Κράμα τροτσκισμού, σεκταρισμού και αθεράπευτου ρεφορμισμού

Εάν ο πόλεμος είναι « ιμπεριαλιστικός και από τις δύο πλευρές», αυτό σημαίνει πως και οι δύο πλευρές οδηγούν σε αλληλεξόντωση τους λαούς τους με μοναδικό σκοπό να αποσπάσουν εδάφη, να επεκτείνουν την κυριαρχία τους και να καταληστέψουν η μια την άλλη. Εάν ο πόλεμος είναι ιμπεριαλιστικός, άδικος και αντιδραστικός και από τις δύο πλευρές, τότε πράγματι δεν έχει σημασία «ποιος είναι πρώτα επιτιθέμενος ή αμυνόμενος» και σε μια τέτοια περίπτωση δεν τίθεται θέμα υπεράσπισης της εδαφικής ακεραιότητας, των κυριαρχικών δικαιωμάτων και της αλλαγής ή όχι συνόρων. Σ’ έναν ιμπεριαλιστικό κι από τις δύο πλευρές πόλεμο αυτό που τίθεται είναι η ήττα της «δικής σου» κατακτητικής και ληστρικής ιμπεριαλιστικής κυρίαρχης τάξης και η επιτάχυνση έτσι της ανατροπής της, η επιδίωξη ανόδου των λαϊκών δυνάμεων στην εξουσία και στη βάση αυτή η διεκδίκηση δημοκρατικής ειρήνης για να μπει τέλος στον πόλεμο και στην αλληλοσφαγή των λαών, χωρίς προσαρτήσεις και χωρίς ληστρικές πολεμικές αποζημιώσεις! Δεν μπορεί συνεπώς να γίνεται κατάχρηση του όρου «ιμπεριαλιστικός πόλεμος», χωρίς να προσδιορίζεται αν πρόκειται για ιμπεριαλιστικό, καταχτητικό πόλεμο κι από τις δύο πλευρές ή για μονόπλευρο ιμπεριαλιστικό πόλεμο που στρέφεται εναντίον μικρών και αδύναμων εθνών, για την καταπάτηση και κατάλυση της κυριαρχίας και της εθνικής τους ανεξαρτησίας.
Τι θα έπρεπε άραγε να κάνουν οι κομμουνιστές στο Ιράκ, τη Λιβύη, τη Συρία; Θα έπρεπε μήπως να θεωρήσουν τον πόλεμο που διεξήγαγε ο ιμπεριαλισμός εναντίον των χωρών τους σαν «ιμπεριαλιστικό πόλεμο κι από τις δύο πλευρές», συνεπώς να επιδιώξουν την ήττα της «δικής τους» αστικής κυβέρνησης κλπ;
Μια τέτοια τυχόν θέση, θα ήταν τελείως αντιδραστική και παράλογη και σίγουρα δεν θα είχε καμία σχέση με την άσκηση επαναστατικής πολιτικής, όσα παχειά λόγια και ψευτομαρξιστικές  αναλύσεις κι αν επικαλούνταν οποιοσδήποτε φορέας, κόμμα, ομάδα, πολιτικό ρεύμα, για να ντύσει μια τέτοια πολιτική. Κι αν το έκανε, η τύχη του θα ήταν προδιαγραμμένη – πλήρης απομόνωση, περιθωριοποίηση και δικαιολογημένος στιγματισμός από τις πλατιές λαϊκές μάζες.
Ξέρουμε τώρα πλέον και σχολιάσαμε ήδη ποια ήταν η τύχη του αξιοθρήνητου Ιρακινού ΚΚ, που οι ηγέτες του έγιναν κανονικοί Κουίσλιγκ. Όπως εξάλλου, μας είναι πολύ γνωστή και πολύ διδακτική επίσης η περίπτωση του ελληνικού τροτσκισμού, που η ψευτοεπαναστατική θέση του στην περίοδο της ιταλικής εισβολής και σ’ όλη την κατοπινή περίοδο, είχε σαν αποτέλεσμα να πεταχτεί στα απόβλητα της ιστορίας και να οδηγηθεί στην πράξη, σε συνένωση με την ντόπια αντίδραση και τον μοναρχοφασισμό. Τον έβγαλε από την πλήρη αφάνεια ο χρουστσωφικός ρεβιζιονισμός, τον αναζωογόνησε για κάποια φεγγάρια η γκορμπατσοφική περεστρόικα, ενώ επιχειρεί τώρα να τον νεκραναστήσει (παριστάνοντας ετεροχρονισμένα τις χρεοκοπημένες τροτσκιστικές αντιλήψεις σαν ολόφρεσκες και νέες «επεξεργασίες») η ηγεσία του μεταλλαγμένου ελληνικού ρεβιζιονισμού. Θα μπορούσε να ήταν και διασκεδαστικό, αν τα ζητήματα δεν ήταν τόσο σοβαρά...

