Αναβαθμισμένο κατηγορητήριο για τον ιδιοκτήτη της βιομηχανίας «Βιολάντα» μετά τις νέες αποκαλύψεις για τις βαριές εγκληματικές ευθύνες του

 

Στον ανακριτή εκ νέου οδηγήθηκε ο ιδιοκτήτης της βιομηχανίας «Βιολάντα» Κωνσταντίνος Τζιωρτζιώτης ύστερα από εισαγγελική απόφαση. Τόσο ο ίδιος όσο και ο τεχνικός ασφαλείας και ο υπεύθυνος βάρδιας της επιχείρησης τη νύχτα του μοιραίου δυστυχήματος αντιμετωπίζουν νέο κατηγορητήριο, με τη μετατροπή των πλημμελημάτων σε κακουργηματικές πράξεις, συγκεκριμένα, ανθρωποκτονία από αμέλεια με ενδεχόμενο δόλο, έκρηξη και εμπρησμό με ενδεχόμενο δόλο και πρόκληση σωματικών βλαβών κατά συρροή.

Στην απόφαση της εισαγγελικής λειτουργού συνέβαλαν οι έρευνες της πυροσβεστικής που προσέθεσαν αδιάσειστα ενοχοποιητικά στοιχεία για την εγκληματική στάση της εργοδοσίας που, ενώ γνώριζε και μπορούσε να αποτρέψει τη διαρροή και έκρηξη που κόστισε τη ζωή σε πέντε εργάτριες, επέλεξε να κουκουλώσει τα ανύπαρκτα μέτρα ασφαλείας στο βωμό της απρόσκοπτης κερδοφορίας της επιχείρησης.

Τουλάχιστον δεκαπέντε εργαζόμενοι είχαν ενημερώσει τους υπεύθυνους της επιχείρησης για τις αποπνικτικές οσμές υγραερίου από τον Ιούνιο του 2025, με την εργοδοσία να επιλέγει συνειδητά την αγνόηση των εργαζομένων επί οχτώ ολόκληρους μήνες, ως το βράδυ της φονικής έκρηξης. Οι έρευνες της πυροσβεστικής δείχνουν πως σωλήνες ροής προπανίου είχαν εγκατασταθεί κατά παράβαση κάθε νομοθεσίας απευθείας στο έδαφος, χωρίς καμία πρόνοια για την προστασία τους, με αποτέλεσμα τη διάβρωσή τους από λιπάσματα των διπλανών οικοπέδων. Η συνεπακόλουθη διαρροή οδήγησε στον εγκλωβισμό αερίων εντός του αδήλωτου υπογείου και στην έκρηξη, της οποίας η ισχύς ισοδυναμούσε με 185 κιλά ζελατινοδυναμίτιδας TNT. Τα συστήματα ανίχνευσης διαρροής αερίων στο υπόγειο που σημειώθηκε η έκρηξη όχι μόνο ήταν καθόλα ανύπαρκτα, αλλά η εργοδοσία είχε σημαδέψει ζωγραφισμένα καλώδια στους τοίχους εντελώς παραπλανητικά, χωρίς να υπάρχει πραγματική σύνδεση ανιχνευτών με ηλεκτρικό δίκτυο, με σκοπό την εξαπάτηση για την υποτιθέμενη κάλυψη των προδιαγραφών ασφαλείας. Ταυτόχρονα, ακατάλληλα κρίθηκαν και τα υλικά και η μέθοδος σύνδεσης των σωληνώσεων. Παράνομες κρίθηκαν και οι δύο δεξαμενές προπανίου, οι οποίες βρίσκονταν σε απόσταση μικρότερη των πεντέμισι μέτρων από το υπόγειο, παρά την πρόβλεψη του νόμου για τουλάχιστον επτάμισι μέτρα απόστασης ανάμεσα σε δεξαμενές και λοιπές εγκαταστάσεις. Το σύνολο των εν λόγω εγκαταστάσεων είχε κριθεί ακατάλληλο από το 2019 και ουδέποτε συμπεριελήφθη στα σχέδια πυρασφάλειας της βιομηχανίας.

Ακόμα πιο αποκαλυπτική είναι η δήλωση ιδιώτη υδραυλικού που κλήθηκε να τροποποιήσει τις εγκαταστάσεις, ο οποίος πιέστηκε από την εργοδοσία να προβεί σε παραβιάσεις των προβλέψεων του νόμου, ενώ μετά την άρνησή του, η επιχείρηση δεν προχώρησε σε συμμόρφωση με τις προδιαγραφές ασφαλείας, καθώς έκρινε το κόστος των τριάντα χιλιάδων ευρώ μεγαλύτερο από την αξία που έχουν οι ζωές των εργαζομένων…

Εντύπωση προκαλεί το γεγονός ότι η βιομηχανία «Βιολάντα» συνέχισε τη λειτουργία της κανονικά παρά το γεγονός ότι οι παραβιάσεις της νομοθεσίας είχαν επισημανθεί από τους ελεγκτικούς μηχανισμούς ήδη από το 2020.

