται, ακόμη, και από την ένταση στις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Οι τουρκικές προκλήσεις και παραβιάσεις στο Αιγαίο συνεχίζονται, ενώ στην Κύπρο οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις και η Τουρκία πιέζουν για νέο διχοτομικό σχέδιο. Η πολιτική της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, που αναζητά απέναντι σε όλα αυτά διέξοδο στην «προστασία» από τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις αντί να απομακρύνει φέρνει πιο κοντά αυτούς τους κινδύνους.
Μπροστά σ ’αυτές τις εξελίξεις προβάλλει επιτακτικά η ανάγκη αναζωογόνησης του αντιιμπεριαλιστικού-αντιπολεμικού κινήματος, που θα θέσει στην πρώτη γραμμή την πάλη για την ειρήνη, για την έξοδο της Ελλάδας από το ΝΑΤΟ και την ΕΕ, για να φύγουν οι βάσεις από την Ελλάδα, για να μην εμπλακεί η χώρα μας στις στρατιωτικές επιχειρήσεις των ιμπεριαλιστών και να μην είναι ορμητήριο των πολεμικών εκστρατειών τους.
*
Πάνω στο έδαφος της καπιταλιστικής κρίσης η ΕΕ δοκιμάζεται από τριγμούς που εκδηλώνονται με φαινόμενα διάσπασής της, όπως η έξοδος της Βρετανίας από την ΕΕ, αλλά και από την ανάπτυξη φυγόκεντρων τάσεων που φανερώνονται με την ενίσχυση των εθνικιστικών και ακροδεξιών κομμάτων. Απογυμνώνεται από τα τεχνητά εξωραϊστικά περιβλήματά της και ο αντιδραστικός-βαθιά αντιλαϊκός, ιμπεριαλιστικός εκμεταλλευτικός-καταπιεστικός χαρακτήρας της γίνεται ευρύτερα αντιληπτός .
Η πολιτική της «δημοσιονομικής πειθαρχίας» και των μνημονίων που επιβάλλει η ηγεμονεύουσα Γερμανία οξύνει τις εσωτερικές κοινωνικές, πολιτικές και κρατικές αντιθέσεις της. Έχει γίνει θηλιά γύρω από το λαιμό της Ελλάδας που για όγδοο χρόνο πορεύεται κάτω από τον νεοαποικιακού τύπου μνημονιακό ζυγό. Τη θηλιά που πέρασαν με τα δύο πρώτα μνημόνια οι κυβερνήσεις της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ ήλθε να σφίξει παραπέρα η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, που εξαπατώντας τον λαό μας του φόρτωσε και ένα τρίτο σκληρό μνημόνιο, ενώ τώρα βαδίζοντας προς το κλείσιμο της δεύτερης «αξιολόγησης» έχει προσυμφωνήσει για ένα ουσιαστικά, τέταρτο μνημόνιο για μετά το 2018! Για την άγρια εφαρμογή αυτής της αντιλαϊκής πολιτικής πιέζει και η ΝΔ, ενώ σε σύμπνοια με αυτή βρίσκονται και τα υπόλοιπα αστικά κόμματα, παρά τις αντιπολιτευτικές δημαγωγίες τους.
Η πολιτική της υποτέλειας και της υποταγής στις υπαγορεύσεις της ΕΕ και του ΔΝΤ σπρώχνει την εργατική τάξη και τον ελληνικό λαό σε μια κατάσταση όλο και μεγαλύτερης ασφυξίας, από την οποία δεν υπάρχει άλλος δρόμος να βγει παρά μόνο ο δρόμος του ξεσηκώματος μιας μαζικής πανεργατικής και παλλαϊκής αντίστασης και πάλης για την ανατροπή της πολιτικής των μνημονίων.
Ο δρόμος αυτός δυσκολεύεται να ανοίξει γιατί το μαζικό κίνημα και πρώτα απ’ όλα το εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα βρίσκεται καθηλωμένο από τις δυνάμεις που κυριαρχούν στη ΓΣΕΕ και στην ΑΔΕΔΥ, από τις δυνάμεις της ΠΑΣΚΕ, της ΔΑΚΕ και του ΣΥΝ, από τις δυνάμεις του κυβερνητικού συνδικαλισμού και της ταξικής συνεργασίας που έχουν συμβιβασθεί και υποταχθεί στην μνημονιακή πολιτική. Δυσκολεύεται να ξεφύγει από αυτή την παράλυση γιατί και οι πολιτικές δυνάμεων όπως το ΠΑΜΕ ή η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, με τις απομονωτικές ή φιλορεφορμιστικές θέσεις τους, με τις πρακτικές συνδικαλιστικής διάσπασης και διαίρεσης της ενιαίας μαζικής κινητοποίησης των εργαζομένων σέρνουν σε έναν προσανατολισμό που αποσυσπειρώνει τους εργαζόμενους και δυσχεραίνει την πάλη για την αλλαγή της άσχημης κατάστασης στα συνδικάτα.
Το ζήτημα της ταξικής αγωνιστικής ανασυγκρότησης του εργατικού κινήματος που συνδέεται αναπόσπαστα με την ανασυγκρότηση του κομμουνιστικού κινήματος προβάλλει έτσι σαν κομβικό για να μπει ξανά η εργατική τάξη σε μια πορεία αποτελεσματικής αντίστασης και διεκδίκησης των δικαιωμάτων της, για να ανακτήσει τις χαμένες κατακτήσεις της και να τις διευρύνει, για να δυναμώσει ο αγώνας της για ψωμί-δουλειά-δημοκρατία-ειρήνη-εθνική ανεξαρτησία και για να ανοίξει η προοπτική προς μια κοινωνία χωρίς καπιταλιστική εκμετάλλευση, η σοσιαλιστική και κομμουνιστική προοπτική.
Σε μια τέτοια κατεύθυνση καλείται να ανασυντάξει τις δυνάμεις της η εργατική τάξη, τιμώντας την Εργατική Πρωτομαγιά αλλά και τα 100 χρόνια της Οκτωβριανής Επανάστασης.

Αυτοδιαχείριση Εργατική απελευθέρωση ή τυρί στη φάκα του καπιταλισμού;

 Μέρος 6ο

Το «ανυπότακτο χωριό» της Μαριναλέδα


Ο,τι λάμπει δεν είναι χρυσός. Αυτό ισχύει για το «ανυπότακτο χωριό» της Μαριναλέδα στην Ανδαλουσία της Ισπανίας, του οποίου ο δήμαρχος Χουάν Μανουέλ Σάντσες Γκορντίγιο εκλέγεται εδώ και 31 χρόνια. Ο ίδιος ο δήμαρχος αυτοπροσδιορίζεται ως κομμουνιστής και καλεί τους εργαζόμενους να αντιγράψουν το παράδειγμά του να απαλλοτριώσει τα 2.000 εκτάρια γης (20 χιλιάδες στρέμματα) από τον τοπικό δούκα.

Οι θιασώτες αυτού του αυτοδιαχειριστικού εγχειρήματος προβάλλουν το γεγονός ότι στο χωριό των 2.645 κατοίκων δεν υπάρχει παπάς και χωροφύλακας, ούτε ανεργία, οι αποφάσεις λαμβάνονται συλλογικά και κάθε εργαζόμενος ανεξάρτητα από το πόστο που κατέχει παίρνει 47 ευρώ για εξήμισι ώρες εργασία την ημέρα, ενώ πληρώνει μόλις 15 ευρώ το μήνα για το νοίκι του! Εκ πρώτης όψεως τα νούμερα ακούγονται αρκετά ελκυστικά. Το συμβολικό νοίκι των 15 ευρώ το μήνα φαντάζει ονειρικό, θα πρέπει όμως να έχετε υπόψη σας ότι σε ένα μικρό ισπανικό χωριό 2.000-3.000 κατοίκων, που δεν βρίσκεται κοντά σε κάποιο αστικό κέντρο, ένα μέσο ενοίκιο εκτιμάται πως αγγίζει τα 100 με 150 ευρώ (http://eagainst.com/articles/marinalenda/). Δηλαδή οι κάτοικοι γλιτώνουν ένα κατοστάρικο το μήνα. Το σπίτι όμως δεν τους το προσφέρει κανείς. Το μειωμένο νοίκι ισχύει με την προϋπόθεση ότι οι ιδιοκτήτες (που δε μπορούν να πουλήσουν το σπίτι, παρά μόνο να το μεταβιβάσουν στα παιδιά τους) θα έχουν συμμετάσχει στην κατασκευή του που διαρκεί δύο με τρία χρόνια! Ολο το χρονικό διάστημα που θα χτίζουν το σπίτι τους οι ιδιοκτήτες πληρώνονται μόλις 800 ευρώ το μήνα (http://www.presseurop.eu/en/content/article/2601741-workers-cooperative-defies-crisis)!

