Άκρον άωτον υποτέλειας και εθελοδουλείας: Η Ελλάδα απείχε από ψηφοφορία στον ΟΗΕ που καλεί σε επιστροφή των Μαρμάρων του Παρθενώνα

 

Όσοι πίστευαν ότι το πολιτικό κατεστημένο της χώρας μας έχει πιάσει πάτο από την άποψη της υποτέλειας και της εθελοδουλίας, δυστυχώς σφάλουν. Το βαρέλι φαίνεται ότι δεν έχει πάτο και οι κυβερνώντες την χώρα μας σπάνε αδιάκοπα τα ίδια τους τα ρεκόρ.

Το προηγούμενο ρεκόρ μάλλον το κατείχε ο “πατριώτης” Δένδιας, ο οποίος έστειλε ελληνικές δυνάμεις να φυλάνε το κατεχόμενο από τους Βρετανούς Ακρωτήρι της Κύπρου. Το ότι η επίθεση που υποτίθεται ότι είχε δεχτεί η εν λόγω βάση ήταν με σχεδόν απόλυτη βεβαιότητα προβοκάτσια των αμερικανοσιωνιστών είναι απλή λεπτομέρεια.

Δυστυχώς, “πριν αλέκτωρ φωνήσαι”, το πολιτικό κατεστημένο της χώρας μας ξεπέρασε το ίδιο του το ρεκόρ, ψηφίζοντας ενάντια στην επιστροφή των μαρμάρων του Παρθενώνα (που κάποιοι ακόμη ονομάζουν Ελγίνεια – κακώς, αφού δεν πρόκειται για μάρμαρα που ανήκαν στον Έλγιν αλλά για μάρμαρα που ο Έλγιν είχε κλέψει από τον Παρθενώνα, προκαλώντας και ανεπανόρθωτες καταστροφές) και άλλων έργων τέχνης, όπως η Αφροδίτη της Μήλου, η Νίκη της Σαμοθράκης κλπ.

Το νέο έγκλημα έγινε, συμπτωματικά ανήμερα της επετείου της Επανάστασης (Του 1821, όχι του 1981 όπως είπε κάποιος μωρός), στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ.

Στη χθεσινή σύνοδο, τέθηκε σε ψηφοφορία πρόταση απόφασης 58 χωρών, κυρίως Αφρικανικών αλλά όχι μόνον, αφού στις χώρες αυτές περιλαμβάνονταν η Βενεζουέλα και η Λευκορωσία.

Το έγκλημα

Το ψήφισμα των 58 χωρών ζητάει μεταξύ άλλων, “την άμεση και απρόσκοπτη επιστροφή πολιτιστικών αγαθών, αντικειμένων τέχνης, μνημείων, μουσειακών αντικειμένων, τεχνουργημάτων, […]που έχουν πνευματική, ιστορική και πολιτιστική ή άλλη αξία για τις χώρες προέλευσης, δωρεάν”. 

Από τη μεριά μας συγχαίρουμε τις 58 χώρες που πήραν τη συγκεκριμένη πρωτοβουλία. Με όλες τις δυσκολίες, η απόφαση αυτή είναι ένα βήμα προς την αποκατάσταση των αδικιών της εποχής της αποικιοκρατίας, οι οποίες βέβαια δεν ανήκουν μόνον στο παρελεθόν. Με όλες τις διαφορές που μπορεί να έχουμε σε άλλα θέματα με την κάθε μία από τις χώρες αυτές, πρέπει να αναγνωρίσουμε την ιστορική σημασία του κειμένου που συνέταξαν και του οποίου πέτυχαν την ψήφιση, με μεγάλη μάλιστα πλειοψηφία.

Δυστυχώς πρέπει να καταγγείλουμε την άθλια, ιστοριοκτόνο στάση των γραικύλων – κουίσλιγκ που κυβερνάνε τη χώρα μας, οι οποίοι ακολουθώντας τη φωνή του κυρίου τους, απείχαν από την ψηφοφορία.

