Κυβερνητική πρόκληση και απαξίωση στη δίκη των Τεμπών

 

Επειτα από τρία ολόκληρα χρόνια από το έγκλημα των Τεμπών ξεκίνησε η πολυαναμενόμενη δίκη. Η κυβέρνηση της ΝΔ όλα αυτά τα χρόνια έκανε και συνεχίζει να κάνει ό,τι περνάει από το χέρι της για να συγκαλύψει το έγκλημα, να το θάψει κάτω από τόνους μπάζων. Κυβέρνηση, αστυνομία, πυροσβεστική, περιφέρεια, όλος ο κρατικός μηχανισμός με μια ενορχηστρωμένη προσπάθεια επιχείρησαν να μπαζώσουν το έγκλημα, να συγκαλύψουν τις ευθύνες τόσο της ΝΔ όσο και τις διαχρονικές ευθύνες όλων των κομμάτων που κυβέρνησαν και έφεραν τον ΟΣΕ σε αυτό το κατάντημα. Κύρια επιδίωξη της κυβέρνησης όλο αυτό το διάστημα είναι να αποκρύψει ότι τελικά ο πραγματικός ένοχος είναι η πολιτική των ιδιωτικοποιήσεων που δεν διστάζει να θυσιάσει και ανθρώπινες ζωές στο βωμό του κέρδους.

Παρά τα κυβερνητικά κροκοδείλια δάκρυα και τα ρεσιτάλ υποκρισίας πως τάχα βρίσκονται στο πλευρό των γονιών και των συγγενών των θυμάτων, όλο αυτό το διάστημα τα κυβερνητικά στελέχη επιδόθηκαν σε ένα πόλεμο λάσπης για να κάμψουν την ανυποχώρητη στάση τους και τον αγώνα που δίνουν να μην συγκαλυφθεί το έγκλημα, για να αποδοθούν οι ευθύνες και να τιμωρηθούν παραδειγματικά οι πραγματικοί ένοχοι.

Μέσα σε αυτό το κάδρο, η κύρια δίκη που ξεκίνησε στις 23 Μάρτη μετατράπηκε σε ένα κανονικό φιάσκο εξαιτίας της απαξιωτικής στάσης της κυβέρνησης της ΝΔ. Η ίδια η δικαστική αίθουσα της Λάρισας, για την οποία ο Φλωρίδης υποσχόταν πως είναι έτοιμη και για την οποία ξοδεύτηκαν 1,5 εκατ. ευρώ, αποδείχθηκε πολύ λίγη, υποχρεώνοντας συγγενείς, δικηγόρους, κατηγορούμενους και δημοσιογράφους να στριμωχτούν σαν σαρδέλες κυριολεκτικά. Κερασάκι στην τούρτα ήταν η εικόνα αρκετών συγγενών οι οποίοι αναγκάστηκαν να καθίσουν στις θέσεις των κατηγορούμενων μιας και αυτές ήταν οι μόνες άδειες, αφού από τους 36 που όφειλαν να βρίσκονται στη δίκη μόνο 6 παρουσιάστηκαν.

Αυτή και μόνο η εξευτελιστική εικόνα δείχνει τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζει η κυβέρνηση τους συγγενείς και πόσο υποκριτικά στέκεται απέναντί τους όλο αυτό το διάστημα. Προκλητικές ήταν οι δημόσιες δηλώσεις του χυδαίου και ανεκδιήγητου υπουργού Δικαιοσύνης αμέσως μετά το φιάσκο της πρώτης ημέρας πως «κάποιοι δεν θέλουν να ξεκινήσει η δίκη» και πως «στις δίκες δεν προβλέπονται ειδικές θέσεις για υποψήφιους αρχηγούς κομμάτων», στοχοποιώντας προφανώς την Καρυστιανού και τον πρωταγωνιστικό ρόλο που έχει παίξει ενάντια στην συγκάλυψη. Οι εικόνες της ανοργανωσιάς, οι συνθήκες σαρδελοποίησης των ανθρώπων που παραβρέθηκαν την πρώτη ημέρα, το μέγεθος της κατακραυγής αλλά και οι εμπρηστικές δηλώσεις του Φλωρίδη υποχρέωσαν το Μητσοτάκη να πάρει μερικές αποστάσεις από τον υπουργό του κάνοντας λόγο για «εικόνες ελλιπούς οργάνωσης της πρώτης μέρας».