Οσο για τα μεροκάματα, αν σκεφτεί κανείς ότι η εργασία είναι σε εξαήμερη βάση, η εβδομαδιαία εργασία προκύπτει 39 ώρες, δηλαδή μόλις μία ώρα λιγότερο από αυτό που ισχύει γενικά τον τελευταίο αιώνα στην Ευρώπη (40ωρο). Τα 47 ευρώ την ημέρα (γύρω στα 1200 ευρώ μηνιαία) ίσως να είναι αρκετά για μια στοιχειώδη επιβίωση στο χωριό, πόσο όμως μπορούν να θεωρηθούν επαρκή για την κάλυψη των ολοένα και αυξανόμενων υλικών και εκπολιτιστικών αναγκών των εργαζόμενων; Κι αν τα χρήματα αυτά επαρκούν για έναν εργένη, πώς θα μπορούσε κανείς να ισχυριστεί στα σοβαρά ότι επαρκούν για ανθρώπους που έχουν να συντηρήσουν προστατευόμενα μέλη (παιδιά, ηλικιωμένους, ανάπηρους κτλ);

Σημειώνουμε ότι σε κανένα από τα διθυραμβικά άρθρα ή τις συνεντεύξεις που υπάρχουν σε πληθώρα στο διαδίκτυο κανείς δε θέτει καν το ερώτημα ποιος πληρώνει τις ασφαλιστικές εισφορές (που στην Ισπανία φτάνουν το 38% του μισθού, http://www.strongabogados.com/employees.php). Κάποιοι θα πουν ίσως, τι να την κάνουν την ασφάλιση οι κάτοικοι της Μαριναλέδα, αφού στο χωριό υπάρχουν κέντρα υγείας, παιδικοί σταθμοί, κέντρα ηλικιωμένων και υπηρεσίες εξυπηρέτησής τους στο σπίτι, όπως μας πληροφορεί και ο ανταποκριτής του αμερικάνικου εναλλακτικού κέντρου πληροφόρησης Counterpunch (http://www.counterpunch.org/2010/05/02/a-town-called-marinaleda/). Τα κέντρα υγείας όμως δεν μπορούν να υποκαταστήσουν τα νοσοκομεία, όπως οι παιδικοί σταθμοί δεν μπορούν να υποκαταστήσουν τα πανεπιστήμια.

Αν εξετάσει κανείς το εγχείρημα της Μαριναλέδα υπό το πρίσμα των ελάχιστων απαιτήσεων για την επιβίωση, ίσως να του φανεί ελκυστικό. Αν το υποβάλλει σε παραπέρα εξέταση, βάσει των αναγκών για ολοκληρωμένη ανάπτυξη της προσωπικότητας και της υλικής ζωής των ανθρώπων, θα διαπιστώσει ότι είναι τουλάχιστον ανεπαρκές.

                                                                                                                                             Συνεχίζεται..
 

Σαν Σήμερα: 29/04/2017

1091: Λίγο έξω από την Κωνσταντινούπολη διεξάγεται η Μάχη του Λεβουνίου. Ο αυτοκράτορας του Βυζαντίου, Αλέξιος Α’ ο Κομνηνός, νικά τους Πετσενέγκους και τους εξαφανίζει από την ιστορία.

1429: Κατά τον εκατονταετή πόλεμο, η 17χρονη Ιωάννα της Λορένης ή Ζαν ντ’ Αρκ, απελευθερώνει την Ορλεάνη από την αγγλική κυριαρχία.
1707: Τα Κοινοβούλια Αγγλίας και Σκοτίας συνεδριάζουν και αποφασίζουν την ένωση των περιοχών τους, σχηματίζοντας έτσι τη Μεγάλη Βρετανία.
1882: Η Ζίμενς παρουσιάζει στο Βερολίνο το πρώτο τρόλεϊ με την ονομασία Electromote.


1903: Μετά από κατολίσθηση, 30.000.000 κυβικά μέτρα βράχων σκοτώνουν 70 ανθρώπους στο Φρανκ της Αλμπέρτα στον Καναδά.
1913: Ο σουηδός μηχανικός Γκίντιον Σούντμπακ κατασκευάζει και πατεντάρει το φερμουάρ.


1916: Στην επανάσταση του Πάσχα, ο στρατιωτικός νόμος στην Ιρλανδία αίρεται και η επανάσταση τελειώνει επισήμως, με την παράδοση των Ιρλανδών εθνικιστών στις βρετανικές αρχές στο Δουβλίνο.
1933: Ο τελικός του Κυπέλλου Αγγλίας μεταξύ των ομάδων Έβερτον και Μάντσεστερ Σίτι (3-0) είναι ο πρώτος αγώνας ποδοσφαίρου, που οι παίκτες φορούν φανέλες με νούμερα. Η Έβερτον χρησιμοποιεί νούμερα από το 1 μέχρι το 11 και η Σίτι από το 12 μέχρι το 22.
1941: Ορκίζεται η πρώτη κατοχική κυβέρνηση, με πρωθυπουργό τον στρατηγό, Γεώργιο Τσολάκογλου.
1941: Οι αρχές κατοχής στην Ελλάδα θέτουν σε κυκλοφορία παράλληλα με τη δραχμή, το Μάρκο Κατοχής (Reichs Kredit Kassenscheine), τη λιρέτα Κατοχής, τη μεσογειακή δραχμή, το βουλγαρικό λέβα και το αλβανικό φράγκο, νομίσματα χωρίς αντίκρυσμα.


1945: Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος: Ο γερμανικός στρατός στην Ιταλία παραδίδεται άνευ όρων στους Συμμάχους. Την ίδια μέρα, οι αμερικανοί απελευθερώνουν το στρατόπεδο Νταχάου, ενώ ο Αδόλφος Χίτλερ παντρεύεται τη σύντροφο της ζωής του, Εύα Μπράουν, σε ένα καταφύγιο στο Βερολίνο και ορίζει αντικαταστάτη του το ναύαρχο Καρλ Ντένιτζ.

1970: Πόλεμος του Βιετνάμ: Οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι δυνάμεις του Νότιου Βιετνάμ εισβάλλουν στην Καμπότζη για να κυνηγήσουν τους Βιετκόνγκ.
1994: Στην Ιταλία, ο μεγιστάνας των ΜΜΕ, Σίλβιο Μπερλουσκόνι, λαμβάνει την εντολή για το σχηματισμό κυβέρνησης.

1998: Ο Πανιώνιος επικρατεί με 1-0 επί του Παναθηναϊκού στο Στάδιο Καραϊσκάκη και κατακτά το Κύπελλο Ελλάδας στο ποδόσφαιρο. Το «χρυσό» γκολ σημειώνει με κεφαλιά ο Δημήτρης Ναλιτζής στο 53′.


2005: Ολοκληρώνεται η αποχώρηση των στρατευμάτων της Συρίας από το Λίβανο, μετά από 29 χρόνια κατοχής.
2011: Ο πρίγκιπας Ουίλιαμ παντρεύεται την Κέιτ Μίντλετον.

Παρασκευή, 28 Απριλίου 2017

Γράφουν πυρετωδώς το Μνημόνιο-4

Η επιστροφή της τρόικας στην Αθήνα δε συνεπάγεται πάντοτε ότι όλα είναι έτοιμα για την υπογραφή μιας συμφωνίας, όμως η τηλεοπτική εμφάνιση του Τσίπρα στο δελτίο ειδήσεων του Χατζηνικολάου δεν αφήνει καμιά αμφιβολία ότι έφτασαν στο τέρμα. Σαν άλλη «χοντρή κυρία» που πάντα τραγουδάει την τελευταία άρια, ο Τσίπρας βγήκε στο «γυαλί» για να πάρει πάνω του την υπόθεση: όλα είναι συμφωνημένα και θα νομοθετηθούν άμεσα, ώστε το Eurogroup στις 22 Μάη να εγκρίνει το κλείσιμο της αξιολόγησης, σύμφωνα με το Staff Level Agreement (Συμφωνία σε Τεχνικό Επίπεδο), που θα έχει υπογραφεί με την τρόικα. Το είπε, άλλωστε, και ο Τσακαλώτος off the record, την περασμένη Τρίτη: οι τροϊκανοί μας έφεραν γραμμένα τα αναθεωρημένα Μνημόνια (ένα με τους ευρωπαίους και ένα με το ΔΝΤ) και πάνω σ' αυτά συζητάμε τις τελευταίες λεπτομέρειες.

Είναι ν' απορεί κανείς πώς ο Τσίπρας κατάφερε να μην πνιγεί μετά από τόσες «γαργάρες με ταβανόπροκες» που έκανε on camera. Επλεξε το εγκώμιο της Μέρκελ και του Σόιμπλε, κάνοντας την αυτοκριτική του για τα «go back» που κραύγαζε προεκλογικά (δεν τους είχε γνωρίσει από κοντά, είπε, και είχε άλλη εντύπωση γι' αυτούς!). Εκανε «γαργάρα» το «τίποτα δεν έχει συμφωνηθεί αν δεν συμφωνηθούν όλα», που επαναλάμβαναν εν χορώ και κατά μόνας ο ίδιος, ο Τσακαλώτος, ο Τζανακόπουλος και άλλοι. Θα τα ψηφίσουν όλα στη Βουλή χωρίς προϋποθέσεις και μετά θα περιμένουν να γίνει η συζήτηση για το χρέος.

Δεν έχει καμιά πρακτική σημασία πότε θα γίνει η συζήτηση για το χρέος, γιατί στην πραγματικότητα όλοι γνωρίζουν ότι θα υπάρξουν νέες ρυθμίσεις (αλλιώς το ελληνικό κράτος θα χρεοκοπήσει). Νέες ρυθμίσεις που δε θα μειώνουν το ύψος του χρέους, αλλά θα τραβάνε πιο πίσω τις δόσεις, οι οποίες φυσικά θα συνοδεύονται από νέους όρους επιτροπείας. Ομως το πότε θα γίνουν αυτές οι ρυθμίσεις είναι δουλειά των Γερμανών και του ΔΝΤ. Του Τσίπρα δεν του πέφτει λόγος. Μπορεί όσο διαρκούσε το σόου της «σκληρής διαπραγμάτευσης» να επαναλάμβανε διαρκώς «δεν συμφωνούμε αν στο πακέτο δεν είναι και τα μέτρα για το χρέος», τώρα όμως που το σόου έλαβε τέλος, έκανε την κωλοτούμπα του και άφησε τα «μεγάλα παιδιά» να ρυθμίσουν το διαδικαστικό θέμα στο μεταξύ τους παζάρι. Κι επειδή το χούι δεν κόβεται, πέταξε και την αγωνιστική παρόλα: αν δεν μας δώσουν τα μέτρα για το χρέος, δε θα εφαρμόσουμε τα μέτρα που θα ψηφίσουμε από τώρα για το 2019 και το 2020! Μέχρι τότε, ποιος ζει ποιος πεθαίνει. Δεν ξέρει καν αν θα είναι πρωθυπουργός, για να συμφωνήσει αυτός στις νέες απαιτήσεις των ιμπεριαλιστών δανειστών, που δε θα κάνουν τη νέα αναδιάρθρωση του χρέους (επιμήκυνση λήξεων κάποιων ομολόγων), χωρίς να εξασφαλίσουν παράταση της μνημονιακού τύπου επιτροπείας.