Αναδεικνύονται για ακόμα μια φορά οι βαριές ευθύνες των κομμάτων που κυβέρνησαν τα τελευταία χρόνια, αφού είναι με τους μνημονιακούς νόμους των κυβερνήσεων Νέας Δημοκρατίας-ΠΑΣΟΚ-ΣΥΡΙΖΑ που όχι μόνο ξηλώθηκε η ήδη ανεπαρκής Επιθεώρηση Εργασίας, αλλά και που θεσμοθετήθηκαν το 2014 και επεκτάθηκαν στην εστίαση και τη μεταποίηση το 2016 οι «fast track» διαδικασίες έγκρισης επιχειρήσεων.

Εκστρατεία ξεπλύματος του εργοδότη

Σε αυτό το πλαίσιο εκδηλώθηκε και μια εκστρατεία ξεπλύματος των εργοδοτικών ευθυνών για το πολύνεκρο έγκλημα στη «Βιολάντα». Εκστρατεία που πρόθυμα προβάλλεται από τον αστικό τύπο και τα τηλεοπτικά κανάλια της ολιγαρχίας. Τις τελευταίες μέρες κυκλοφορεί ένα κείμενο στήριξης του εργοδότη της βιομηχανίας «Βιολάντα», προερχόμενο όπως αναφέρεται από μερίδα εργαζομένων, με δημοσιεύματα να κάνουν λόγο για πάνω από 200 υπογραφές που όμως δεν εμφανίζονται πουθενά. Την ίδια στιγμή ένας μικρός αριθμός συγγενείς και φίλοι του εργοδότη, ανάμεσά τους και ορισμένοι εργαζόμενοι της επιχείρησης, βρέθηκαν έξω από την αστυνομική διεύθυνση Τρικάλων και το δικαστικό μέγαρο, για συμπαράσταση προς τον κατηγορούμενο, ενώ ορισμένοι περαστικοί αποδοκίμασαν τους συγκεντρωμένους. Ενδεικτικό της εργοδοτικής τρομοκρατίας που ασκείται στους εργάτες της επιχείρησης είναι το γεγονός πως ενώ πολλοί κατέθεσαν ανώνυμα για τις παρατυπίες στους χώρους δουλειάς, ούτε ένας από τους εκατοντάδες εργαζόμενους δεν έχει ανταποκριθεί θετικά στα καλέσματα του Εργατικού Κέντρου Τρικάλων για συμμετοχή σε εκδηλώσεις ανάδειξης των εργοδοτικών και κυβερνητικών εγκλημάτων.

Ταυτόχρονα το Επιμελητήριο Τρικάλων εξέδωσε μια κατάπτυστη ανακοίνωση υποστήριξης του ιδιοκτήτη, στην οποία ξεδιάντροπα αναφέρει πως «δεν δικαιολογείται η απίστευτη δαιμονοποίηση μιας επιχείρησης που παρ’ όλες τις παραλείψεις, προσφέρει και στηρίζει την τοπική οικονομία και κοινωνία». Συντονισμένο σχέδιο για την υπεράσπιση της μεγαλοεργοδοσίας φανερώνει και η εμφάνιση ενός αναπληρωτή καθηγητή του Πανεπιστημίου Θράκης, του Μ. Χάλαρη, ως πραγματογνώμονα από την πλευρά της «Βιολάντα», που επιχειρεί να παρουσιάσει την έκρηξη ως ένα συμβάν «ατυχών συγκυριών»(!), παρά τα αδιάσειστα στοιχεία που καταδεικνύουν την εγκληματική στάση της εργοδοσίας ως βασικό υπαίτιο για το προδιαγεγραμμένο έγκλημα. Κοινή συνιστώσα αυτών των τοποθετήσεων είναι η οικονομική ισχύς του βιομήχανου και οι δικτυώσεις του στην περιοχή, που τις χρησιμοποιεί τώρα για να πέσει στα μαλακά, καλλιεργώντας ένα κλίμα πίεσης στους εργαζόμενους και την τοπική κοινωνία.

Αυτές οι εξελίξεις υπογραμμίζουν την αναγκαιότητα για την ανασυγκρότηση του μαζικού συνδικαλιστικού κινήματος, όχι ως γραφειοκρατικού φερετζέ για το καπέλωμα των εργαζομένων, αλλά ως πρώτη ανάγκη των ίδιων για τη δημοκρατική οργάνωσή τους στη βάση των ταξικών τους συμφερόντων. Με ζωντανά σωματεία στους χώρους δουλειάς όχι μόνο δεν θα υπήρχαν περιθώρια για εκστρατείες ξεπλύματος των εργοδοτικών εγκλημάτων, αλλά με πολύ καλύτερους όρους θα αναπτυσσόταν η πάλη ενάντια στα ίδια τα εγκλήματα, γλιτώνοντας πολλές από τις ζωές των αδικοχαμένων συναδέλφων μας.