Όπως ο καθένας μπορεί να παρατηρήσει, σ’ όλες τις εκδοχές των θέσεων του ΚΚΕ σχετικά με τα ελληνοτουρκικά και τον «ιμπεριαλιστικό πόλεμο» δεν απουσιάζει μόνο η αποκηρυγμένη εθνική ανεξαρτησία, αλλά γενικά η λέξη «εθνικός», «εθνική», κλπ, σα να είναι λέξη απαγορευμένη και ξένη για το «μαρξιστικό» τους λεξιλόγιο. Δεν είναι βέβαια οι μόνοι που δεν τους φαίνεται πολύ μαρξιστική και «ταξική» η λέξη, και κάνουν γι’αυτό ό,τι μπορούν για να την αποφύγουν! Κι ας καλεί ο Μαρξ στο «Κομμουνιστικό Μανιφέστο» την εργατική τάξη να γίνει «ηγέτιδα δύναμη του έθνους» κι ας γράφει ο ίδιος στη «Διακήρυξη» για την Παρισινή Κομμούνα πως «μπρος στο δίλημμα να διαλέξει ανάμεσα στο εθνικό καθήκον και στο ταξικό συμφέρον, η κυβέρνηση της εθνικής άμυνας δε δίστασε ούτε στιγμή – μετατράπηκε σε κυβέρνηση εθνικής προδοσίας»!
Το ΚΚΕ διακηρύσσει πως «αντιτασσόμαστε στον εθνικισμό».
Πράγματι, χρειάζεται σε κάθε περίπτωση αποφασιστική στάση απέναντι στον εθνικισμό. Ο αστικός εθνικισμός και σωβινισμός, είναι εγγενή γνωρίσματα της αντιδραστικής και φασιστικής δημαγωγίας, αλλά η καταπολέμησή τους δεν μπορεί να γίνει από θέσεις εθνικού μηδενισμού, αλλά από θέσεις πατριωτικής και διεθνιστικής συνέπειας, από θέσεις αρχών σε αντιπαράθεση με τον αστικό εθνικισμό.
Διατηρούν και σήμερα την αξία και τη σημασία τους τα λόγια του Γκ. Δημητρόφ στην ιστορική του εισήγηση στο 7ο συνέδριο της ΚΔ: «Εμείς οι κομμουνιστές είμαστε οι άσπονδοι, οι κύριοι αντίπαλοι του αστικού εθνικισμού σε όλες του τις παραλλαγές. Αλλά δεν είμαστε οπαδοί του εθνικού μηδενισμού και δεν πρέπει να παρουσιαζόμαστε σαν τέτοιοι. Το καθήκον της διαπαιδαγώγησης των εργατών και όλων των εργαζομένων στο πνεύμα του προλεταριακού διεθνισμού, είναι ένα από τα θεμελιώδη καθήκοντα κάθε Κομμουνιστικού Κόμματος. Αλλά αυτός που πιστεύει ότι το γεγονός αυτό του επιτρέπει ή τον προτρέπει να μη δίνει δεκάρα για τα εθνικά αισθήματα των πλατιών εργαζομένων μαζών... αυτός δεν έχει καταλάβει τίποτε από τη διδασκαλία του Λένιν και του Στάλιν για το εθνικό ζήτημα...

«Κατευθύνουμε την πάλη μας για να βγει η χώρα από τον πόλεμο, να φύγει από το ΝΑΤΟ...», διακηρύσσει η ηγεσία του ΚΚΕ, που μόνιμα συνθήματά της έχει κατά τα άλλα «την αποδέσμευση» της Ελλάδας από την ΕΕ και το ΝΑΤΟ.