Προς το παρόν, μένουν αυτά που συμφωνήθηκαν στη Βαλέτα. Πρόσθετα μέτρα ύψους 2% του ΑΕΠ (δηλαδή μεταξύ 3,6 και 3,8 δισ., γιατί το ΑΕΠ θα αυξηθεί σχετικά) για το 2019-2020. Μέτρα καθαρά αντιλαϊκά, στοχευμένα να πλήξουν αποκλειστικά συνταξιούχους και εργαζόμενους: 1% θα πάρουν από τις συντάξεις και 1% από τη μείωση του αφορολόγητου. Μένει να δούμε αν θα τα πάρουν μισά-μισά το 2019 και το 2020 ή αν θα βάλουν ρήτρα να τα πάρουν όλα μαζί το 2019, υπό κάποιες δημοσιονομικές προϋποθέσεις.

Ναι, αλλά υπάρχουν και τα αντίμετρα, λέει ο Τσίπρας πιπιλώντας την ίδια καραμέλα. Είναι τόσο σοβαρά αυτά τα αντίμετρα που οι ιμπεριαλιστές δανειστές δεν μπαίνουν καν στον κόπο να τα μνημονεύσουν. Τους αφήνουν αδιάφορους. Για παράδειγμα, μια μέρα μετά τη συμφωνία της Βαλέτας, η εκπρόσωπος του γερμανικού υπουργείου Οικονομικών, Φον Τισενχάουζεν, είπε πως αυτή η συμφωνία περιλαμβάνει μεταρρύθμιση του συνταξιοδοτικού το 2019 και μεταρρύθμιση του φορολογικού το 2020. Αυτά τα δύο μέτρα πρέπει τώρα να μετουσιωθούν σε νόμους και ο Τσακαλώτος είπε ότι αυτό θα συμβεί το ταχύτερο δυνατόν. Τελεία και παύλα. Τα αντίμετρα, που μπορούν να νομοθετηθούν αλλά θα εφαρμοστούν μόνο αν πιαστούν τα «πρωτογενή πλεονάσματα» του 3,5% του ΑΕΠ, δεν τα ανέφερε καν. Και θα είναι σε συγκεκριμένη κατεύθυνση τα αντίμετρα, όχι ό,τι θέλουν οι Τσιπραίοι: τα γνωστά φιλανθρωπικά μέτρα για την αντιμετώπιση της εξαθλίωσης που απλώνουν και βαθαίνουν στον ελληνικό λαό και φορολογικά μέτρα «αναπτυξιακού χαρακτήρα», δηλαδή προς όφελος των καπιταλιστών.

Τι γίνεται με τα «πρωτογενή πλεονάσματα» για την περίοδο μετά το 2018; Εχουν από πέρυσι το Μάη συμφωνήσει ότι το 3,5% θα διατηρηθεί «και μεσοπρόθεσμα». Τι διάρκεια θα έχει αυτό το «μεσοπρόθεσμα»; Μέχρι στιγμής, οι Τσιπραίοι είναι σιωπηλοί σαν τη Σφίγγα. Δεν ξέρουμε αν έχουν ήδη συμφωνήσει τη διάρκεια, αν αυτό θα το συζητήσουν αυτές τις μέρες με την τρόικα ή αν θα αφεθεί για δεύτερο χρόνο. Δύσκολο, πάντως, να τους αφήσει ο Σόιμπλε χρονικά περιθώρια, όταν μάλιστα θέλει να δείξει στο διψασμένο για «αίμα» γερμανικό εκλογικό σώμα ότι «σφίγγει τα χαλινάρια στους τεμπέληδες Ελληνες».

Δεν είναι, όμως, μόνο η προνομοθέτηση των αντιλαϊκών μέτρων για το 2019-2020. Ο Σταθάκης ανακοίνωσε τη Δευτέρα ότι στην πρώτη κιόλας συνάντηση με την τρόικα  ολοκλήρωσαν σχεδόν το «πακέτο ΔΕΗ». Θα δούμε τι θα ψηφίσουν, όμως «έξις δευτέρα φύσις». Οι πληροφορίες λένε πως θα βγάλουν στο σφυρί το 40% των λιγνιτικών μονάδων της ΔΕΗ, με ρήτρα πως αν δεν υπάρξει το κατάλληλο ενδιαφέρον από τους «επενδυτές», να βγάλουν στο σφυρί και υδροηλεκτρικές μονάδες. Δε θέλει και πολλή σκέψη για να αντιληφθούμε ότι οι «επενδυτές» δε θα δείξουν κανένα ενδιαφέρον για τις παλιές λιγνιτικές μονάδες, οπότε θα βγουν «αναγκαστικά» στο σφυρί και οι υδροηλεκτρικές, που είναι το «φιλέτο».

Περιμένουμε, επίσης, να μάθουμε ποιες ΔΕΚΟ θα περάσουν στο Υπερταμείο Ξεπουλήματος για να «αξιοποιηθούν». Γιατί, όπως είπε ο Τσίπρας, «εμείς δεν πουλάμε μπιρ παρά τον δημόσιο πλούτο». Το είδαμε αυτό με το ξεπούλημα του Ελληνικού (και τα δασοκτόνα αίσχη του Φάμελλου και του Φλαμπουράρη), με το ξεπούλημα των αεροδρομίων στη γερμανική Fraport, με το ξεπούλημα του ΟΛΘ στη γερμανογαλλική κοινοπραξία (γράφουμε σχετικά στη σελίδα 7).

Μούγκα, επίσης, μέχρι στιγμής για τα εργασιακά. Καταφέραμε να επαναφέρουμε τις συλλογικές συμβάσεις, είπε ανερυθρίαστα -όπως πάντοτε- ο Τσίπρας. Ο Τσακαλώτος, όμως, είχε πει στη Βαλέτα ότι «θα αρχίσουν οι συλλογικές συμβάσεις να επιστρέφουν σε κάτι που προσεγγίζει την  κανονικότητα τον Σεπτέμβριο του 2018». Και ο νοών νοείτω. Στο εργασιακό υπάρχουν και άλλα θέματα για τα οποία δεν ακούγεται κουβέντα. Εδώ διέρρευσαν, εντελώς στα ξεκούδουνα (;) ότι η τρόικα απαιτεί λειτουργία των καταστημάτων 52 Κυριακές το χρόνο! Τι λέει η κυβέρνηση δεν μας είπαν, όμως.

ΥΓ1. Και οι συριζαίοι; Θα πάνε στη Βουλή να ψηφίσουν, χωρίς προηγουμένως να συγκληθούν τα κομματικά όργανα; Το πολύ για κάποια συνεδρίαση της πολιτικής γραμματείας το κόβουμε. Και η κοινοβουλευτική ομάδα μπορεί να συγκληθεί, για ν' ακούσει το λογύδριο του αρχηγού και ν' αναφωνήσει στο τέλος εν χορώ «πάμε γερά». Η κεντρική επιτροπή ίσως να μην προλάβει. Αυτή έκανε την ομαδική ψυχοθεραπεία της το Σάββατο του Λαζάρου. Και εμφανίστηκαν και… αντάρτες (Φίλης, Δρίτσας, Χριστοδουλοπούλου και άλλοι δυσαρεστημένοι ανασχηματισθέντες πρώην υπουργοί). Κατέθεσαν και κείμενο… γκρίνιας, το οποίο όμως δεν μπήκε σε ψηφοφορία, αλλά -μετά από έναν τακτικό ελιγμό του… στρατηγού Τσακαλώτου- αποφασίστηκε να… πάει για συζήτηση στις οργανώσεις. Ετσι, ανακουφισμένοι, ψήφισαν όλοι μαζί την απόφαση που εισηγήθηκε ο Τσίπρας και αναχώρησαν για τις πασχαλινές διακοπές τους. Μετά το σόου της «σκληρής διαπραγμάτευσης», ολοκληρώθηκε και το σόου «εσωκομματικό αντάρτικο».

ΥΓ2. Η αγωνία να διατηρηθείς στην εξουσία ασκώντας μια σκληρή αντιλαϊκή πολιτική σε κάνει και χυδαίο. Σε επίπεδο Αδωνι Γεωργιάδη. Ετσι, ο Τσίπρας δε θέλει ν' ακούσει ότι ο ελληνικός λαός κακοπερνάει. Αυτός κυκλοφορεί, είπε, και το μόνο που είδε είναι η μεγαλύτερη έξοδος των τελευταίων χρόνων για το Πάσχα! Αρα, λεφτά υπάρχουν και να πάψουμε να γκρινιάζουμε. «Γεμάτες είναι οι καφετέριες» που λένε κάποιοι. 'Η «υπάρχει ακόμα λίπος για κάψιμο» που λένε κάποιοι χυδαίοι νεοφιλελεύθεροι.