Αναρωτιέται κανείς, από τι ακριβώς απείχαν οι συγκεκριμένοι κύριοι; Από την Ελληνική Ιστορία; Από τον πολιτισμό; Και με ποιο δικαίωμα το έκαναν αυτό εν ονόματί μας; Ποιον ρώτησαν;

Από την άλλη μεριά, από την κυβέρνηση μίας χώρας που συναινεί και συνεργάζεται στα εγκλήματα των αφεντικών της, είτε αυτά αφορούν τη μαζική δολοφονία εκατοντάδων μικρών κοριτσιών είτε το βομβαρδισμό μνημείων εγγεγραμμένων στους καταλόγους της πολιτιστικής κληρονομιάς της ανθρωπότητας της UNESCO (όπως είναι το παλάτι του Γκολεστάν, η πλατεία Νακς-ε-Τζαχάν ή το παλάτι Τσεχελ Σοτούν), δε θα περίμενε κανείς να υπερασπίζεται τον πολιτισμό της δικής της χώρας. Όπως έχουμε γράψει και αλλού, ο πολιτισμός είναι πολύ ισχυρό όπλο όταν χρησιμοποιείται προς την κατεύθυνση της απελευθέρωσης. Όταν ο στόχος είναι η υποδούλωση των λαών, ο πολιτισμός είναι εμπόδιο. Γι αυτόν ακριβώς το λόγο, ο πολιτισμός που ταιριάζει σε αυτούς που μας κυβερνάνε είναι ο πολιτισμός των Επστάϊν, των Μίχων και των Λιγνάδηδων.

 

Η ψηφοφορία

Στην ψηφοφορία 123 χώρες υπερψήφισαν το κείμενο, 3 το καταψήφισαν και 52 – μεταξύ των οποίων οι 27 χώρες της Ε.Ε. και οι υπό σύνδεση χώρες – απείχαν από την ψηφοφορία. Μαζί με τις άλλες χώρες τις Ε.Ε. – “μονοκούκι” – ψήφισαν και οι πρέσβεις Ελλάδας και Κύπρου. Ήταν μάλιστα η αναπληρώτρια πρέσβης της Κύπρου που υποστήριξε ενώπιον της Γ.Σ. τη θέση της Ε.Ε.

Και οι μεν πρώην αποικιοκρατικές χώρες είναι φυσικό να μη θέλουν να ψηφίσουν την απόφαση που ζητάει – εκτός από την επιστροφή πολιτιστικών θησαυρών, που ενδιαφέρει εμάς – την αποζημίωση προς τις χώρες που καταληστεύτηκε επί αιώνες όχι μόνον ο υλικός τους πλούτος αλλά και το έμψυχο δυναμικό τους. Η χώρα μας όμως, που ουδέποτε στηρίχτηκε στην εκμετάλλευση Αφρικανών δούλων, δεν είχε κανέναν λόγο να καταψηφίσει αυτήν την απόφαση. Αν μη τι άλλο, έχοντας περάσει 400 χρόνια δουλείας υπό την Οθωμανική Αυτοκρατορία, θα μπορούσε εν δυνάμει, σε μία μελλοντική διεύρυνση του αντικειμένου της απόφασης, να βρεθεί ωφελημένη. Δε συζητάμε καν για το “κοινό περί δικαίου αίσθημα”, που θα έβρισκε μία πρώτη ικανοποίηση σε μία τέτοια απόφαση – το περί δικαίου αίσθημα είναι άγνωστος όρος για τους κυβερνώντες της χώρας μας, που έχουν μετατρέψει τους πολίτες της σε ένα ιδιότυπο είδος συγχρόνων δούλων.

Πρώτα και κύρια όμως, στηρίζοντας την απόφαση θα αποκτούσε ένα ισχυρό επιχείρημα στη διαδικασία διεκδίκησης επιστροφής των κλεμμένων αρχαιολογικών θησαυρών, την οποία υποτίθεται ότι ακολουθεί. Τώρα τι θα πούμε; Ότι “η απόφαση A/80/L.48, την οποία αρνηθήκαμε να ψηφίσουμε, επιβάλλει την επιστροφή τους;”

Ελπίζουμε να μην προσπαθήσει κανείς να δικαιολογήσει τη στάση των Ελλήνων αντιπροσώπων (Ελλάδας και Κύπρου) με το ότι οι αποφάσεις της Γ.Σ. έχουν μόνον συμβουλευτική ισχύ. Γιατί αυτό αληθεύει μεν, δεν καταργεί όμως απόλυτα το βάρος των αποφάσεων αυτών.