Ποια «αποδέσμευση» από την ΕΕ; Πριν από ένα χρόνο στο 20ό συνέδριό τους, στην εισήγηση της ΚΕ «Για την πιθανότητα εξόδου της Ελλάδας από την Ευρωζώνη – ΕΕ και τη θέση του ΚΚΕ»,  τίποτε άλλο δεν έκαναν παρά να κινδυνολογούν για τις βλαβερές συνέπειες της εξόδου από την ΕΕ, χρησιμοποιώντας σαν άλλοθι κάποιες δικές τους ιμιτασιόν κριτικές στα λεγόμενα μεταβατικά προγράμματα και συνθήματα της ΛΑΕ, της ΑΝΤΑΡΣΥΑ κλπ, τα οποία στην πράξη το ίδιο το ΚΚΕ έχει από καιρό ενσωματώσει και τα αναπαράγει, επιδιώκοντας μάταια να συγκαλύψει το γεγονός αυτό με την επίκληση της φοβερής και τρομερής «στρατηγικής» του και με τις συνηθισμένες πλέον για την πολιτική του, δόσεις επαναστατικής λογοκοπίας. «Αποδέσμευση» μετά το σοσιαλισμό... ή αλλιώς «Μένουμε Ευρώπη» αυτή είναι η πεμπτουσία της θέσης τους. Το πράγμα έκανε το γνωστό δημοσιογράφο της Δεξιάς, Μ. Κοττάκη, να κάνει την παρακάτω αποκαλυπτική σύσταση: «Συστήνω σε συντηρητικούς πολίτες να μελετήσουν την ομιλία Κουτσούμπα στο 20ό συνέδριο του Κόμματος. Θα εντυπωσιαστείτε, αγαπητοί, με τη συμφωνία σας σε βασικές θέσεις του ΚΚΕ...».
Τα ίδια ισχύουν και για το ΝΑΤΟ. Αν και σε σχέση με τον «ιμπεριαλιστικό πόλεμο», θέση τους είναι να κατευθύνουν όπως λένε την πάλη «για να βγει η χώρα από τον πόλεμο, να φύγει από το ΝΑΤΟ...», αξίζει να θυμίσουμε, για να κρίνει κανείς ποια σημασία έχουν τα λόγια τους, τι έλεγαν σχετικά με το ΝΑΤΟ στην περίοδο του Νατοϊκού πολέμου εναντίον της Γιουγκοσλαβίας: Αποκαλυπτική ήταν η ομιλία της Α. Παπαρήγα (τότε γγ) στην προ ημερησίας διάταξης συζήτηση στη Βουλή, στις 3 Μάη 1999. Αντιγράφουμε από το σχετικό φυλλάδιο, που κυκλοφόρησε το ΚΚΕ, τα λόγια της:
«Ο πρωθυπουργός –και τώρα το είπε– λέει το εξής: «Δηλαδή, τι προτείνετε; Να φύγουμε τώρα από το ΝΑΤΟ;» Κοιτάξτε να δείτε, αν απευθύνεστε σε μας, στο Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδος, την απάντησή μας την ξέρετε. Ναι, η Ελλάδα πρέπει να φύγει από το ΝΑΤΟ. Βεβαίως δεν είμαστε αιθεροβάμονες. Αυτό δεν μπορεί να γίνει σήμερα, όχι γιατί θα έχουμε δυσκολίες, αλλά γιατί δεν υπάρχει ο συσχετισμός και δεν έχει προετοιμαστεί ο ελληνικός λαός για μια τέτοια λύση. Αλλά δεν μπορεί να μας εμποδίσει κανείς να έχουμε όραμα. Και πρέπει να έχει και τέτοιο όραμα ο ελληνικός λαός για να παλέψει όταν δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις και όταν νομίζει ότι πρέπει να το κάνει πραγματικότητα. Και όχι μόνο αυτό το εγωιστικό «να φύγει η Ελλάδα από το ΝΑΤΟ». Αυτό δεν φτάνει. Να παλέψουμε μαζί με τους άλλους λαούς να φύγουν από το ΝΑΤΟ. Να παλέψουμε για την διάλυση του ΝΑΤΟ. Τι θα γίνει πρώτα; Η διάλυση του ΝΑΤΟ και η αποδέσμευση της Ελλάδας από το ΝΑΤΟ; Η αποχώρηση της Ελλάδας από το ΝΑΤΟ και η διάλυσή του; Για μας αυτά είναι διαλεκτικά δεμένα. Είναι, όμως, καθαρό ότι ο ελληνικός λαός πρέπει να ονειρεύεται μια Ελλάδα που δεν θα είναι στο ΝΑΤΟ, δε θα είναι δηλαδή σε ένα συνασπισμό του πολέμου και της βίας».
Τότε βέβαια που η ηγεσία του ΚΚΕ διατύπωνε τα παραπάνω, δεν είχε πιάσει ακόμα την οροφή της τόσο «επαναστατικής» του επίδοσης, που πέτυχε μια δεκαετία μετά (δηλαδή από το 18ο συνεδριό τους και ύστερα).  Μόνο που από τότε  το μόνο που εξασφάλισαν είναι η αναπαραγωγή των αδιεξόδων της ρεβιζιονιστικής γραμμής κάνοντας τελικά τα πράγματα, με άλλους όρους, τα ίδια και χειρότερα.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η Μεγάλη Εβδομάδα

Τσιράκια των Αμερικάνων