2η Προσκυνηματική Διαδρομή προς τον Όσιο Ιωάννη τον Ρώσο


evia gr
  ΓΡΑΦΕΙΟ ΑΝΤΙΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΡΧΗ


Χαλκίδα, 27-04-2017
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
Τη 2η Προσκυνηματική Διαδρομή προς τον Όσιο Ιωάννη τον Ρώσο διοργανώνει η Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας - Π.Ε. Εύβοιας με τις ευλογίες της Ιεράς Μητρόπολης Χαλκίδος, την Κυριακή 21 Μαΐου 2017.
Η «Προσκυνηματική Διαδρομή» διοργανώθηκε για πρώτη φορά το 2016 με στόχο την υποστήριξη της καθιερωμένης πορείας προς τον Όσιο Ιωάννη το Ρώσο, μέσα από μια θεσμοθετημένη δράση. Φέτος, η πεζοπορία θα ξεκινήσει από τον «Άγιο» και θα πραγματοποιηθεί σε κατάλληλα διαμορφωμένο δασικό μονοπάτι, ώστε η ψυχική ανάταση να συνδυαστεί με σωματική ευεξία, συνθέτοντας έτσι, μια ξεχωριστή εμπειρία για τους περιπατητές.
Οι συμμετέχοντες θα μεταφερθούν στο σημείο εκκίνησης με μισθωμένα λεωφορεία από το Διοικητήριο της Π.Ε. Εύβοιας και το Δημαρχείο Ψαχνών, ενώ η επιστροφή θα ξεκινήσει από το Προκόπι και θα καταλήξει, αντιστοίχως στα Ψαχνά και τη Χαλκίδα. Η μεταφορά με τα λεωφορεία είναι δωρεάν και προϋποθέτει τη δήλωση συμμετοχής.
Για περισσότερες πληροφορίες επικοινωνήστε στα τηλέφωνα: 2221353690 – 790.

Αυτοδιαχείριση Εργατική απελευθέρωση ή τυρί στη φάκα του καπιταλισμού;

 Μέρος 5ο

Οταν η αυτοδιαχείριση γίνεται πολυεθνική
Η ισπανική Μοντραγκόν


Η ισπανική Μοντραγκόν αποτελεί ένα ακόμη παράδειγμα «αυτοδιαχειριζόμενης» επιχείρησης. Μόνο που τα μεγέθη πλέον είναι πολλαπλάσια σε σχέση με άλλες επιχειρήσεις αυτής της κατηγορίας, σε βαθμό που ν’ αναρωτιέσαι: Μήπως οι εργαζόμενοι στη Μοντραγκόν πέτυχαν την κοινωνική τους απελευθέρωση και τον σοσιαλισμό σε μία χώρα – όπως η Ισπανία – της οποίας ο λαός στενάζει από την οικονομική κρίση και τις περικοπές ή μήπως κάτι διαφορετικό συμβαίνει; Γιατί μία επιχείρηση με 85.000 εργαζόμενους παραείναι μεγάλη για να την ανεχτεί ο καπιταλισμός σαν σοσιαλιστική νησίδα στο εσωτερικό του.

Ας δούμε λίγο την ιστορία της.

Η γέννηση της Μοντραγκόν

Διαβάζουμε σε άρθρο κάποιου George Benello, που γράφτηκε αρκετά παλιά (το 1973) (http://www.diktio-kapa.dos.gr/keimena/mondragon.pdf), με τίτλο «Η πρόκληση του Μοντραγκόν»:
«Η χώρα των Βάσκων βιώνει τα τελευταία χρόνια την ανάπτυξη ενός συστήματος συνεταιρισμών το οποίο είναι μοναδικό σε μέγεθος, δυναμικότητα, αλλά και τον αντίκτυπο που έχει στη συνολική οικονομία της περιοχής. Το σύστημα αυτό ονομάζεται Μοντραγκόν και πήρε το όνομά του από την πόλη που εφαρμόστηκε πρώτα, η οποία βρίσκεται κοντά στο Μπιλμπάο. Σήμερα, τριάντα χρόνια μετά, καλύπτει όλη τη χώρα των Βάσκων, ενώ έχει κερδίσει τη διεθνή φήμη και πλέον λειτουργεί ως πρότυπο για την ανάπτυξη παρόμοιων συστημάτων στην Αγγλία, την Ουαλία και τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Μολονότι οι σχέσεις του με την αναρχική παράδοση της Ισπανίας δεν είναι ξεκαθαρισμένη, το Μοντραγκόν αποτελεί ένα παράδειγμα ελευθεριακής οργάνωσης το οποίο, όπως και τα προηγούμενα κατά την εποχή του ισπανικού εμφυλίου, είναι επιτυχημένο σε πρωτοφανή κλίμακα.

Το δίκτυο του Μοντραγκόν ιδρύθηκε από έναν καθολικό ιερέα, τον Δον Χοσέ Μαρία Αριζμέντι, που παραλίγο να σταλεί από τον Φράνκο στο εκτελεστικό απόσπασμα για τη συμμετοχή του στον Ισπανικό εμφύλιο με την παράταξη των Δημοκρατικών. Ο Χοσέ Μαρία Αριζμέντι, με την οικονομική συμβολή μερικών κατοίκων του Μοντραγκόν, ίδρυσε το 1943 μια πρωτοβάθμια σχολή τεχνικής εκπαίδευσης. Το 1956, οι πρώτοι πέντε πτυχιούχοι της σχολής ίδρυσαν ένα μικρό, αυτοδιαχειριζόμενο εργοστάσιο, που ονομαζόταν ULGOR, αριθμούσε συνολικά 24 άτομα και παρήγαγε φασόν μια μικρή κουζίνα πετρελαίου».


Αν δεν κάνουμε λάθος, τα χρόνια που το πείραμα του Μοντραγκόν αναπτυσσόταν, στην Ισπανία μεσουρανούσε η φασιστική δικτατορία υπό τον πρώην συνεργάτη του Χίτλερ στρατηγό Φράνκο. Αυτό δεν εμπόδισε τη νεοσύστατη «κολεκτίβα» να φτιάξει ακόμα και τράπεζα: «Τρία χρόνια μετά την ίδρυση της ULGOR (σ.σ. το 1959), ο Ντόν Αριζμέντι πρότεινε την ίδρυση ενός πιστωτικού οργανισμού που θα συνέβαλε στη χρηματοδότηση και την τεχνική υποστήριξη των νέων συνεταιριστικών επιχειρήσεων. Ετσι, ιδρύθηκε η Λαϊκή Εργατική Τράπεζα (Caza Laboral Popular-CLP), που περιλάμβανε ένα πιστωτικό ίδρυμα και μια υπηρεσία παροχής τεχνικών συμβουλών» (ο.π.).

Δύο τινά συμβαίνουν. Ή οι κάτοικοι του Μοντραγκόν έπιασαν στον ύπνο τον στρατηγό Φράνκο, ο οποίος δεν πήρε χαμπάρι ότι στη χώρα των Βάσκων οικοδομείται ο… σοσιαλισμός, ή αυτό που έκαναν στο Μοντραγκόν ήταν απολύτως μέσα στα οικονομικά πλαίσια ακόμα και μίας φασιστικής δικτατορίας όπως αυτή του Φράνκο. Το ενδεχόμενο ο στρατηγός Φράνκο να έγινε υπέρμαχος του… σοσιαλισμού απορρίπτεται, για να γλιτώσουμε τις φλέβες μας από βέβαιο κόψιμο!

Ενας «αυτοδιαχειριζόμενος» κολοσσός

Οπως και να ‘χει το πράγμα, οι συνεταιρισμοί του Μοντραγκόν συνέχισαν να αναπτύσσονται όλα αυτά τα χρόνια. Σαράντα χρόνια από τότε που γράφτηκε το άρθρο του Benello, η επιχείρηση διαθέτει ένα διεθνές δίκτυο από 258 επιχειρήσεις, στις οποίες το 2011 εργάζονταν 83.569 εργαζόμενοι! Το δίκτυο έχει εξαπλωθεί στις πέντε ηπείρους με 94 εργοστάσια παραγωγής, από το Μεξικό και το Μαρόκο μέχρι την Κίνα και την Ταϊλάνδη, ακόμη και μέχρι την Αυστραλία! Οπως γράφει το εταιρικό προφίλ (company profile) της εταιρίας, που εύκολα μπορεί να το βρει κανείς από την ιστοσελίδα της (http://www.mondragon-corporation.com/language/en-US/ENG/Economic-Data/Corporate-Profile.aspx), η Μοντραγκόν, που παράγει σχεδόν τα πάντα (από οικιακές συσκευές, όπως ψυγεία, πλυντήρια πιάτων κτλ, μέχρι βιομηχανικό εξοπλισμό, όπως αντλίες και μετασχηματιστές), με τζίρο 14.8 δισ. ευρώ το 2011, είναι η μεγαλύτερη εταιρία στη χώρα των Βάσκων και η δέκατη μεγαλύτερη στην Ισπανία! Διαθέτει μάλιστα και δικό της ιδιωτικό πανεπιστήμιο με 4.000 φοιτητές. Πανεπιστήμιο με δίδακτρα που κυμαίνονται από 4.500 μέχρι 8.000 ευρώ το χρόνο για πτυχία Μπάτσελορ και από 5.000 μέχρι 8.000 ευρώ το χρόνο για Μάστερ (http://www.mondragon.edu/en/studies/precios). Μιλάμε δηλαδή για έναν κολοσσό κι όχι για κάποιο… ψιλικατζίδικο.

Με «διεθνή αναγνώριση»

Η Μοντραγκόν είναι μια εταιρία «διεθνώς αναγνωρισμένη». Τον περασμένο μήνα κέρδισε μάλιστα το πρώτο βραβείο στον τομέα «τόλμη στην επιχειρηματικότητα», από τους Φαϊνάνσιαλ Τάιμς παρακαλώ (http://www.tulankide.com/en/mondragon-corporation-winner-at-the-boldness-in-business-awards-organised-by-the-financial-times)! Σωστά διαβάσατε. Πέρα από τον στρατηγό Φράνκο, που άφησε το εγχείρημα να αναπτυχθεί, οι Φαϊνάνσιαλ Τάιμς το επιβράβευσαν κιόλας! Οπως σημειώνεται στο σχετικό δημοσίευμα, «για να έχετε καλύτερη ιδέα για τη σημαντικότητα αυτών των βραβείων, αξίζει να υπογραμμιστεί ότι οι τρεις προηγούμενοι νικητές σε αυτή την κατηγορία ήταν η Φίατ το 2009, η Apple το 2010 και η Αμαζον το 2011»!