Παρά όμως τους επικοινωνιακούς ελιγμούς του Μητσοτάκη, η κυβερνητική κατεύθυνση είναι σαφής. Τη δήλωση του Φλωρίδη πως υπάρχουν κύκλοι που δεν θέλουν τη δίκη επανέλαβαν πολλά κυβερνητικά στελέχη στα τηλεοπτικά μέσα. Μέχρι και ο Άρειος Πάγος επιστρατεύτηκε για να στηρίξει το κυβερνητικό αφήγημα περί επάρκειας της αίθουσας και περί παραγόντων που δεν θέλουν τη διεξαγωγή της δίκης. Με μια απαράδεκτη ανακοίνωση του εκπροσώπου του, ο Άρειος Πάγος επανέλαβε την κυβερνητική θέση πως «τις τελευταίες εβδομάδες στα Δικαστήρια της Λάρισας έχουν καταγραφεί ακραία παράνομες συμπεριφορές “ενδιαφερομένων” οι οποίες είχαν στόχο να καταστεί ανέφικτη η εκδίκαση της υπόθεσης». Ακόμα, λίγο παρακάτω αναφέρει πως «η αίθουσα έχει χωρητικότητα 486 θέσεων την ώρα που η αίθουσα τελετών του Εφετείου Αθηνών έχει θέσεις για 450 καθήμενους και 65 συνηγόρους, ενώ η μεγαλύτερη δικαστική αίθουσα στη Θεσσαλονίκη θέσεις για 150 καθήμενους και 35 συνηγόρους». Τόση λεπτομέρεια για να βγάλει από τη δύσκολη θέση την κυβέρνηση.

Μπροστά λοιπόν στο φιάσκο και τις απαράδεκτες εικόνες της πρώτης ημέρας, η λύση που επέλεξε να δώσει η κυβέρνηση ήταν αυτή της αστυνομοκρατίας. Την Τετάρτη 1η Απρίλη, δεύτερη ημέρα της δίκης, οι δεκάδες συγγενείς, οι 250 δικηγόροι, οι δεκάδες δημοσιογράφοι ήρθαν αντιμέτωποι με πρωτοφανείς δυνάμεις καταστολής μέσα και έξω από την αίθουσα οι οποίες προχωρούσαν σε ασφυκτικούς ελέγχους σε όσους εισέρχονταν στην αίθουσα, δημιουργώντας συνθήκες έντονης αστυνομοκρατίας. Παράλληλα αυτό που επιβεβαιώθηκε είναι η επιδίωξη της κυβέρνησης να προχωρήσει η δίκη πίσω από κλειστές πόρτες, αφού η -κατά τα λοιπά- ανεξάρτητη δικαιοσύνη επέβαλε δραστικούς περιορισμούς στον αριθμό των ατόμων που έχουν το δικαίωμα να παρίστανται, συμπεριλαμβανομένων και των δημοσιογράφων. Αυτό, σε συνδυασμό με τις απαγορεύσεις που επέβαλε το δικαστήριο στη μαγνητοσκόπηση και τη φωτογράφιση της δίκης, αποδεικνύουν ότι η «ανεξάρτητη» δικαιοσύνη είναι στην πραγματικότητα βραχίονας της κυβερνητικής πολιτικής. Όλα αυτά, όπως ήταν αναμενόμενο, οδήγησαν σε νέα έκρηξη οργής των συγγενών.

Η δημόσια αντιπαράθεση για την αίθουσα και τη χωρητικότητά της επιχειρεί να αποκρύψει τη βαθύτερη ουσία της ίδιας της δίκης, την απουσία των κυβερνητικών στελεχών, πρώην και νυν, από τις θέσεις των κατηγορούμενων. Αυτοί δηλαδή που διέλυσαν το σιδηρόδρομο, αυτοί που για δεκαετίες δεν υλοποιούσαν τη διαβόητη σύμβαση «717» για τα συστήματα ασφαλείας, αυτοί που υποστελέχωσαν και απαξίωσαν συστηματικά τον ΟΣΕ, αυτοί που τον ξεπούλησαν έναντι πινακίου φακής στα ιδιωτικά συμφέροντα, αυτοί που τελικά ευθύνονται για το έγκλημα, βρίσκονται σήμερα στο απυρόβλητο. Θυμίζουμε ότι ακόμα και το πόρισμα της εξεταστικής επιτροπής που έστησε η ΝΔ έριξε στα «μαλακά» τους πραγματικούς υπαίτιους.

Τέλος, υπονομευτική για την εξέλιξη της δίκης είναι η στάση της Ζ. Κωνσταντοπούλου η οποία ως δικηγόρος του Ρούτσι, παίζει τα δικά της επικοινωνιακά παιχνίδια, για να κερδίσει πολιτικούς πόντους ενάντια στην κυβέρνηση, στήνοντας ένα αποπροσανατολιστικό δίπολο ανάμεσα στην ίδια και την ΝΔ. Ένα δίπολο που δεν έχει σχέση με την υπόθεση των Τεμπών και μάλιστα βγάζει δικαιωμένη την κυβέρνηση και τα λεγόμενά της περί των κύκλων που δεν θέλουν να ξεκινήσει η δίκη.

Γίνεται φανερό πως η κυβέρνηση επιδιώκει να μετατρέψει την εκδίκαση της υπόθεσης σε μια μακρόσυρτη, χρονοβόρα διαδικασία γεμάτη τρικλοποδιές. Είναι λοιπόν επιτακτική ανάγκη το μαζικό λαϊκό κίνημα να βγει για μια ακόμα φορά στο δρόμο του αγώνα να διεκδικήσει αγωνιστικά να μην συγκαλυφθεί το έγκλημα στα Τέμπη, να υπάρξει παραδειγματική τιμωρία όλων των ενόχων. Να συνδέσει το αίτημα για δικαίωση με τους ευρύτερους στόχους για την ανατροπή της νεοφιλελεύθερης πολιτικής των ιδιωτικοποιήσεων.