Τι να μας πείτε τώρα εσείς για επαναστάσεις και ανατροπές, όταν η απελευθέρωση της εργατικής τάξης μπορεί να έρθει μέσα από το ίδιο το κοινωνικό σύστημα που την καταπιέζει; Παραφράζοντας αυτά που έλεγαν οι Αμερικάνοι για τους τραπεζικούς κολοσσούς τους «πολύ μεγάλη για να καταρρεύσει», θα λέγαμε ότι αν η Μοντραγκόν ήταν όπως την παρουσιάζουν οι θιασώτες της, θα ήταν «πολύ μεγάλη για να επιζήσει». Το γεγονός ότι επέζησε και επεκτείνεται θα πρέπει να μας βάλει σε υποψίες ότι κάτι άλλο συμβαίνει κι όχι να χάφτουμε αμάσητα όλα όσα μας πλασάρουν τα διάφορα παπαγαλάκια.

Μια μοντέρνα εταιρία…

Πάντως, η ίδια η εταιρία σπεύδει να ξεκαθαρίσει τη θέση της ως προς το αν θεωρεί ότι αποτελεί εναλλακτικό τρόπο παραγωγής στον καπιταλιστικό. Και το κάνει αυτό στο διαδικτυακό της τόπο (http://www.mondragon-corporation.com/language/en-US/ENG/Frequently-asked-questions/Co-operativism.aspx), απαντώντας στην ερώτηση: «Θεωρείτε τον συνεργατισμό ως ένα εναλλακτικό σύστημα στην καπιταλιστική παραγωγή;». Αναφέρει τα εξής… θαυμαστά:

«Δεν έχουμε αξιώσεις σ’ αυτό τον τομέα. Απλά πιστεύουμε ότι έχουμε αναπτύξει έναν τρόπο να φτιάχνουμε εταιρίες περισσότερο ανθρώπινες και συμμετοχικές. Είναι μία προσέγγιση που, επίσης, ταιριάζει καλύτερα στα πιο προηγμένα μοντέλα διεύθυνσης που τείνουν να δίνουν περισσότερη αξία στους ίδιους τους εργάτες που αποτελούν τη βασική περιουσία και πηγή ανταγωνιστικότητας στις μοντέρνες εταιρίες».

Το πόσο ανθρώπινη και συμμετοχική είναι η Μοντραγκόν φαίνεται από τη δράση της στο εξωτερικό.

…που ξεζουμίζει τους ξένους εργάτες

Οπως αναφέραμε παραπάνω, η Μοντραγκόν διαθέτει ένα εκτενές δίκτυο εργοστασίων και θυγατρικών ανά τον κόσμο. Μία από αυτές είναι η Fagor, ένας όμιλος από 16 τουλάχιστον εργοστάσια σε έξι χώρες, που δραστηριοποιείται στον τομέα των οικιακών συσκευών. Eνα απ’ αυτά τα εργοστάσια, το FagorMastercook, βρίσκεται στο Βρότσλαβ της Πολωνίας. Σύμφωνα με την πολωνική συνδικαλιστική οργάνωση Zwi_zek Syndykalist_w Polski – ZSP, «οι εργάτες παραγωγής στη FagorMastercook παίρνουν περίπου 1.200 ζλότι (400  ευρώ) το μήνα. Ο ελάχιστος μισθός στην Πολωνία είναι σήμερα 1.126 ζλότι το μήνα αλλά θα αυξηθεί στα 1.276 τον επόμενο χρόνο. Επομένως, οι εργάτες σε αυτό το υψηλά κερδοφόρο εργοστάσιο δεν βγάζουν σχεδόν τίποτα. Γι’ αυτό ένα από τα σλόγκαν των εργατών της FagorMastercook είναι: Στρατόπεδο συγκέντρωσης όχι χώρος εργασίας» (http://zsp.net.pl/fagormastercook_workcamp, 21/7/2008).

Τον Ιούλη του 2008, οι εργάτες στο εργοστάσιο του Βρότσλαβ κατέβηκαν σε απεργία ζητώντας αυξήσεις στους μισθούς. Η εταιρία έφερε 200 ένοπλους φρουρούς για να προστατεύσουν το εργοστάσιο, ενώ απέλυσε συνδικαλιστικά στελέχη! Δεν ξέρουμε ποια ήταν η κατάληξη εκείνης της απεργίας. Αυτό όμως που μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα είναι ότι η Μοντραγκόν ξεζουμίζει τους ξένους εργάτες που δουλεύουν για ένα κομμάτι ψωμί στις θυγατρικές της και φυσικά δεν είναι μέλη της. Αν αυτός είναι ο «σεβασμός των εργατικών δικαιωμάτων» από την εταιρία στην Πολωνία, πιστεύετε ότι θα είναι καλύτερη η κατάσταση στο Μαρόκο, το Βιετνάμ, την Ταϊλάνδη, την Κίνα;

Με κρατικό παραδάκι

Ξέρετε ποιο είναι πιο εξοργιστικό; Οτι η FagorMastercook μασάει αβέρτα κρατικό και κοινοτικό παραδάκι. Μας ενημερώνει το προαναφερθέν δημοσίευμα της πολωνικής συνδικαλιστικής οργάνωσης ZSP: «Στο τέλος του 2006, η Ευρωπαϊκή Τράπεζα Ανασυγκρότησης και Ανάπτυξης (EBRD) αποφάσισε να δώσει 17.5 εκ. ευρώ στην FagorMastercook. Αυτά τα λεφτά δόθηκαν ως αποτέλεσμα ενός προγράμματος εκσυγχρονισμού… Η εταιρία μετέφερε την παραγωγή από την Ισπανία όταν ξεκίνησε την παραγωγή νέων κουζινών γκαζιού στην Πολωνία πριν από πέντε χρόνια. Η παραγωγή ψυγείων μεταφέρθηκε επίσης στην Πολωνία. Πάνω από το 80% της παραγωγής προορίζεται για εξαγωγή. Τον περασμένο χρόνο αύξησαν τον τζίρο κατά 29%».

Σα να μην έφτανε αυτό, η εταιρία λειτουργεί σε μια Ειδική Οικονομική Ζώνη και έλαβε επιχορηγήσεις και από το πολωνικό κράτος! Πήρε  απευθείας επιχορήγηση 3.5 εκ. ζλότι για να δημιουργήσει νέες θέσεις εργασίας και εξασφάλισε ειδικό καθεστώς εξαιρέσεων από τη φορολογία! Κατόρθωσε επίσης να τσεπώσει  52 εκ. ζλότι από το πολωνικό κράτος (εκτός από τα λεφτά που πήρε από την EBRD), δηλαδή γύρω στα 13 εκατ. ευρώ με βάση τις τωρινές τιμές συναλλάγματος. Πράγμα που σημαίνει ότι η EBRD και το πολωνικό κράτος επένδυσαν περισσότερα στις εγκαταστάσεις της FagorMastercook στο Βρότσλαβ παρά η Fagor! Ξεζουμίζοντας τους ξένους εργάτες μέσω των θυγατρικών της στο εξωτερικό, η Μοντραγκόν έχει τη δυνατότητα να δώσει κάποια καλύτερα μεροκάματα στους εργάτες της στο εσωτερικό. Ακριβώς όπως κάνει κάθε πολυεθνική που σέβεται τον εαυτό της.

Οι συμβασιούχοι

Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της εταιρίας (http://www.mondragon-corporation.com/language/en-US/ENG/Economic-Data/Most-relevant-data.aspx), το 82% των εργαζόμενων στο βιομηχανικό τομέα της εταιρίας ήταν μέλη της το 2011. Οι υπόλοιποι ήταν μισθωμένοι εργάτες, όπως όλοι οι μισθωμένοι εργάτες ανά τον πλανήτη. Σκόπιμα η εταιρία αναφέρει μόνο το βιομηχανικό τομέα και όχι το συνολικό, αφού υπάρχει και ο κατασκευαστικός και ο τραπεζικός τομέας. Εκεί κανείς δε γνωρίζει πόσους εργάτες μισθώνει η εταιρία. Μας πληροφορεί το «Παγκόσμιο Κέντρο για την Δικαιοσύνη» (http://www.globaljusticecenter.org/2011/11/15/cooperativization-on/): «Οταν η ζήτηση αυξάνεται, οι συνεργατικές συχνά προσλαμβάνουν εργατικές δυνάμεις που δεν είναι μέλη τους. Η MCC (σ.σ. Mondragon Cooperative Corporation) πρόσφατα έπεισε τους ντόπιους νομοθέτες να αυξήσουν το όριο των συμβασιούχων στο 30%. Και αν εφαρμοστεί, η MCC ίσως να επιτρέψει να αυξηθεί στο 40%. Παράνομοι, "περιστασιακοί" ή προσωρινοί – κυρίως γυναίκες – δεν προσμετρούνται στο 30% των συμβασιούχων… Το συνολικό ποσοστό είναι άγνωστο καθώς η MCC δεν δίνει πλέον στοιχεία των μελών της».

Πολλοί από τους εργάτες που δεν καταγράφονται στο εργατικό δυναμικό της «κοπερατίβας» είναι γυναίκες. Πόσα παίρνουν αυτές οι εργάτριες και οι εργάτες; Εχουν ασφάλιση; Οσο κι αν ψάξαμε, στοιχεία δεν βρήκαμε, όμως δεν έχουμε την αυταπάτη ότι η Μοντραγκόν θα τους πλήρωνε παραπάνω από όσο πληρώνει η «πιάτσα». Γιατί να το κάνει, άλλωστε, αφού δεν ανήκουν στα μέλη της; Εδώ στην Πολωνία έδινε χαμηλούς μισθούς, στους υπόλοιπους θα κωλώσει; Και σ’ αυτό τον τομέα η Μοντραγκόν λειτουργεί όπως μια τυπική καπιταλιστική πολυεθνική. Αντιμετωπίζει την εργατική δύναμη σαν λάστιχο.

Αυτοδιαχειριζόμενες… απολύσεις

Το επιχείρημα των υποστηρικτών των αυτοδιαχειριζόμενων επιχειρήσεων είναι ότι διατηρούν σε κάθε περίπτωση τις θέσεις εργασίας. Αυτό όμως δεν ισχύει για την Μοντραγκόν. Σύμφωνα με τα στοιχεία των ετήσιων εκθέσεων που δημοσιεύει η εταιρία (http://www.mondragon-corporation.com/language/en-US/ENG/Economic-Data/Yearly-Report.aspx), το εργατικό της δυναμικό μειώθηκε από τότε που ξέσπασε η κρίση (2008) από τα 92.773 άτομα στα 83.569 άτομα το 2011. Δηλαδή, η εταιρία απέλυσε περίπου το 10% του προσωπικού της. Το τι γίνεται με τους μισθούς δεν είναι ξεκάθαρο. Από τα επίσημα στοιχεία της εταιρίας δε βγαίνει άκρη για το εκάστοτε επίπεδο των μισθών. Σύμφωνα όμως με ένα αμερικάνικο μη κυβερνητικό ινστιτούτο, που υποστηρίζει κριτικά τις κοπερατίβες, το Παγκόσμιο Κέντρο για την Δικαιοσύνη, «στην κρίση του 1980-83, η χώρα των Βάσκων έχασε το 20% των θέσεων εργασίας της. Οι γειτονικές φίρμες απέλυσαν μαζικά ή έκλεισαν. Πολλές κοπερατίβες είχαν μειώσεις μισθών μέχρι και 11% και πέντε έκλεισαν» (http://www.globaljusticecenter.org/2011/11/15/cooperativization-on/).

Αυτά θα μας πείτε ότι συνέβαιναν πριν από 30 χρόνια. Σε ένα άλλο όμως δημοσίευμα, που επίσης εκθειάζει τη Μοντραγκόν σαν μια «πραγματικά αλληλέγγυα οικονομία», διαβάζουμε τι έκανε προκειμένου να αντιμετωπίσει την κρίση που χτύπησε σκληρά τη Fagor (θυγατρική της Μοντραγκόν που αναφέραμε παραπάνω) προκαλώντας πτώση κατά 50% στις πωλήσεις: «Η απάντησή τους ήταν να μειώσουν τους εργάτες κατά 10% - αυτό σήμαινε απολύσεις 300 προσωρινών εργατών και μεταφορά 250 εργατών-μελών σε άλλες κοπερατίβες στη Μοντραγκόν (οι εργάτες μέλη συχνά μεταφέρονται από μία κοπερατίβα που δεν πάει καλά σε μία άλλη που πάει καλύτερα). Σήμανε επίσης μειώσεις κατά 8% στη Fagor και ελάττωση του αριθμού των μοντέλων που παράγονταν» (http://www.sustainabilitysolutions.ca/blog/2012/04/what-happening-mondragon-spains-economic-crisis/395, 30/04/12).

Στο ίδιο δημοσίευμα διαβάζουμε ότι η εταιρία έκανε «τράπεζα ωρών», ώστε οι εργάτες να δουλεύουν λιγότερο όταν δεν υπάρχει δουλειά, και περισσότερο στο μέλλον. Αν το σύνολο της μείωσης είναι μικρότερο από έναν πλήρη μισθό, η Μοντραγκόν αποζημιώνει τους εργάτες με το 80% της διαφοράς.

Αυτό το σύστημα δεν είναι πρωτοτυπία της Μοντραγκόν. Αποτελεί μια εξέλιξη της περιβόητης «διευθέτησης του χρόνου εργασίας», που έχει αποθεωθεί και στη χώρα μας με τους εφαρμοστικούς νόμους των Μνημονίων. Καθιερώθηκε στην ίδια την μητρόπολη του ευρωπαϊκού καπιταλισμού, τη Γερμανία, την περασμένη δεκαετία, με τους λεγόμενους «λογαριασμούς εργατικού χρόνου». Είναι ένας τρόπος για να γλιτώσουν οι καπιταλιστές από την πληρωμή υπερωριών και να μην πληρώνουν δεκάρα τσακιστή τους εργάτες τους (ή τουλάχιστον να μειώνουν τους μισθούς τους) σε περιόδους ανάπαυλας.
Συνεχίζεται..

Σαν Σήμερα: 28/04/2017

1789: Ξεσπά η «ανταρσία του Μπάουντι» στο ομώνυμο βρετανικό ιστιοφόρο του Βασιλικού Ναυτικού. Ο καπετάνιος και 18 μέλη του πληρώματος αφήνονται στη θάλασσα, σε μια μικρή ανοικτή βάρκα.
1821: Στη σύσκεψη της Καρύταινας, ο Κολοκοτρώνης γίνεται αρχιστράτηγος και ο Τομπάζης ναύαρχος των επαναστατημένων Ελλήνων.
1826: Ο διάσημος ιταλός συνθέτης Τζοακίνο Ροσίνι διευθύνει συναυλία στο Παρίσι για την ενίσχυση της Ελληνικής Επανάστασης.


1919: Στη διάρκεια της Διάσκεψης Ειρήνης του Παρισιού, εγκρίνεται το σχέδιο του Καταστατικού Χάρτη για την Κοινωνία των Εθνών.
1920: Το Αζερμπαϊτζάν προσαρτάται στη Σοβιετική Ένωση.
1923: Ανοίγει της πύλες του το Γουέμπλεϊ με τον τελικό του Κυπέλλου Αγγλίας, ανάμεσα στη Μπόλτον και τη Γουέστχαμ. 200.000 θεατές παρακολουθούν το μεγάλο αγώνα, που λήγει 2-0 υπέρ της Μπόλτον.
1928: Η πόλη της Κορίνθου, που καταστράφηκε από τον τρομερό σεισμό της 22ης Απριλίου, κατεδαφίζεται ολόκληρη για να ανοικοδομηθεί από την αρχή.
1930: Η Πολιτεία της Καλιφόρνια, στις ΗΠΑ, βυθίζεται στο σκοτάδι, λόγω ολικής έκλειψης ηλίου.
1932: Ανακοινώνεται η ανακάλυψη του πρώτου εμβολίου κατά του κίτρινου πυρετού από τους ερευνητές Γουίλμπορ Σόγιερ, Ρέι Λόιντ και Στιούαρτ Κίτσεν.
1945: Ο Μπενίτο Μουσολίνι και η ερωμένη του Κλάρα Πετάτσι συλλαμβάνονται και εκτελούνται από μέλη του Ιταλικού Κινήματος Αντίστασης ενώ επιχειρούν να φύγουν από την Ιταλία.

1952: Τίθεται σε ισχύ η Συνθήκη του Σαν Φρανσίσκο, με την οποία τερματίζεται η περίοδος κατοχής της Ιαπωνίας από τις Συμμαχικές Δυνάμεις.
1952: Ο Ντουάιτ Αϊζενχάουερ παραιτείται από Ανώτατος Διοικητής του ΝΑΤΟ, προκειμένου να θέσει υποψηφιότητα για την προεδρία των ΗΠΑ.
1963: Το Δ’ Πανσπουδαστικό Συνέδριο αποφασίζει τη δημιουργία φοιτητικής ένωσης με την επωνυμία ΕΦΕΕ. Πρώτος πρόεδρός της εκλέγεται ο Γιάννης Τζανετάκος.
1971: Ο Παναθηναϊκός νικά τον Ερυθρό Αστέρα με 3-0 και παίρνει το εισιτήριο για το Γουέμπλεϊ. Στον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών, οι πράσινοι θα γνωρίσουν την ήττα από τον Άγιαξ.


1974: Η Εθνική Ελλάδος ποδοσφαίρου παίρνει λευκή ισοπαλία από τη Βραζιλία 0-0 σε φιλικό αγώνα στο θρυλικό «Μαρακανά» του Ρίο ντε Τζανέιρο.
1992: Κάνει πρεμιέρα στην τηλεόραση του ΑΝΤ1 η εκπομπή «Καλημέρα Ελλάδα» με τον Γιώργο Παπαδάκη.


1992: Δακρυσμένος μπροστά στο φακό της τηλεόρασης, ο πρόεδρος της Δημοκρατίας, Κωνσταντίνος Καραμανλής, δηλώνει: «Υπάρχει μόνο μία Μακεδονία και η Μακεδονία αυτή είναι Ελληνική».
1993: Τραυματίζεται ο σέρβος καλαθοσφαιριστής του Πανιωνίου, Μπόμπαν Γιάνκοβιτς, στο κλειστό της Νέας Σμύρνης στον αγώνα Πανιώνιος- ΠΑΟ με αποτέλεσμα να μείνει παράλυτος. Θα παραμείνει για 13 χρόνια σε αναπηρικό καροτσάκι και θα πεθάνει στις 28 Ιουνίου του 2006 από ανακοπή καρδιάς κατά τη διάρκεια ταξιδιού με πλοίο.
1997: Ο υπουργός Εξωτερικών, Θεόδωρος Πάγκαλος, βαπτίζει στο Παραλίμνι της Κύπρου, μέσα σε συγκινητική ατμόσφαιρα, την κόρη του κύπριου αγωνιστή και θύμα της αγριότητας των Γκρίζων Λύκων, Τάσου Ισαάκ.


1998:Η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος εκλέγει ως Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και Πάσης Ελλάδος τον Σεβασμιότατο Δημητριάδος Χριστόδουλο, κατά κόσμον Χρήστο Παρασκευαΐδη.

Πέμπτη, 27 Απριλίου 2017

Εκδήλωση της ΕΡΓΑΣ στο Σήμα: "Μας κλέβουν κατακτήσεις ολόκληρου αιώνα"



Πέμπτη, 27 Απριλίου, 19:00
Λίγες ημέρες πριν την εργατική Πρωτομαγιά, η ΕΡΓΑΣ προσκαλεί τους φίλους του Σήματος σε μια εκδήλωση-συζήτηση με πυρήνα τα εργασιακά θέματα, υπό τον τίτλο «Μας κλέβουν κατακτήσεις ολόκληρου αιώνα». Η συζήτηση για τα σωματεία, την ιστορική τους ταυτότητα, τη σημερινή τους κατάσταση, την αναγκαιότητά τους, θα αποτελέσει σημαντικό άξονα της εκδήλωσης.

Για την «αποκαθήλωση» της διαφημιστικής καμπάνιας του «ΑΒ Βασιλόπουλου»


Ως εργαζόμενοι και εργαζόμενες στο χώρο του εμπορίου, ξέρουμε πολύ καλά τι σημαίνει διαφήμιση. Και το ξέρουμε αυτό «από τα μέσα». Ταυτόχρονα, ως απλοί πολίτες αυτού του κόσμου, μπορούμε με σχετική σιγουριά να επιβεβαιώσουμε ότι η τέχνη της διαφήμισης βασίζει την ύπαρξή της στις παλιές και δοκιμασμένες τεχνικές της προπαγάνδας. Και γιατί όλα αυτά;
Μόλις πρόσφατα, υπέπεσε στην αντίληψή μας άλλο ένα διαφημιστικό μαργαριτάρι της εταιρείας «ΑΒ Βασιλόπουλος» η οποία συμπληρώνει την τελευταία σειρά διαφημιστικών σποτ που γιορτάζουν τα «78 χρόνια της εταιρείας». Σε όλα τα προηγούμενα σποτ της καμπάνιας, διάφοροι προμηθευτές και συνεργάτες της εταιρείας επικαλούμενοι την αγνότητα των προϊόντων τους, τις προσωπικές τους ευαισθησίες, την ποιότητα των υπηρεσιών της εταιρείας ή ακόμα και την προσωπική τους γνωριμία με τον Γεράσιμο Βασιλόπουλο (!!!), προσπαθούν να μας πείσουν να ψωνίζουμε από τον ΑΒ Βασιλόπουλο. Ως εδώ, καλά. Τα γνωρίζουμε, τα έχουμε ξανακούσει, τίποτα το πρωτότυπο.
Όμως στο τελευταίο σποτ της εταιρείας, επιχειρείται κάτι διαφορετικό. Πλέον τον λόγο παίρνει μια διευθύντρια καταστήματος της εταιρείας η οποία μιλά για την «προσωπική της εμπειρία». Στην ερώτηση προς το καταναλωτικό κοινό «Γιατί εδώ;», το σποτ απαντά «Για τους 14.216 εργαζόμενούς της». Ουσιαστικά, μέσω της διευθύντριας, ο λόγος περνά «στους εργαζόμενους της εταιρείας» και το κεντρικό επιχείρημα του σποτ είναι «ο εργασιακός παράδεισος» που προσφέρει η εταιρεία τους.
Και κάπου εδώ είναι που μαγκωθήκαμε και κάτι τσίγκλησε μέσα μας. Αυτό που μας εντυπωσίασε είναι το μέγεθος του ψεύδους και της θρασύτητας της εργοδοσίας και των διαφημιστών της ώστε να επικαλείται τον «εργασιακό παράδεισο» για χιλιάδες συναδέλφους και συναδέλφισσές μας στα καταστήματα της εταιρείας για να εξυπηρετήσει την διαφημιστική-εμπορική της στρατηγική. Και για να μην αφήνουμε πράγματα να αιωρούνται, θα επιχειρήσουμε να «αποκαθηλώσουμε» το εν λόγω σποτ με τις αλήθειες που γνωρίζουμε εμείς «από τα μέσα», από την καθημερινή εργασιακή μας εμπειρία στους χώρους δουλειάς. Ας ξεκινήσουμε.
Κεντρικό πρόσωπο του σποτ είναι η διευθύντρια του καταστήματος του ΑΒ mega στην Θεσσαλονίκη, Κυριακή Κεραμιδάρη. Πάμε στα λόγια της «πρωταγωνίστριας».
«Η ΑΒ είναι κομμάτι του εαυτού μου. 18 ολόκληρα χρόνια μου δίνει χαρά».
 Αυτό που γνωρίζουμε και βιώνουμε καθημερινά είναι ότι οι εργαζόμενοι και οι εργαζόμενες σε ένα κατάστημα, σε μια εταιρεία, είμαστε τα κομμάτια που συνθέτουν ένα σύνολο. Δηλαδή, εμείς είμαστε τα κομμάτια του καταστήματος ή της εταιρείας, και όχι το αντίστροφο. Μάλιστα, ξέρουμε πολύ καλά ότι χωρίς εμάς, χωρίς τους εργαζόμενους, το «σύνολο» δεν μπορεί να λειτουργήσει γιατί εμείς είμαστε αυτοί που το βάζουμε σε κίνηση.
Πάντα υπάρχουν κάποιοι και κάποιες από εμάς που ίσως να θεωρούν τον εργοδότη μας καλό, τυπικό ή απλά «εντάξει». Όσοι και όσες δηλώνουν ότι η εταιρεία είναι «κομμάτι του εαυτού τους», τους ρωτάμε αν είναι καλά και αν χρειάζονται κάποια βοήθεια. Αν επιπλέον μας πουν ότι δουλεύουν 18 συναπτά έτη χαρούμενοι, τότε ή τους λέμε να κάνουν ένα μικρό διάλειμμα ή τους έχουμε κατά νου το επόμενο διάστημα μήπως τους έχει συμβεί κάτι σοβαρό.
Πέραν του αστείου, αυτή η πλήρης αντιστροφή που εκφράζεται μέσα από τα χείλη της διευθύντριας Κεραμιδάρη αποτελεί την κλασσική αγωνία κάθε γραφείου προσωπικού, κάθε διευθυντή. Δηλαδή, η αναζήτηση της εταιρείας «μέσα μας», δηλαδή της διάθεσής του κάθε εργαζόμενου να ταυτιστεί με τα συμφέροντα της εργοδοσίας και, επιπλέον, να παραχωρήσει και ένα κομμάτι του εαυτού του σ’ αυτήν, πέραν του εργασιακού του χρόνου που, ούτως ή άλλως, είναι αυτό για το οποίο πληρωνόμαστε (συνήθως…). Αυτή η 18χρονη χαρά της διευθύντριας Κεραμιδάρη σημαίνει 2 ζητήματα: ή ελλιπή μνήμη για τα χρόνια που δεν ήταν διευθύντρια ή συνειδητό ψέμα. Το χειρότερα, βέβαια, είναι το 3ο ενδεχόμενο: να χαίρεται πραγματικά επί 18 συναπτά έτη απλά δουλεύοντας στον ΑΒ.
«Όταν έγινα διευθύντρια, το 1ο πράγμα που σκέφτηκα για τους ανθρώπους μου, ήταν να τους κάνω να έρχονται στη δουλειά με χαμόγελο».
Εδώ της ξεφεύγει μια μικρή αλήθεια. Η λυτρωτική παρουσία της καινούργιας διευθύντριας που θα χαρίσει χαμόγελα αποκαλύπτει ότι πριν από αυτήν οι εργαζόμενοι και οι εργαζόμενες ΔΕΝ χαμογελούσαν όταν πήγαιναν στη δουλειά!!! Το γεγονός κιόλας ότι χρησιμοποιεί για τους συναδέλφους την κτητική αντωνυμία ΜΟΥ αποκαλύπτει και την συνολικότερη πρόθεσή της: να τους κάνει ότι θέλει αφού πλέον της ανήκουν. Κλασσικό δείγμα ψυχολογίας ενός διευθυντά: από το ύψος της ιεραρχικής θέσης που κατέχει νομίζει ότι μπορεί να εισβάλλει στην ψυχολογία των «από κάτω» μοιράζοντας χαμόγελα, ροδοπέταλα και παντεσπάνι…
Δυστυχώς, κάτι τέτοιο δεν περνάει από το χέρι της. Εκτός αν στο κατάστημά της, έχει επιβάλλει κατακόρυφες αυξήσεις μισθών, συλλογικές συμβάσεις της προκοπής, αν όλοι και όλες κάνουν διαλείμματα, παίρνουν άδειες και υπερωρίες, αν τηρούνται τα ωράρια και οι αρμοδιότητες, αν δεν υπάρχουν 4ωρα και 6ωρα της πείνας και άλλα πολλά. Και κάτι τέτοιο, δεν συμβαίνει. Άρα μπορεί να αρκεστεί με τα χαμόγελα της αμηχανίας προς το παρόν…
«Αυτό που εισπράττεις από τα μάτια του ανθρώπου που του λες «Καλωσήρθες, εμείς θα συνεργαστούμε», είναι μοναδική η στιγμή».
Αν η διευθύντρια Κεραμιδάρη εννοεί την στιγμή που ανακοινώνει σε πρώην ανέργους/άνεργες την πρόσληψή τους έναντι 210 ευρώ για 4 ώρες δουλειάς ή 360 ευρώ ο 6ωρος, τότε γι’ αυτήν η στιγμή είναι πράγματι ευχάριστη και «μοναδική».
Τον λόγο για λίγο τον παίρνει μια εργαζόμενη λέγοντας.
«Αν πριν 8 μήνες ερχόταν κάποιος και μου έλεγε ότι θα βρω μια δουλειά στην οποία είχα και πολύ γρήγορη εξέλιξη θα έλεγα ότι είναι σενάριο επιστημονικής φαντασίας».
Καταρχήν, να επισημάνουμε ότι η «απλή» συναδέλφισσα δεν έχει όνομα. Για την ακρίβεια, στο διαφημιστικό σποτ δεν αναγράφεται το όνομα της εργαζόμενης, όπως στην αρχή αναγραφόταν το όνομα της διευθύντριας Κυριακής Κεραμιδάρη. Γιατί άραγε; Δεν μπορούμε να πιστέψουμε ότι η εν λόγω δεσποινίς δεν είναι συναδέλφισσα και είναι ηθοποιός σε ένα σποτ. Αυτό που με σιγουριά μπορούμε να πούμε όμως είναι ότι η απουσία ονόματος αντικατοπτρίζει κάτι σημαντικότερο: δεν έχει σημασία το όνομα και το πρόσωπο των «απλών» εργαζομένων στον ΑΒ. Ούτως ή άλλως, είναι κομπάρσοι και αναλώσιμοι! Όποτε θέλουμε τους φέρνουμε, όποτε θέλουμε τους διώχνουμε. Τι σημασία έχουν τα ονόματα των 14.216 εργαζομένων της εταιρείας; Σημασία έχει η επίκληση του αριθμού τους ώστε να πάρει τα εύσημα ο ευεργέτης-εργοδότης, όχι η πραγματικότητα που βιώνουν οι 14.216 συνάδελφοι-ισσες με ονοματεπώνυμο.
Επίσης, αν η συναδέλφισσα είναι πραγματική και είχε ονοματεπώνυμο, θα έπρεπε να αναμετρηθεί με την πραγματικότητα των λεγόμενών της. Δηλαδή ότι κανείς εργαζόμενος στον ΑΒ που εργάζεται 8 μήνες δεν πρόκειται να είχε «γρήγορη εξέλιξη»!!! Οι λόγοι είναι εξής. Ο ΑΒ Βασιλόπουλος εδώ και πολλά χρόνια κάνει προσλήψεις αποκλειστικά 4ωρων ή 6ωρων συναδέλφων, και μάλιστα αρκετοί-ες με συμβάσεις ορισμένου χρόνου, 3μηνες ή 6μηνες. Μεταξύ των ελάχιστων 8ωρων εργαζομένων που υπάρχουν στα καταστήματα του ΑΒ Βασιλόπουλος, θα βρείτε τον διευθυντή του καταστήματος και τους υπευθύνους των επιμέρους τμημάτων. Επιπλέον, ο ΑΒ ακολουθώντας τις «βέλτιστες πρακτικές» των εργοδοτών στο εμπόριο, αξιολογεί το προσωπικό του σε ετήσιο επίπεδο (12 μήνες) απ’ όπου και προκύπτουν οι οποιοσδήποτε «εξελίξεις» στην ιεραρχία ενός καταστήματος. Αν η πολυεθνική εταιρεία της Delhaize, μεγαλομέτοχος του ΑΒ, παραβίασε αυτόν τον κανονισμό ώστε να προλάβει να προάγει την εν λόγω 8μηνη εργαζόμενή του, τότε πράγματι ζούμε σε σενάριο επιστημονικής φαντασίας…ή φαρσοκωμωδίας.
Και ο λόγος πάλι στη διευθύντρια.
«Προσωπικά, έχω τη χαρά στο κατάστημά μου να έχω προσλάβει 35 συναδέλφους τον τελευταίο χρόνο».
Η πρόσληψη 35 εργαζομένων σε ένα κατάστημα αποδεικνύει 2 πράγματα: ή ότι το κατάστημα είχε ανάγκη αυτούς τους εργαζόμενους και το προηγούμενο διάστημα η δουλειά έβγαινε από λιγότερους με εξαιρετικά εντατικοποιημένους ρυθμούς ή (το πιο πιθανό) ότι απολύθηκε / «παραιτήθηκε» ο μισός ή παραπλήσιος αριθμός παλιότερων συναδέλφων-ισσων την προηγούμενη περίοδο και η εργοδοσία εφάρμοσε το γνωστό σύστημα ανακύκλωσης του προσωπικού. Το τι ισχύει ακριβώς μπορούν να το διηγηθούν μόνο οι υφιστάμενοι της διευθύντριας Κεραμιδάρη. Το μόνο σίγουρο είναι ότι η πρόσληψη εργαζομένου ΔΕΝ είναι χορηγία ενός εργοδότη παρά έμμισθη σχέση μεταξύ εργοδότη-εργαζόμενου. Και η έμμισθη αυτή σχέση ρυθμίζεται από το εργατικό δίκαιο και όχι από κάποιους άγραφους νόμους των αφεντικών που με βάση αυτούς θα πρέπει να τους ευχαριστούμε που μας δίνουν κακοπληρωμένες δουλειές. Πόσο μάλλον ότι μας τις δίνουν για να «γλιτώσουν» από παλιότερους συναδέλφους που’ χαν κατακτήσει κάποια ελάχιστα παραπάνω αυτονόητα δικαιώματα σε σχέση με τους νεοπροσληφθέντες.
«Η ΑΒ ακόμα και εν καιρώ κρίσης συνέχισε να αναπτύσσεται εδώ στη Θεσσαλονίκη μας αλλά ακόμα και σε εμάς, τους παλιούς, δεν μας επιβάλλανε καμία μείωση, δεν συζητήθηκε καν».
Το πόσες μειώσεις μισθών έχουν υποστεί οι εργαζόμενοι και οι εργαζόμενες όλης της χώρας, σε όλους τους κλάδους ανεξαιρέτως από την αρχή της κρίσης, το ξέρουν πολύ καλά οι ίδιοι και οι ίδιες που καταφέρνουν ακόμα να ζουν μ’ αυτούς τους μισθούς. Το να διατείνεται η κ.Κεραμιδάρη, και ο ΑΒ μέσω αυτής, ότι τα καταστήματα της εταιρείας αποτελούν όαση εν τη ερήμω προκαλεί και την κοινή λογική. Επίσης, η βασική μείωση μισθών που προέκυψε το 2014 με την κατάργηση των κλαδικών/συλλογικών συμβάσεων και επέβαλλε και στο εμπόριο μειώσεις περίπου 20%, πράγματι δεν συζητήθηκαν καθόλου. Επιβλήθηκαν από τα αφεντικά και τις κυβερνήσεις τους! Και με την απουσία συλλογικών συμβάσεων, η μοίρα πολλών «παλιών» συναδέλφων ήταν οι απολύσεις ή οι οικειοθελείς αποχωρήσεις ώστε να αντικατασταθούν από νέους,φτηνότερους και πιο ελαστικούς εργαζόμενους. Και αυτό πλέον το γνωρίζουν όλοι όσοι θα δουν αυτό το σποτ. Βέβαια, βασική αρχή της προπαγάνδας είναι το «πες,πες, κάτι μένει»…Εξ ου και η απλή επίκληση ενός τόσο μεγάλου και εξόφθαλμου ψέματος. Η καθημερινή επανάληψή του μέσω των ΜΜΕ μπορεί να το κάνει να φαίνεται αληθινό. Και στον σύγχρονο κόσμο των ΜΜΕ και του θεάματος, αν κάτι φαίνεται αληθινό, ίσως και να είναι…Που άλλωστε θα ακουστεί το αντίστροφο;
«Σε κάθε νέο συνάδελφό μου του λέω την προσωπική μου εμπειρία. «Ξέρεις κάτι και εγώ ταμίας ξεκίνησα και έχω γίνει διευθύντρια. Μπορείς και εσύ».
Ωχ, πάλι αυτό το ξινισμένο παραμύθι της ανέλιξης. Δυστυχώς, στον χώρο του εμπορίου έχουμε βαρεθεί να το ακούμε με χίλιους τρόπους: με τις «προσωπικές εμπειρίες» των διευθυντάδων μας, με «σεμινάρια εξέλιξης», με συνεχείς αξιολογήσεις κ.α. Είναι ένα από τα μεγάλα όπλα της εργοδοσίας ώστε να βρει μέσα μας ένα κομμάτι από αυτήν, όπως είπαμε και παραπάνω. Και ειδικότερα στην Ελλάδα που έχει γαλουχηθεί από τη μια με τον Βασίλη Καϊλα και από την άλλη με τα κάθε λογής τηλεοπτικά είδωλα του 24ωρου, μια τέτοια ρητορική έχει ακόμα πέραση. Γι’ αυτό και συνεχίζει να λέγεται…
«Δεν θα μπορούσα να σταθώ επάξια στη θέση αυτή χωρίς όλους τους ανθρώπους μου».   
Η γνωστή επωδός. Όλοι είμαστε μια οικογένεια. Σε ένα κατάστημα με ιεραρχία, με διευθυντές και εργαζόμενους, με μισθούς και απολύσεις, όλοι παραμένουμε μια οικογένεια. Ίδιον της ελληνικής αγοράς; Όχι, ισχύει ακόμα και στους τεράστιους πολυεθνικούς ομίλους: η εταιρεία είναι μια τεράστια οικογένεια και όλοι εμείς αγαπημένοι συνεργάτες. Κρίμα. Κρίμα για την υποτίμηση της νοημοσύνης μας. Κρίμα για τα πρότυπα της «σύγχρονης οικογένειας» που προωθούν οι εργοδότες μας… Η κ.Κεραμιδάρη κλείνει λέγοντας το αυτονόητο με λάθος λόγια: η ίδια, τα στελέχη της εταιρείας, η εταιρεία, τα κέρδη των μετόχων της Delhaize δεν θα ήταν τίποτα χωρίς την σκληρή δουλειά, χωρίς τον εργασιακό μεσαίωνα που βιώνει η συντριπτική πλειονότητα των εργαζομένων στα καταστήματα του ΑΒ Βασιλόπουλου.